استفراغ بر این زمینیان

رفتنم آمده است

2008-06-03T16:16:00.001+04:30

به نام خدا.خداحافظتان، این وبلاگ از بیست و سوم مهر ماه هزار و سیصد و هشتاد و شش رسما" شروع به فعالیت می کند.سه موضوع واحد دنبال می شود. هر روز اگر زنده مانیم سلامت مطلبی می نویسیم. کلا" نوشته ها به دو قسم تقسیم می شود:راوی، سارق. با امید به خداوند که ان شالله کم نیاوریم. نیگ بگذرد دقایق

ابر ها خوش حالند

2008-06-03T15:21:00.005+04:30

این جا ابر ها خوشحالند، من هم خوشحالم، مسواک و مایو ام را برداشتم، من شنا بلد نیستم، اما ماهی ها مرا می خوانند، از طرفتان بوس می فرستم براشان، نخواستید هم مهم نبوده که نیست خودم می روم سراغشان

خوشحال از وصالِ دوست

2008-06-03T12:41:00.002+04:30

گفتم یک شعر از مام مرحوم بگذارم، گفتم نه، گفتم یک فیلم را بنویسم گفتم نه، الآن زیاد هوا خوب نیست باد گرمی می زنه از اون طرف به این طرف، کلن اینگار همه چی به هم دست داده تا مثلن وزن عروضی شهر را به بدترین نحو ممکن فرا بیگیری، شاید خنگ شدی از بس خندیدی الکی، ما ناراحت نیستیم از مساوی ایران امارات، ناراحت نیستیم از صد وده درصد گرونیِ خونه، به ما چه ولی کلن فاض غریبیِ داشتم مطالعه می ردم دیوانِ امام ره، اما خداییش عارف والا مقامی بوده کاری با هیچ چی نداریم همین یک بُعد کافی ست، می دونم در قرن اخیر جزو ده چهره ی برتر جاهی بوده، و از نظر معنوی شاید بی سابقه ترین، حجت خداوند، مثلن این رُباعی با نام انتظار را به گوش بسپارید
از غم دوست در این میکده فریاد کشم
داد رس نیست که در هجر رخش داد کشم

سالها می گذرد، حادثه ها می آید
انتظار فرج از نیمه ی خرداد کشم
می تونن تنگ نظر ها بگن نه اینُ بعد فوت گفتند ولی خیر همون موقع گفتند، نمب دونم چرا الا رغم نفرتم از قوه ی مجریه و هرچی حزب مزخرف اصلاح طلبُ دوم خردادُ همین خدمت گزاران ملت یا حزب رئیس جمهور چی بود رایحه ی خدمت خدمتگزاران دولت، از همین مزخرفات، اصولگراشم بگو جبهه ی خط امامُ حالا بزن بالا مجاهدین خلق، جمهوری خواهُ دموکرات، هیلاری کلینتون گرفته یا سناتور اوباما برای دموکرات ها، ببین راه درستُ انتخاب کردن اصلن سخت نیست، یعنی مثلن برای نخبه ها سخت نیست، اغلب انجام دادنف با عوام زاده هایی مثل من وشماست، مقننه کم پیش میاد ایراد داشته باشه، داره ها مثل تو هزار تا بیست سی تا، حالا اگه اون به وژدان شما آسیب می رسونه وبا روح شما نا سازگار نیست به گردوهای قناریِ همسایمون، با نظام مخالفت کردن بد نیست، اصلن قزل آلا بودن هیچ وقت بد نیست، سیاست هم بد نیست، می خوام فحش بدم نمی شه، دلم درد میاد، به اُمید اینکه سال دیگه یه رئیس جمهورِ مامان مثل شهید رجایی، به امید اینکه پشت رهبر کشورُ خالی نکنیم هر جا می شینیم زِرِ مفت نزنیم، و به گونه ای دهنِ منُ باز می کنین، ایران سیصد هزار تا نه یک میلیارد تن فروش دارهف فقط تو ایرانِ؟ مادر تو هم می ره می ده؟ وارد مسائل فقهی نمی شیم خداوند معیشتی فرموده، نمی دونم چرا امروز خیلی استعداد فحش دادنم زیاد شده، اونجوری نیگا نکن که هیچی تو مغز پوکت نیست فقط مثل خر راه می ری تو دنیا نه می دونی چی به چیه، حالا برو آهنگ دانلود کُن، چه می دونم شلوارک قزمر بخر، که ... چی بگم؟ همچین رو صندلی می شینه داره می اُفته اما باید حتمن بین ران هایش معلوم باشه برای حضار، کلن هر کسیُ می بینی باید چیزی بذاره تو جیبش الکی که نیست، باسن داره، هیچ کسی نداره ها فقط اون داره؟ کی؟ به توچه برو یکم تو آبشخور آب بخور نجابت اسبُ یاد بگیر فقط جفت گیریت به کلاغ بره نخواستم زیاد عاشقانش کنم بگم طاووس، برای گنجشک ها هم اغلب برای کسانی که به خوردن لوبیا ارادت دارند خوبهف خلاصه تسلیت می گم فوت امام ره این عارف، این رند، این رهبر کبیر، باشد که اگر مزخرف بگویم یا یک دو حرفی که باز هم وسطش ضمه دارد، با کاسه ی توالت محشور شویم، پایان

فوتِ امام راحل
بر تمام
مسلمانان
ایران پرستان
خردمندان
و زئوس ها تسلیت باد

ابر ها بو می دهند

2008-06-02T12:15:00.002+04:30

نباید به هر سی دست دادف نباید به هر کسی پا دادف نه باید به هر کسی اجازه ی ورود دادف نباید به هر کسی گفت جان، نباید به هر کسی گفت عزیزف نباید در درونت نباید شکل بگیره که زندانِ اما این برای تأکید بود، هوا داره بد می شه، احتمالن تو بهشت باز یه فرشته از باباش شیشه ی شرابشُ کش رفته

هو لا لا

2008-06-01T17:05:00.006+04:30

در شبِ بی لئون
کنارِ رهبران
رو به هر موعظه
در قصرِ واتیکان

تَهِ ایستگاه، هو لا لا
در فرودگاه، هو لا لا
در آسانسور، هو لا لا
سَرِ چار راه، هو لا لا

بغلم کُن
بغلم کُن

وسطِ جریمه
سرِ هَر امتحان
آخرِ خطِ شب
مَعبَدِ شاعران

پایِ دیوار، هو لا لا
سَرِ بازار، هو لا لا
نُکِ تَپه، هو لا لا
زیرِ رگبار، هو لا لا

بغلم کُن
بغلم کُن

بهترین جایِ جهان
فُرصتِ آغوشِ تو
مثلِ یک در پُشتِ سر، خوش صدا در بسته شُد

روز کو کو، هو لا لا
شب بی ماه، هو لا لا
تَهِ موزه، هو لا لا
در وَرزشگاه، هو لا لا

بغلم کُن
بغلم کُن

بغلم کن
بغلم کن
بغلم کن
بغلم کن

به رَسمِ مرغِ دریایی
پُر از پَرِ تماشایی
به سوزِ سازِ تنهایی
درین سیلابی زیبایی

برقص
برقص
برقص

به پیچُ تابِ یک پیچک
به شکلِ آخرین میخک
به یادِ شمعی در رگبار
دو سایه در هم بر دیوار

برقص
برقص
برقص

برقص
برقص
برقص

بغلم کن

برقص
برقص
برقص

بغلم کن

برقص
برقص
برقص

بغلم کن

برقص
برقص
برقص

بغلم کن

برقص
برقص
برقص

بغلم کن

* شهیار قنبری
_________________________
خُب منم می بینم، نمی گم نیست، مثلن این مطلبُ از مجله ی فردوسی شماره ی شصتُ چار صفحه ی هشت با سر مقاله ی آواز بلند دلفین ها
وقتی دخترک خبرنگار خود را به خاتمی رساند و با صدای بلند نظر رئیس جمهور را راجه به جایزه ی صلح شیرین عبادی پرسید، زمانی که خبرنگار جوان با خبری کوچک دیوار های تبلیغ مجلس ساده زیست را فرو ریخت؛ تولد یک روزنامه نگار بزرگ به راحتی قابل حدس بود. مسیح علی نژاد این بار با یادداشت کوتاهش در روزنامه ی اعتماد ملی جریان ساز شُد. مقایسه ی دلفین هایی که برای لقمه ای غذا حاظر به خواندن آواز می شوند با مردمی که در سفر های اُستانی رئیس جمهور به امید دریافت کمکی خود را با هر مشقتی به او می رسانند ونامه یی به او می دهند، آن قدر تأثیر گذار شد که خبر گذاری فارس را مجبور به حمله ی شدیدی به این روزنامه نگار :: دوم خردادی و اصلاح طلب و روزنامه های زنجیره ای :: کرد
کروبی مُدیر مسوول روزنامه ی اعتماد ملی شخصا با ارسال یدداشتی برای ایسنا :: به شدت :: عذر خواهی کرد و قول تدارک نظارت جدی تری را برای مطالبه روزنامه داد
در آواز دلفین ها آمده بود: :: ... به خالق کنسرت های غم انگیزی که در آن، جمعیتی گرسنه گی شان را آواز می خوانند و جمعیتی دیگر سرمست و دلخوش به این همراهی های از سر نیاز ببالند و نامش را بگذارند استقبال پر شور مردمی، غافل از آن که این سمفونب گرسنگی و گردن کجی و گریه است که به رقص و آوازی تلخ شباهت دارد. چه بسا در تنهایی اشک های خود آقای رئیس جمهور را هم جاری کند، چرا که راز دُلفین های گرسنه را تنها کسی می داند که خود مسبب به وجود آمدن نیاز و احتیاج آن ها است ... :: ؟
___رو مسیح علی نژاد می تونین کلیک کنین با استفاده از فیلتر شکن____
اول بگم اون علامت سوال بالا الکیه چون لازم بود همین طوری، یک نفر دیگم مثل شاملو میاد خیلی رندانه و تیز هوشانه و سیاست مدارانه شعر در این بُن بست را می سُراید، اما به این نحو بیان کردن به دور از قتوت و معرفت است، نه این که نباشد خُب مثلن بگویدد ذر کنار مطلبی که این زیر هست همان که اعداد و ارقام دارد، این همه انسان هست که میهن پرست باشند، دیروز یکی از گل های باغچه ی خداوند پرسید تو ایرانی هستی یا مسلمان یعنی کدام مهم تر است اگر می خواستم فلسفه ای جواب بدم می گفتم ایران ولی واقعن دیدم زیبایی و زندگی مرز ندارد، مهم هست اما از ارزش ها بیشتر؟ خیر ابدن، درست که مثلن در بغداد نمی توان زندگی کرد اما می توان عاشقانه مُرد، به هر حال ترانه ای هم که گذاشتم در ابتدای پست ربطی نداشت فقط حس کردم حالُ هوای شما را هم می کند عوض البته بگم خودم هم از گزینه ی پایین از هستم و ساده گو، خوب یا بدش به فهم هر کس
________________________
اين مشخصات چه کشوري است : 20ميليون فقير، 7 ميليون بيكار، 4 ميليون معتاد، 300 هزار زن تن فروش ؛ 14 ميليون بيمار روانى ، 600 هزار كودك كارگر ، يك و نيم ميليون محروم از تحصيل ،8 ميليون بيسواد ، 180 هزار نابغه فرارى با 30 تريليون و400 ميليارد تومان خسارت ناشى از فرارمغز ها ، 450 هزار تصادف در سال ، 40 هزار بيمار ايدزي، سن بزهکاري زير 10 سال ، کف سني فحشا 14 سال ، و کف سني اعتياد 13 سال و... اينجا ايران توست عزيزم

یکی بود، اونم رفت

2008-05-31T23:16:00.008+04:30

بعد این همه وقت می بینش، صورتش همون جوری، حتا تک نگاهاش، حتا اون قدم زن های خاص که مخصوصِ خودِشِ، آره شاید اون واسه ی کره زمین نیست، شاید اگر تمام بدی های دنیا را هم داشته باشه باز تنها کسی باشه که دیدنش دلم را می لرزونه حتا اگر هم نلرزه خودم می دونم یه چیزیم میشه، یه چیزه عجسب، نه ازون عجیبا که الآن همه به هم می گن، وای عزیزم چه قد تو عجیبی، چه قد خاصی، نه اون اصلن نه خاص و نه عجیب هست، مثل بقیست، آره اصلن ولش کُن برای چی من باید به اینا فکر کنم، خُب تمومش کردیم چه لزومی داره به دیروزی فکر کنم که دیروز می ماند، می دونی شکست نبود، خیلی هم خوب بود، بالاخره یکی پیدا شد که من نه برای کل کل باهاش باشم، نه برای ترحم، برای دل خودم باهاش بودم، بابام راست می گفت قرار نیست اولین عشق آخرین عشقِ آدم باشه، ویش اینارُ می گه نمی دونم به کی می گه ولی می گه، می تونه بیشنه رو چمنا مثل گوسپندا ازشون بخوره، اما نمی تونه خودشُ بزنه به نفهمی، این مجسمه این کشور این تندیس، می تونه از اسکندر مقدونی باشه می دونی از سُهراب سپهری باشه، همون قدر بخواه که کمتر ازونش نابودت می کنه، آره هوا بس نا جوانمردانه سردست، دیگه روزگار غریبیست نازنین، در میخانه بشتند مپسند، از همین حرفا دیگه، اما آدمی که از معیشت خدا درش باشه، هیچ وقت افسرده نمی شه بر عکس دو برابر انرژی می ذاره برای زندگی که اشتباه نکنه، که دلبسته نشه، یک منجم هیچ وقت نمی گه دوستت دارم، اینُ فراموش نکن

ای جان

2008-05-30T22:42:00.003+04:30

دلت گیر
سرت بر روی شمشیر

ندانی که چرا دم به دم گویی: که چی؟
لا اقل
کم کن بد بودن خویش

ببوس پیشانیِ او
مباش غمین
از غمِ دَهر

راستی جنس مدادم
به تراش
حساس شده

قدم زنون

2008-05-29T23:40:00.002+04:30

پشتتُ نگاه نکن راه بیُفت این جا دنیایِ منِ، حق نداری به عقب برگردی، مگه به جز مزخرف و سیاهی چیزی بوده؟ اگه خوب بود خودم برات می گم دی وی دی شُ بفرستن، خُب دی وی دی نداری می گم وی سی دی شُ بفرستن، بابا می گم تئاترشُ اجرا کنن برات، به عقب برنگرد که هر چی دستمال کلنکس، باشه بابا اینم خاکی، دستمال کاغذی خوب شد؟ ولی یادت نره من اینجا دستور می دم، چیه نمی خواد اون کاغذُ بر داری، می دونم اون موقع خر بودی نامه می دادی نامه می گیرفتی شکلک می کشیدی تو کاغذ، می گم، آقا پسر اگه می شه اینُ ور دار ببر تو چارشنبه سوری آتیش بزن، این قد نگاه نکن، چیه تو مسجدم خاطره داری؟ مسجد که جای این کار ها نیست، هستا اما به تو گیر می دن، بابا بزرگت تو دربار شاه نفوذ داشت کسی هم اسم پدرتُ نمی یاره که شهید شده، ببین گفتم یک باره دیگه گریه کنین می دم با منجنیق پرتت کنن بغداد همون جا نفله بشی، گُم شو بابا چرا این قد نُنُری

لعنت به بی تابی دست

2008-05-29T10:30:00.004+04:30

خُب من خاطره نمی گم که این ها نصف بیشتری نمی دهد رُخ یه قصه بگم از نه نه شهرزادی که دمغشُ عمل کرده بود، منتظر یه آقا بود که بیاد خواستگاریش برن دُبِی، آره دیگه روشن فکره، اون اینقدر آدم بزرگی بود که دومی نداشت می گن با ملکه ی سرزمین سپید برفی نسبت داشت، یا به قول دکتر یکی از هرا های بزرگ بود، اما، اون بیشتر شبیه فرقه ای از آتنه ها بودند، نه اونقدر خوب نه اون قدر بد، قصه ی ما به سر رسید؟ اگر رسید که چه خوب اگر نرسید بگین مترو سوار بشه امروز خیابونا شلوغ طرح مبارزه با فساد اجتماعی همون بد حجابی، خُب یکم راجه به یه اطاق حرف بزنیم که دراز تر از موی مادر بزرگ خاکستری رنگ منه، همون اُتاق که یه کویر داشت وسط دریا یا یه دریا وسط کویر، همون دیگه راستی محبت سوار اُتوبوس می شه خیلی وضعش بد شده، نه بابا بخاطره پس اندازُ این حرفا نیست پول نداره محبت داره می میره، بی خیال اَه

بخواب گربه

2008-05-29T00:09:00.004+04:30

تا حالا شده اشک بیاد پشت چشمات صدای آروم کمانچه یا ویولُن بدون کوبش، این قطره های روی مژگونت رقص بندازه؟، شاید به خاطر رعد و برق یا چند تا سیگار نیم سوز که بارون زد لهشون کرد، شایدم به خاطرِ اینِ که هوا داشت لباستُ در می آورد می خواست ببینه بدن سازی بهت ساخته یا نه، شایدم قسمت بود تنهایی خوشگلتُ بدی به رفیقات بری بیرن پیتزا بوری! می بینی نمی تونی یه نوشته ی ادبی هم بنویسی، همش می زنی تو خطه پرانتز شعر، حالا اینا هیچی دیدی رعدِ برقُ خداییش بابات بهت می گفت برو تو دیگه آزادی شب نیا خونه، یا مامانت یا می تونستی اون جور که می خوای زندگی کنی، چرت نگو اون جوری که می خوای زندگی می کنی، بازم قبول دارم اینُ نمی شه بعضی موقع ها، مثلن یه دختر پونزده ساله بهم می گفت من می خوام فرار کنم، گفتم می خوای خراب شی بیا خودم خرابت می کنم، می خوای بری شهر دیگه می گم آشنا هست پیر مرد تر از من خرابت کنه، بغض کرد، زدم تو سرش البته با حرف، خوب افسردگی و خود کشی ناموفق همیشه برای این جوری ها بد نیست، خلاصه جونم براتون بگه، نه جون مهم حیف جون نون نیست، نوک انگشتان مبهتون بگه، این هوا بو می ده، می خواد عشق و عاشقی راه بندازه، ما که بد جور خرابیم ولی به قول آق احسان، خاکم، راستی امروز داداشی رفت قَهوه خونه، قلیانی با طعم باران بزند با بیست و پنج تومنی و سرکوب، یا فاطمه ی باران

نقاشِ روان

2008-05-28T14:09:00.007+04:30

بد می کنی و نیک طمع می داری؟
هم بد باشد سزای بد کرداری

با اینکه خداوند کریم است و رحیم
گندم ندهد بار چو جو می کاری
____________________
عالی جناب مولانا
خُب آدم ها به اندازه ی درکشون از دنیا زیست کنند، من به اندازه ی یک سنجاب شَل، کسی دیگر که شَل است به اندازه ی ببری مهربان اما خانواده دوست؟ می دود، این ها از منطق نشعت می گیره یا از دل، ما که بی هبریم، فقط می دونیم سکوت خیلی داره عزیز می شه، الآن شما رو این اسم آقاهه فشار بیارین آقای دکتر شیری رنگ درد هایت البته زیاد پیگیر رابطه باهاشن نیستم، که دوست دارم چون خودی کوچک شود نه چون ایشانی اذیت، فقط گذاشتم که به اندازه ی کافی از زندگی لذت ببرین، خُب قرار نبود راجع به کسی تبلیغ کنم، اما خُب به خاطره همین یک فرد مجبور شدیم مثل باران بر کویر در استفراغ به دنیا بی آوریم البته آفریده ی آفریده ی خداست، ما چه شدیم؟ یک انسان عاشق خود یا انسان برده زاد، ای کاش هوا فقط یکم یه کوچولو سخت تر می رسید تا بفهمیم موسا نوح رضا ( ع ) هم قحطی دشاتن قحطی انسانیت یا هر چیز دیگه ای مثل پودر ماشین لباس شویی، راتس خیلی هوس کردم مثل اون زمون ها شعر های اعتصامی بخونم، مثل اون موقع ها که مادربزرگم سواد داشت پدر بزرگم زنده بود، مادر هم تغییرین کرده فقط موهاش سپید شده

آسمون حالت خوبه؟

2008-05-27T09:20:00.004+04:30

امروزم روز خداست اصلن هر روز روز خداست حالا این خدا خودش کجاسا بستگی به مقدار فهم آدما داره، راستی آدما کجان؟، اصولن این نوع نوشتن کلیشه ای شده، اما خوب خوده کلیشه هیچ وقت کلیشه ای نشده چه طوره اسم فیلممونُ بذاریم کلیشه ای؟ بلدی که ممتنع رأی بده، البته رَعیُ این جوری می نویسن نه اون جوری، اصولن ما آدمایی هستیم که دلمون درد میاد نه به جنسیت کاری ندارم به دل کار دارم، مثلن من دلم درد میاد چون جنبه ندارم، دل اون درد نمی یاد چون حرفه ایِ دل کی درد نمی یاد؟ چون دل نداره، چی می گی واس خودت پیر مرد؟ پیر مرد با کی بود؟ از کجا معلوم من اصلن باشم یا نباشم چه باشم و نباشم مگر هستم؟ حالا باز از در خوهه درآ فردا صبح فردا شب، گیر نده بالاخره که در میای، ببین چی عوض شده گُلی تازه روییده یا هزار تا چیزه دیگه سُهرابُ که می بینین خیلی خاکی بود شماها و یا ماها سگ دانیِ کی باشیم البته ربطی به اعتماد به نفص اعتماد به نصف نداره، کلن آدم اول نیگا می کنه از خودش می بینه بد حرفیُ می زنه دیگه، نه نگاه نهیلیستی داریم ما نه نگاه سورئالیسم، این ها واقعی خیلی خودمونی به کسی نگین ولی داره بو گندش در میاد خُب می خواستین نکنین که الآن دلهره نداشته باشین چیه فکر کردی خدا چه می دونم اهورا مزدا کمکتون می کنه، می کنه ولی بد جوریم می کنه، یه جوری که دیگه از این غلطا نکینن نه بابا الآن در حال تعجبی و دلهره، اما تو بعدِ این هم باز این کارُ می کنی، ببین کِی گفتم، قربان شما

اِی فلان

2008-05-26T14:02:00.003+04:30

پسر چرا دلت گرفته؟ هوا مزخرفه؟ مستی حرومه؟ سیگارت ساعت یک نصف شب تمومه؟ بی خیال، بابا مامانت گیرن، بابا مامان نداری، عاشقت ازش خبری نست؟ معشوقت پررو شده، بی خیال، می گم بی خیال نه اینکه اِشکال نداره ها، پاشُ برو حمومف با لباس یه دوشِ مامان بگیر، ببین دلت برای کی اون زیر تنگ می شه، شرط می بندم دلت برای خودت تنگ می شه، هر چه قدرم از خودت متنفر باشی به ما که نمی رسی داداشف این که بد نیست سه نفر سه هزار بار ازت متنفر بشن، یا فقط صداش قشنگ باشه، نمی دونم فک کنم دارم یه گنجشکُ می گن، که رفتی دیدی، تو چارشنبه سوری از آتیش عشق اون گنجشک بد حجاب، پرش سوخته، آخه گنجشک بد حجابِ لونش تو طبقه بیستُ یکمِ جَهَنَمه، خیلی موندن بفهمنت، خیلی مونده، واس خودت زندگی می کنی می گن چرا اینقدر گََری، با کسیم کار نداری، اولین مشروبتُ دیروز رفتی بالا، البته تاریخچه را خوب مطالعه کردی، بعد رفتی بالا، ببین کِی گفتم بعد این تنها تنها می ری بالا، منظوراز بالا خوردن نه هیچ مجازی بازی دیگه ای، به قول یه نسیمِ شُلُ وِل هر کی ندونه فکر می کنه من چه مشروب خورُ سیگاریِ تیریم، اما خداییش این طوریام نیست، اصلن هست دو دقیقه نشستیم روی دو تا صندلی که از چار تا پایش یکیش نصفست دو تارم قورت داده، اون جوری نیگا نکن، خیلی مخلصیم اما بدون باید یکم اونی که دنبالته، همون که وقتی می خوای بری آمپول بزنی اونجاتُ نشونه می گیرن، آره باید یکم تکونش بدی، نه برای پسر مردم، نه برای دختر مردم، واس خودت، آره عزیزف بازم گفتم جلو من سیگار نمی کشی، من جای بابای توام، و شاید تو هنوز به دنیا نیومدی، اگه اومدی بگو ببینم، این مصرع واس کیه؟
عِزّت اَندر عُزلَت آمد، اِی فلان
دیدی اشتباه کردی، خاک تو اون سرت بریزن، البته دارم شوخی می کنم چون خاک خیلی گرون شده! حیف نیست بخواد بریزه رو سر تو، چته بابا چرا چُمباتمه زدی؟ خبریِ عاشق شُدی؟ عاشق بودی، بد تر شدی، یه تکونی بده، برو بیرون، یکم دوان داون حرکت کُن، از هین بیست دقیقه ی دیگه شروع کُن به خود زیستن، اونجور که حال می کنی، زیست کن، به قول رودکی سمرقندی شاد زی نه بابا این مصرع واس این نبود، جان داداش هوا بد جور گرفتستا، این دل ما هم که کلن دایوِرتِ رو گریه، امروز نمی دونم خوبه یا بد، ولی خدا به خیر کنِ هر روزمونُ، ای بابا، پاشُ یه هنگِ توپ بذار، نمی خواد سنتی بذاری حالاف داریوش ماریوشم نذار، نه حالا کی گُفت اَندی، یه اُمیدی، یه ممد اصفهانی، اگه تیریپت رپ، یاسی هیچ کسی، فیفتی سنتی، اگه تیریپت هنری کلاسیک خرجی نه موزارت بذار نه باخ نه هیچ کس دیگه این ها واس خدا نواختن وردار دیوید برن گوش کن، بازم اگه پایه نبودی خواستی عرفانی بشی از تو اینترنت سوره ی شمس با صدای عبد الباسط، اگه املاش غلط بود ببخشین، همینِ سواد ما، راستی، دیدین ماهُ چه خوشگل شده، اِنگار نه اِنگار دلش گرفته اصلن تو صورتش معلوم نیست، خیلی می خوامش، ولی یکم سخت نگیر می تونی قزل آلا باشی بر خلاف جریان شنا کُنی، اگه اهل نماز نیستی، یکم شبا به آسمون نگاه کُن فقط تو اون موبیال بی صاحابت یه اهنگ دِبش بنداز، ما رفتیم گرمه، عصری هم مُکافاتی داریم، بزن به سلامتیِ رگبار

بازمانده ی بم

2008-05-25T12:12:00.003+04:30

یه پسره بود هم مامانش سپید بود هم باباش، خودش اما سیه چُرده بود، جالب بود برام، باباش اومد از تو مغازه کارتُن خالی بُرد بچشم گفت تشنمه، بهش یه دونه سانیس آلبالو دادم مردِ رفت اومد دو تا ساندیس دیگم خرید، بعد ها که پسره بزرگ شد فهمیدیم از زلزله بم مونده، و این ها سر پرستیشُ بر عهده گرفتن چیز کف مونده بودیمف ایرانی می گن یعنی این؟ یا اونی که چیز همون دیگه، بی خیال بذار بره آرامش و امنیاتُ چه می دونم گرونی رُ سامان بده تا جایی آیت الله مکارم بیاد بگه دوسلت به فکری به حال رگنی بکنه، ای تو خدا این انتخابات بشه بینیم ملت اینقدر گوسپند هستن که باز به این رأی بدن البته اونایی که رأی نمی دن از نپاد سیب زمینی هستن، اون هم از نوعه پشندی، به هر حال همه چ داره دست به پای هم می ده که منُ یتیم کنه، قربون این خُرداد ماه برم اینقدر شررزا هست که پوایی آدم دو برابر می شه، این کنکورُ من ازون موقع گفتم بندازن زمستون بازدهی مغز یبچه ها بیست برابر می شه، حال نشد سه برابر اما مگه می شنون، بی خیال ما که دادیم، بدم دادیم، ایناها جاش هنوز هست

اَحوالاتیِ ما

2008-05-24T18:33:00.004+04:30

این قدر شده سخت تنفس که دمم
بازدمم ندهد سهل
چه کنم یا نکنم؟
در عجبِ آدینه ام
هر روز، آدینه شده
همچو ظهرش که هوا سخت بی مایه شده
پِیِ تسخیره دلم به کجا چنگ زنم؟
که نه صورت مانده
که به سیرت مانده
و به فردا بیمارمُ مستأصل
چونی شود این چونم؟
چانم به خدا چونم غافل شدم از حالم

لرزد و کند لَق لَق
من مانمُ یک دریا
شوریده و کوکب را
مسخر بکند یارم گوید
که تو دیوانه
هر روز افسرده
در عیش زمینی ها
ولله که تو را بُرده
من در به در فردا ماندم که ز در آیم
گویم به تو ای جانم
پرواز می خواهم
من دوست ندارم این
من دوست دارم آن
ای وای ازین بربط
ای وای از این حیلت

همینی که بود

2008-05-24T13:51:00.003+04:30

از قرار معلوم به قول اون خواننده قدیمی ای خدا واسه دل همش ار چپ و راست می باره آی خدا می باره، بله، یک سال شُد، می فهمین یک سال از مرگ کسی بگذره تا بحال شده؟ البته اون زندست و هنوز سلام و علیک داریم ولی خُب مُرد. چرا؟ خُب همه یه روز می میرن مثلن دیروز پدر یه اسب مُرد البته نه مثل فیلم پدر خوانده که کله ی اسب را بگذارن تو یه تخت خواب، اما خوب بود، باحال بود، اصلن می دونین همه چی اگه بخوایم خارجکی بگیم اسلوموشن شده یا همون تصویر آهسته به کسی نگین مجسمه سازی معشوقش را آب بُرد و آمنه به جای حضرت موسا گرفتتش، تا حالا جیش نکرده بخواد عوضش کنه بفهمه پسره! به هر حال مثل همیشه می گم، عشق است سکوت علف هایی که هوز سبز نشدند، علف ها که سبز شوند گوسپندان هم زمین را سبز می کنند، البته اگر بماند قهوه ای می شود

قرن دورازدهُ سیزده

2008-05-23T15:41:00.002+04:30

مو به مو دام فریب دل دانای منی
پای تا سر، پی تسخیر سراپای منی

من همان روز که چشمان تو دیدم گفتم
که ز مژگان سیه فتنه ی فردای منی

______________________
فروغی بسطامی

send to all

2008-05-22T20:12:00.002+04:30

dar ghiyame yek dasto nim eshgh dar safaye seda 4nagoshte nime ke be zire boshkeye naft rafte va nime digarash dar damane shoma voul mikorad. far an hengam shomaii ke tanha mitavanid be sedaye sokoute sibzamini del khosh bashin bedanid sib zamini ham del darad misouzad. jelezzo welez mikonad khodetan ra eslah konid ba tigh ya har chize digari mouhaye zaede noghate hasase badanetan ra bezanid shayad ingoune kasi movazeb bashad 4 angoshtash be zire boshkehaye naft naravad va ba 4 angoshte rast dar damane shoma woul bekhorad. rasti man asheghe shoma boudam an hengam ke saram ra gozashtand joloye tanabi dayereii. goftand ba 4 angsohte salem dar damane un che kar mikardi bebinam be deoune negah ham mitavani damane oura biyabi. mibini? man hezar sal migozarad az nadidanam ama hanouz damane tora ke shayad shalvare jin shode ya shalvaraki khal khali ya shorti bedoune labe hes mikonam. to hich 4 angoshte man ra hes mikoni?

خون تو شیشه

2008-05-22T12:55:00.002+04:30

هوا گرگ است، امتحان های بچه مدرسه ای ها شروع شده، هوا هوس نیست فقط گرگ است، مثل مثلن گرگ تو شنگول منگول حپه ی انگور، بی خیال فعلن نمی یاد، ولی سن علاقه به غیر هم جنش خیلی اومده پایین شما مامان بابا شدین، یه دختر یه پسر به دنیا بیارین حتا اگه فقیر بودین، نون شب بهتر از در نو نهالی رفتن به گرد مزخرفاتی مثل اینه

پیاده رو

2008-05-21T12:36:00.004+04:30

هر روز می گه بابا مگه اون آقاهه تو تلویزیون نگفت الهی هیچ پدری شرمنده ی بچش نشه، پس چرا تو همش به من می گی شرمندتم؟ بابا ناراحت شدی؟ بابا من دوازده سالُ نیمَمه می فهمم، بهت می گم مثلن پول بده برم اُردو، اگه می بینی از سوم دبستان دارم می گم، فقط می خوام گفته باشم از همون دو سال اول فهمیدم، هیچ وقت نمی رم دوست داشتم یه بار بگی ندارم، مثل مرد، یعنی چی شرمندم؟ من یکی از دوستام دیالیزی، دو تا داداش دو قلو هم داره، البته اون پیش دوست مامانش زندگی می کنه، تو اینجا، این سه تارُ مامانه می بره دگتر باباش همه ی وسایل را جمع می کنه می ره، بابا ما اگه پول نداریم بد نیست که سالمیم، به خدا بگیم سلامتی هم نباشه پول باشه، ولی نا سلامتی و بیماری تو فقر افتضاح بابایی، بگما، ندیدی تلویزیون ازشون پرسیدن از این تالاسمی ها، بزرگترین مشکل تو زندگی چیه؟ یا بزرگترین بدبختی، گفتن این که: با مشکیت مشکلی داشته باشی. بابایی تو که می گفتی پول نداری، من جهیزیه نمی خوام، دیدم این فیلمارُ می دونم منم صیغه ی صابخونه می شم یا فرار می کنم می رم شهر بد بخت می شم، چه می دونم یا هزار تا مرض دیگه، بابا فکر می کردم پول نداری، خیلی نامردی، نمی خوام شرمنده باشی، اگه می بینی گریه نمی کنم به خاطر اینه که ما یه گروه داریم با دوستامون سیزده نفریم می شنیم بعد مدرسه سر کلاس مشکلاتمون را میگیم بدون رو در بایسی و همه گریه می کنیم و دعا، مثلن یکی از دوستام باباش بهش نگاه بد داره، همش بهش می گه بیا بریم حموم، دوستمم یه بار می خواسته با گوشکوب بزنه تو سرش، بابا چرا گریه می کنی؟ بابا

هیچی به خدا

2008-05-20T15:07:00.003+04:30

هر چی خواستیم نشد، مرض داره این روزگار همش می گه نه! نُنُر

تسلیت/ فاطمه ی مطهر

2008-05-19T13:55:00.004+04:30

خُب سر درازی دارد این شهر آشوبّ ناز، داستان ها بسیارند، دیشب بود، یک نوشته نوشتم برایش کمی نظمینه، سوم راهنمایی که بودیم اون قدیما که بستنی قیفی سرش کغذی بودُ بستنی پُپ محبوب ما، بستنی موشکی و نوشمک های پرتقالی، اون موقع که تفریح دخترا قله بازی ومامان بازی و تو پارکی حیاطی سبزی فروش بازی بود، اون موقع که عکس های آدامس محبوب ترین باری بود، اون موقع که دیریبل تو گل محبوب ترین تفریح سه نفره بود، اون موقع که تیله بازی بودُ کاشی بازی : شیش تیر هشت تیر چار تیر، دورش چسب برق می زدیم خوب لیز بخوره، اون موقع ها که دوچزخمون فرمون خرگوشی بودُ آبجیِ پدرمون را در میاورد بریم براش ازون تمبر هندی پنج تومنیا بگیریم، اون موقع که حاجی نمی ذاشت آبجی تنها بره بیرون، اون موقع ها که دخترا با پسرا بودن، ولی هیچ وقت عاشق هم نمی شدن، اون موقع ها که، گناه کار ترین فرد کسی بود که تک خوری کنه! با تو موتور براوو، رفتیم شهربانی، اون موقع حاجی نمی دونست سیگار می کشم، سه بسته پال مالُ سبز خریدیم، با بچه ها رفتیم، حالا بگذره از لحاظ احساسی چه اتفاقاتی اُفتاد بعد رف
تیم وسط پارک ملت قلیون کشیدیم، آقا پلیسه گرفتمون گفت چند سالتونه ... از این حرفا که بالاخره ولمون کرد، اون موقع که شاعر شدم، و اولین بار داغ شدم، برگشیتنا یکی از بچه ها سیگار را کشید و خودش را به نعشه بازی زد، پلیس اومد داشت می رفت من فرار کردمف پیاده می رفتم و دست و پام می لرزید داداش کوچیکم باهامون بود، گرفته باشنش حاجی چیزی نمی گه فقط شاید سکته را برای بار سوم رد نکنه، اولین بار اوو جا بود که ازش خواستم کمکم کنه، باورم نمی شد سوار موتور بودن داشتن به من فحش های رکیک می دادن، بعد اون به حاجی گفتم من سیگار می کشم، گفت تا هیژده سالگی نکش، اگه نکشی بعدشم نمی کشی، من نکشیدم اما ... دو سال سه سال بعد بود، رفتم با دوستام بقیع، زن ها گریه می کردن، به کسی تا حالا نگفتم ولی دو تا صبح جا موندم از به ها و فقط یک صبح رسیدم به بقیع، خیلی خوب بود، من عاشق شده بودم شاید، البته اون خودش عاشق بوداف منم ازین عاشق بی خودی ها نه، از این عاشق متوسط ها، من می نوشتم از لیلی مجنون عالم، از وقتی که داشتن عزیزش را می بردنُ نفرین می کنه ستونای مسجد می لرزه و عزیزش می گه یه لحظه صبر کنین، فاطمه جانم، عزیز دلم نفرین نکن، بی خیال اشک نمی خوام در بیاد، امشب خوب، می ریم تپه ی نور الشهدا، یه مناجاتی بخونیم، البته من تو اون دنیا می خوام فرار کنم حتا اگه اونجا هم مثل اینجا خلخالی نامی باشه و اعدام پشمی کنه مهم نیست من می رم می بینم این فاطمه کیه که جلوی یه نا بینا هم محجوب و نجیب، این کیه که علی عاشقشه محمد عاشقشه حسین و حسن، حاجی بابای احسان جلیلوند، مامان روح خدا، صبح زود، و ویش را نمی دونم اون فقط تسبیحات حضرت فاطمه زیاد می ره، به هر حال، فطمه ی زهرا، می دونم الآن جو گیرم باز این ایام تموم شه باز همون -ُ -ی می شم که بودم اما، کمک کن، به برکت نازیت، الهی که مهدی بی آید قبرت بیابد، و ما هم بیاییم

یه خونه آجری که بیشتر نداره

2008-05-19T13:25:00.003+04:30

گاهی دل آدم فقط برای خودش می سوزه، یعنی خودش را بد بخت ترین و مظلوم ترین کره ی خاکی و آبی می داند، عادی حرف زدن بهتره به قول آخر مرام نمی تونیم ادیبانه بنویسیم پس همین طوری بگیم مثل حرف هایی با راننده تاکسی یا حرف هایی که از قصد بلند بلند می زنیم تا همه بشنون! کم پیش می یاد خنده های کسی به دل بشینِ حتا، شکلات هم دیگر نه دوست داشتنیست نه آن قدر محجوب و سخت! یک موجود سخت ترکیب با شولای بلند، قربان آسمان رویم دست جمعی، بارون که میاد دود سیگار از پشت خونه ی رفیقمینا چه قد عجیب غریب میاد، روح خدا را که خدا داند که شد؟ اون آقاهه بودا که استپ هوایی بازی کردیم اومد دعوا امروز به حاجی گلایه کرد حاجی هم زیاد نتوپید به ما! ویش حالش بد نیست فقط خیلی نُنُر شده، من بگویم بی خیال او بگوید چه قدر تواند حقیر باشد، بهش گفتم حق نداری ... ای اُلاغ کم خرد، همون صبح زود را که کمی سرش به خاطر تیک تیک ساعت و نا شکری روح خدا و ساناز درد می آید، دست است

پرسپولیسُ عشقه

2008-05-17T20:50:00.003+04:30

به قول علی سنتوری یا هانیه، عاشقتم

لیلای من، کجا می بری؟

2008-05-17T15:10:00.006+04:30

ای ساربان، ای کاروان
لیلای من کجا می بری
با بردن لیلای من
جان و دل مرا می بری
ای ساربان کجا می روی
لیلای من چرا می بری
در بستنِ پیمان ما
تنها گواه ما شد خدا
تا این جهان، بر پا بود
این عشق ما بماند بجا
ای ساربان کجا می روی
لیلای من چرا می بری
تمامی دینم، به دنیای فانی
شراره عشقی، که شد زندگانی
به یاد یاری، خوشا قطره اشکی
به سوز عشقی، خوشا زندگانی
همیشه خدایا، محبت دلها
به دلها بماند، بسان دل ما
که لیلی و مجنون فسانه شود
حکایت ما جاودانه شود
تو اکنون زعشقم گریزانی
غمم را ز چشمم نمی خوانی
ازاین غم چو حالم نمی دانی
پس از تو نمونم برای خدا
تو مرگم را ببین و برو
چو طوفان سختی ز شاخه غم
گل هستی ام را بچین و برو
که هستم من آن تک درختی
که در پای طوفان نشسته
همه شاخه های وجودش
زخشم طبیعت شکسته
ای ساربان، ای کاروان
لیلای من کجا می بری
با بردن لیلای من
جان و دل مرا می بری
ای ساربان کجا می روی
لیلای من چرا می بری
_______________________________
*ای ساربان: پروردگار محسن نامجو
===============================
**خُب روح خدا این پشت نشسته الان داره گریه می کنه، خُب
من دیگه باهاش راجع به خودش حرف نمی زنم
گفت طرفداری ساناز هم بکنم مهم نیست
منم دیگه هیچی نمی گم که
من خودم دلم هی می تنگه هی شُل می کنه
خُب همه دلشون واسه خودشوم می سوزه
منم دلم برای هممون
به قول دیشب: خدا دیگه بس نیست؟

امروز خاطره می شود؟

2008-05-16T15:10:00.018+04:30

دیروز خوب بود رفتیم آوای دوسان ، یعنی خوب شُد که خوب شُد باز یافتم که خیلی ها هستند دوست دارند ... هیچی مهم نیست، روی این سه تا نقطه فشار بیارین ... یک شرکت تو نیویرک که برین رو همین چند تا نقطه معلوم می شه، این هم نمونه ی اجناس، من اصلن برای این شرکت کار نمی کنم، تصاویر هم اگر به چه می دونم مسلمانی خشک بر خورد به گردوها، ولی کلن منظور پوشاکی با نوشته ای پارسی همین، توی بدون مرز هم گذاشتم، باز می گم من منحرف هستم نیستم به کسی چه؟ این ها برای کسانی ست که رِندانه می نگرند نه آنگونه، و اگر احیانن زیبا رو هستند تقصیر من نیست مدل های شرکت هستند، به اُمید قهرمانی پرسپولیس

_____________________________
_____________________________
*این آهنگ به سفارش روح خدا برای او و معشوقه اش ساناز
با صدای محسن نامجو، برای دانلود به روی

اِی ساربان
فشار آورید
باشد که این عشاق بمانند نه چون ما

اینِ منِ بد

2008-05-15T00:31:00.003+04:30

هر کس خدایی داره، شکایتتُ به امام زمان می کنه، می ره امام زاده برای سلامتیت نذر می کنه، موقع نماز صبح برات دعا می کنه، هر لحظه بهت اس ام اس می ده یا زگ می زنه، تو محو سادگی می شی، تو عاشق این بدون خط بودن می شی، منظورم صورتش یا کمرش یا هر جای تابناک دیگش نیست، الآن بغض کردی، الآن عاشق این دنیا شدی، تو هیچ کسی را دوست نداری واقعن همیشه برای یک ماه زیاد زیاد عاشق بودی، نمی دونم بقیش یادم رفت

دو پُک برگ اعلا و خشک

2008-05-14T13:10:00.003+04:30

من امروز مثل اون دفعه هایی که دو تا عاشق به هم نگاه می کنن دلم ریخت، دلم یه جوری شُد امروز به خاطر زجه های یک زن عاشق که داشتن شوهر شرورش را که همه فکر می کردند بده شکنجه می دادن ودر میدان اصلی شهر تازیانه می زدن، من اوروز مثل اولین باریکه همچو فرهاد تنها صدایش را شنیدم دلم لرزید، و به اعجاز موسیقی بیش از پیش اطمینان پیدا کردم، من امروز پس از کور شدن یکی از چشمان به مرد شرور به عشق ایمان آوردم، من امروز هیچ شعری نمی توانم بخوانم دندان هایم را باید تمیز کنم، باید لایق خوردت غذایی که خدایی آفریده که چون اویی آفریده را داشته باشم، دلم لرزید مثل اولین بار که فکر کردم ... حیف حیف که او پر روست، کلن شعور ندارد، چه کسی این چنین با دلدار سخن می گوید؟ نه دلدار نیست یک چیزی ست در مایه های رنگ صورتی، یا نهال آلبالو، اون بی جنبه است، مثل همه، زن بی حال شد هنگامی که گریه می کرد، زن زیبا بود، زن، هزاران بار زن، لباسات وقتی پاره هستن و مندرس، وقتی صورتت عرق کرده از جنب و جوش، وقتی پاک می مونی از هر مزخرفی بیشتر دوست دارم شکنجه بشه اون معشوق شرورت، با توام زن، همین الۀان یه رعد و برق زد نه تو ایران تو تمام جهان نه فقط تو کره زمنف، کره خری با واهی هم رنگ موهای تو به دنیا اومد، تو نمی فهمی بازون اومد یه جوریم مثل بچه گیام دوست دارم شیر خوردن بچه هارُ از سینه ی زن ها ببینم البته بزرگ تر شم خودم می تونم شیر بدم، دارن اعدام می کنن، زنشُ بردن با آبولانس ای کاش اونم بمیره مثل پایان شکسپیری ها ________________________
*مشاهده شود gangs of newyork به کارگردانی مارتین اسکورسیزی

علو؛ خانوم

2008-05-13T23:54:00.002+04:30

نمی دونم آدم از چیزایی می گه که دوست نداره، می فهمی؟ آدم گاهی این قدر به مرگ نزدیک می شه که می تونه حس کنه دست مرطوب فرشته ی مرگ را! همین الآن بهت گفتم خوابیدی؟ تو چی گفتی؟ گفتی برای همیشه، شایدم چیزی نگی! شاید الآن داری نماز می خونی و به این فکر می کنی که واقعن آره؟ یعنی می شه؟ این یعنی می شه جمله ی ایده آل ماست که اگر به حقیقت تبدیل بشه احتمالن بمیریم از خوشی! من پنجاه تا فیلم گرفتم ببینیم با هم، زیر نور سگ! اصلن به درک نیا، فکر کردی همه می گن پیر زن عجب نازی داره؟ پنجاه سال از زندگیمون می گذره هنوز نمی دونی من دوست دارم چه طوری.. هیچی مهم نیست تو باید همون موقع می رفتی با اون خواستگار دهاتیت ازدواج می کردی ببینم الآن چه شکلی بودی، صد سالتم بشه باز ریمل می زنی، رُژ می زنی، روز عروسی گفتم بیا آرایش نکنی گفتی ملت فکر می کنن می خوام جلب توجه کنن، آخه من چی بگم؟ این ازون نمی شه بی خیال بذار ده سال دیگه یکیمون می میره اون یکی راحت می شه، من عاشقت بودم، تو ولی هنوز یاد اون پسر خوش تیپه بودی که خیلی با ادب بود، واقعن مردی؟ علو؟ خانوم

2008-05-13T17:36:00.004+04:30

سه نفر تو راه داشتن هر هر می خندیدن به اُستادی که سینِش می زنه، اُستادی که سکته ی قلبی کرده، زنش را برای تحصیل می فرسته آلمان، زنش اون جا با رفیق مرد خیلی کارا می کنه، اون هیچی نمی گه، حتا وقتی زنش بر می گرده بهش نمی گه چرا، فقط یکم سکته می کنه، من داشتم نصفه فیلمنامه ای می نوشتم راجه به زیبایی و زشتی، و نمی دانم چرا هیچ کس به دنبال این ها نیست هنوز داستان قدیمیِ فقیر و گدا در فیلم ها اگر باشد هست یا هر دو متمول یا هر دو گدا، گدا، در ایران به طبقه ی زیر متوسط گفته می شود گدا، هیچ کس از عشقی در کلاس درس صحبت نمی کند مثلن بچه شلوغی که عاشق یه دختره خر خون بشه، یا بر عکس که اغلب هم همین طور دختر ها خیلی کم درس می خونن اغلب در حال گریه کردنن، شتر مرغی می دوید در خیابان منوچهری هزاران نفر به دنبال او بودند، پس از بیست دقیقه دیدم دیگه کسی دنبال اون نیست همه حمله کردن روی یه چیز سفید، تخمش اُفتاده بود، تخمش چنده مگه؟ شتر مرغ در بزرگراهی بیست طرفه رفت زیر نوزده ماشین، فقط ماشین شهرداری از روش رد نشد! بله این است دنیایی به وسعت جوراب مادر بزرگم که لاغر شده
و شعری گیج، و بی حرکت از تو
=======مقدمه را کشتم========
من قلیانی می خواهم
با طعم باران
شرابی ستاره گان
آتشناک و نه از تاک
من می خواهم هم خوابیِ ماه
گناهی با خورشید
سنگ سارانِ
نا بخشودنی

دوست دارم
ساقیِ تک تک درختان باشم
باغبان
خانه دار
با عاج فیل نِی بزن
مفیلی که هزار سال از مرگ عاشقانه اش
چوپانی را دوست دارم
من هر سحر گاه و هر غروب من هر زمان
در انتظارِ شبان

ای کاش تمام بچه های مدرسه اسب بودند
نجیب، اما چموش
گاهی اوقات هم سگ
کمی هم دولفین
دوست دارم تیزهوشان کم مدعا را

بچه های میز آخر
بچه های اخر صف
بچه های زاده ی اول مهر
بچه های غایبم را
گر برای دیدن معشوق مغرور باش
دیا که سیگار پشت سیگار
دوست دارم

من تمام آدمانی که پس از زنگ آخر
موتور هاشان گازیستُ رکاب دارد را
آنان که می نشینند تهُ سر کوی ها
من یکی شان که سه سال است به ماهش دوخته نگاه
نه کلامی نه دست خطی
او را می شناسم
و به اندازه ی هر چه گفتم دوست می دارم

من فقط آن چه را که انجام داده ام دوست می دارم
چون
آنچه را که دوست داشته ام انجام داده ام

ژولیده

2008-05-12T13:30:00.009+04:30

آنان که به سر در طلب کعبه دویدند
چون عاقبت الامر به مقصود رسیدند . رفتند
رفتند در آن خانه که بینند خدا را
بسیار بجستند خدا را ندیدند
چون موتکف کعبه شدند از سر تکلیف . ناگاه
ناگاه خطابی هم از آن خانه شنیدند
کِای خانه پرستان
کِای خانه پرستان چه پرستید گل و سنگ ؟
آن خانه پرستید که پاکان طلبیدند
===========والا مقام مولوی===========
لابُد باید فکر کنیم که می خواهیم نمیریم
پس مواظب باشیم
پس درس بخوانیم
سیگار بکشیم
کار کنیم برای زن و بچه هامان
آری باید به دفاع از حقوق زن ها بپردازیم
فمینیسم بازی در بی آریم، عده آی بدبختی کنیم
یا متتظر منجی باشیم
سیگار برای سلامتی صرر دارد
تریاک تیمار است! مشروب نه اما
در پیاده رو ببینیم چند نفر خوش بختند
دختری که می خندد؟
مادری که بجه اش بزرگ می شود و او را بیرون می کند؟
یا پدری که فوق لیسانسِ خیانت دارد؟
آری زندگی کوتاه ست
کوتاه
لذت یعنی نفهمیدن گذران عمر
یعنی غرق شدن
یعنی نه خندیدن
نه باریدن
نه یک بار عاشق شدن
نه صد بار مردود شدن
زندگی همان خداست
پس به اوی دُژنام مدهیم
خودمان را در آینه ی حموم ببینیم
رنگ لاکمان را عوض کنیم
قهوه ای سوخته همیشه زیباست
یا هر رنگی منجمد تر از سپید

سزای ما عروسک های قدیمی ست
سزای ما تفنگ هایی چوبی ست
ما زندگی می خواهیم
به همان اندازه که دارکوبی می زند تُک
به اندازه ی کرمی بی تاب
به اندازه ی جسمی عریان و پر از هیمه
به اندازه ی روز میلادمان
به اندازه ی کودکی مان مشتاق
ما نمی دانیم
می پرسیدیم
چیست؟ چیست؟ چیست؟
حال اما در کدامین ویرانه خانه کردیم؟
سجاده ها را نسوزانیم اما بدانیم کجاییم و کجاییم
نه اینجا نه آن جا نه هر جایی که ندانیم کجاییم
دلمان لک زد برای ذره ای ایثار
مهربانی
فداکاری نه
ذره ای نان و پنیر
نانی از گندم عشق
پنیری که شیرش زاده ی گاویست که باز می گوید
ما
سخن کم
چوپان ها زیاد نمی توانند استفراغ کنند
گرگ ها به بوی آن حساس اند
ما هم که از هم نشینی بزُ ها
بُز دل
______________________________
*شعار نبود کلیشه ای شاید اما، به جان بود، تو جانی؟

بِه زادی

2008-05-11T13:35:00.004+04:30

راستی بِه زادی به من گفت بنویسم از شاملو این چند را: این زمین پُر از صدای حرکت پاهای مردمانیست همچنان که تو را می بوسند، طناب دارِ تو را می بافند

متساوی الاَعمال

2008-05-10T12:26:00.001+04:30

در یک غروب نمناک شبیه کوچه ای در زیر دریایی روسی که در آب های خزر گیر، با پای پیاده اما خیس می دویدم در پی نامه بری که اگر در زیر دریا باشد می شود نهنگی لاغر مردنی، پست چی زیر آب با غلاب ماهی گیری هدایت می شود در این غروبی که من می بینم با حرکت دستان کسی که از آن بالا مهره های شطرنجی که بیشترشان سر باز هستند را جولان می دهد، آن پست چی شاید شما باشید، گاهی خبری بد دارید گاهی خبری بد تر، این برای منفی باف ها و در فرآندی دیگر برای نیمه خالیان است، اما شما می توانید حاوی خبرات خوب یا خوب تر باشید این برای مثبت اندیشان است یا به قولی نیمه پُران، شما می توانید از بوسیدن دو لب در زیر غروبی نمناک که بیشتر به نظر می آید آدمی زاد باشند و اگر در زیر آب باشیم دو تا ماهیِ رنگی یکی مثلن آبی یکی مثلن هر رنگی چه فرقی دارد؟ در زیر آب کبوتر با کبوتر باز با باز نیست، سفره ماهی عاشق ماهی کیلکا می شود یا پلانگتونی عاشق میگو اینجا آب است حیات است خشکی اما ... بگذریم می گفتم شما از دیدن دو بوسه ی لب می توانید از خوشحالی و بی تابی و عشقی جاری، البت اگر عشق باشد نه چیزی که الآن در هر کوچه تنگی یا هر شب خیز محله ای می بینیم، اگر آن باشد که گفتیم تا حد انفجار پیش می روید، اگر حسود باشیم آن را گناه فسق می نامیم می گوییم چه دو حرفی هایی که نمی خورند به فحشا تعمیم می دهیم، البته حق داریم! ما از دیدن دو عشق دو عشق بازی حسد می ورزیم نه دل سوزیست، ما از شنیدن این که کسی که با حرف می زند در تاکسی با کسی ست یا کسی که زیاد نمی شناختیمش و بعد از مدتی یافتیم که عاشق ست او را کوچک گاهیم احمق می شُماریم چون اغلب پنداریم او عاشق ماست، و به قولی دوغ! کسانی هستند خود را مبرا از عشق می دانند ولی خویش را احساساتی می نامند، که حرفی بس دروغین ست انسان های بز دل عاشق می شوند نمی گویند، دوست می دارند نمی گویند، ان ها کسانی مغرور نیستند، رجوع کنید به فیلم غرور و تعصب البت کتابش را هم بخوانید خوب است نوشته ی جین استون، من کسانی را دیده ام که نه عاشق اند نه معشوق اما گاهی پندارند که عاشق اند و عاشق می شوند، عاشق همیشه در هاله ای از محویات است، او می داند می خواهد اما شک دارد تا ابد می خواهد، و چون به آن درجه رسید، زوال و فراق را بیشتر محبوب می داند، عاشق هنگامی که به معشوق رسید دیگر آن تاب را ندارد، اصلن زیبا نیست،مگر فلسفه ای که در این مقال نمی گنجد بیان شود، که شاید هر پانصد نفر یکی اتفاق اُفتد نخواستم مسئله را بزرگ کنم در پانصد یکی اگر بخواهیم با اعداد بازی کنیم می شود هر هزار نفر دو تا عاشق وجود دارد، من مادرم را دوست دارم، دیوانه وار، اما پسری که به من نگاه نمی کند و می داند که من از نگاه نکردن و نظر بازی خوشم نمی آید را اصلن دوست نمی دارم، چون اتفاقی نبوده این برخورد با علم به این که من از غرور و نوعی سر به زیر بودن لذت می برم این کار را انجام داده، و یاد شعری در فیلم شب های روشن می اُفتیم
وقتی حواسَت نیست زیبا ترینی
وقتی حواسَت هست؛ فقط زیبایی
البته من در اولین گوش ها: حواست هست را هوا سرد است شنیدم، اما بعد ها با تذگری از کسی که نمی دانم زنده هست یا نه یافتمش، قدیم ها در تمشک می نوشتیم به علت دیو زده گی کُشتیمش، الآن که می نویسم در حال خوردن سیب زمینی سُرخ کرده ی مادر هستم، با آن سُس دان دان ها یا هوان هزار جزیره، بد نیست بهتر از بادمجان پر از دانه است، بگذریم در دریا هیچ حسودی نست، معشوق را به هم بفرما نمی دهند اما، آزادند که هر زمان خواستند بروند، در تلویزین شبکه ی چهار نزدیک اذان برنامه ای بود که مادرم در حال گوش دادنش بود راجع به مرد های امروز که بیشتر در صدا وسیما باب می کند که زنی دوم و یا بیستُ دوم اختیار کنند، مادر زنگ زد پدر گفت: ناهار بیا خونه. فیلم نبود که بدانم پدرم چه می گوید اما جالب بود، این زن ها این همه انسان مثل من، این همه انسان مثل ما چگونه در دل خدا جای پیدا کرد و شد اشرف مخلوقات، اشرف کلمه ای دل ریزانه است، به هر حال ما که نفهمیدیم چه گفتیم اما عطار دوره ی پنج جلدی به تصحیح و مقدمه ی دکتر محمد رضا شفیعی کدکنی انتشارات سخن را نگیرید، ضرری بس زیاد کرده اید، اُستاد فوق العاده زیبا گفته اند، همه چیز را، حیف رفقا درگیر زاویه ای سیصد و شصت درجه اند قافل از این که هر روز در دست به آب می بینیدش قافل از آن که نه احتیاج به نت دارد نه احتیاج به مرامی فروخته شده، یا دروغی تکذیب شده و آخرین یا؛ بسیار مهم هست یاد بگیریم که همه مثل هم نیستند گاهی کسی که به قول بیژن مرنضوی : کنارِ فقرِ گل بانوی ایثار / که می فروشه تنش رُ تیکه تیکه / ... / به من چه کوچه باغ شعرِ سهراب کسانی که دروغ می گویند کسانی که حتا کمبودی دارند بد نیستند بیمار اند مثل خودِ من یا خودِ تو، کسی که معتاد است، کسی که آلوده به چیزی چون همه چیز است، کسی که خود فراموش ست، حتا آن خیانت کار نامرد، او هم کمترین خوب دنیاست، بدنیم از نگاه دیگری ببینیم، شِمر را نفرین کنیم اما حق نداریم بگوییم من اگر بودم، من اگر بودم، تو اگر بودی در عاشورا دنبال چهره ای یوسف وار می گشتی، که ابروهایش را تَتُ مرده باشد، تو دنبال معرفت نبودی، تو حتا اینقدر معرفت نداشتی که حسین را زجر دهی تا نامت در مظلومیت حسین جایی باز کند، تو این قدر کم بودی که، خود را می فروختی به غلام یزید تو حق نداری حرفی بزنی فقط می توانی بگویی خدا را شکر من نبودم، داستان منصور حلاج و شبلی ست، عجب داستانی بس آموزنده و بس فرو آورنده است، ننگ باد منتظر را / این حزین را

-ُ -

2008-05-09T14:51:00.004+04:30

نمی دونم ولی به صورت شایانی اعصابم خورد هست، به تو چه؟ این نوشته ی آخری خودخواهانه بود؟ نبود بود؟ اصلن بود که چی؟ اصلن نبود هم که که چی؟ پر رو کلام عجیبیست اولین بار اُستاد زبانی گفت آقای کاتبی بهم گفت خفه شو احمق با صدای طولانی و تو دماغی من هم کاری کردم که دیگه باهام کاری نداشت خداییش کار بدی نکردم اذیت آزار هم نبود، آره دل شکستن آسون بعضی ها باید فقط شب زیر پتو باهاشون بری تا بفهمی چه جور آدمین بعضی هارم نفهمی بیترن، بعضی ها نماز می خونن، بعضی ها اقامه می کنن بعضی ها، حرف بد نزنیم نمی دونم به کی دارم فحش می دم، ولی می خوام بگم نمی شه می ترسم اشتباه گرفته بشه به همین دلیل نمی گم، اما همون کلام دو حرفی که روی حرف اول ضمه هست، تو ذاتت، به قول یارو به روح اعتقاد داری؟ پس تو روحت. قانون جنگل برای دخترای ضعیف یعنی صورت عادی می میره، قوی یعنی زیبا می مونه، اغلب قوی ها خراب می شن، کم می شه مثل ویش بمونن یا مثل صبح زود، یا مثل یکی از دوستان گراش یا مثل کسی که دیروز کنکور کارشناسی ارشد داشت، یا مثل دیگه کی مونده؟ آهان مثل خانوم ماهه یا دانا بمان، خیلی کمه، یه جورایی نیست، سگ کی باشن، می گن بریم دانشگاه دعا کنین عوض نشیم، نمی شه از هزلیات سعدی اینجا آورد البته دیشب معتادی را دیدم که خیلی به دلم نشست اینقدر که بگویم چه معتاد خوشگلی، عرفان بحثی ندارد با زیبایی و خراب آلوده گی، تنها کلماتی مثل ساده به کثافت کشیده شد، انسان ها نجس تر از آن هستند که بخواهند به خوک بد نامی کنند، رجوع کنید به فیلم حرفه ای با بازیِ "ژان رنو" بله این گونست، آدمی که نمی تواند خودی را نگه دارد، پسته می خورد که می گوید فلان و فلان، اما به آن خدای بالا اینقدر آدم خوب می شناسم که این به گردوهامان هم نباشد، اُستاد ادبیات در سال های تحصیل می گفت از نماد استفاده کن، از همین حرف ها، گفتم چشم، کم کم می فهمم چرا نظامی خسروپرویز یا خیلی ها ازین کلمات استفاده می کردند همان قضیه ی کدویِ مولانا یا بالا بلندیِ سعدی، مهم نیست گورِ وقت ما که تلف شد، حیف این همه وقت، حیف گریه هایی که به گند کشیده شد، البته اینجا گریه مخاطب بود نه قاری

الهي ضربه مغزي شي

2008-05-09T08:07:00.002+04:30

ناگهان تصادفي رخ داد حاجي ماشينش تركيد صد البت از ناخيه ي حساس جلو! نمايشگاه كتاب يكي از بدترين نمايشگاه هايي ست كه مي توان گفت واي چه خوب بود‏ اگر منظوري جز خنده يا بي خيالي متلك گفتن و شنيدن نظر بازي يا هر كاري غير كاري براستي جامع و فرهنگي خوب بود‏‏. من كه كتاب هايم را گرفتم اما پدر انسان ها در اين مكان بسيار زياد تر از پدر انسان ه در آن مكان مي آيد در. تنها خوبي اين جا كه مرا مسرور كرد و از ايراني بودن شادمان تر كمي بيش از پيش همين است. از امروز همان قدر بدم مي آيد كه شيطان از هبوط انسان‏ در گوشه ي سمت راست جاييست به نام الهي ضربه مغزي شي و الهي در جا بميري اگر ثبت نام نكني

به قول شاعر: بابا بی خیالش

2008-05-07T13:39:00.004+04:30

___ ویش، خدا بزرگِ ___
الآن که دارم می نویسم باقالی آب پز دارم می خورم، هوا گرم شُد و بهت گفتم هوا خوبه اما خوب نبود، یعنی شب کلن خوبِ، می دونم دلت گرفته می دونم آبِ دماغت یا همون بینیت چه قدر دستمال کاغذیِ بیچاره را کُشته البته عشق تمام دستمال کاغذی ها اینه که برای اشک باشن نه برای عرق یا دماغ، ن با یکیشون حرف زدم گفت همه ی ماها همینُ می خوایم اشک یک ثروتِ، تو خودتم می دونی آدما وقتی گریه می کنن خوشگل ترن، تو هم همین طور، خُب یکم می خوام حرف بزنیم می دونم تو زود سرت درد می گیره، مردی هستی واسه خودت، دلت واسه چی گرفته؟ می دونم نمی خواد فحش بدی، تو آدم کمی نیستی البته هیچ کس کم نیست، حتا من هم زیاد کم نیستم، یکم کمم، حتا اونی که یه رابطه ی عاشقانه را تجربه می نامه و تعکید داره که من بهش گفتم حقیر اون هم آدم کمی نیست، گرچه من اصلن دیگر شاعران را دوست ندارم، حتا کسانی که بیشتر از سنشان می فهمند. گفتی حالِ دنیا را می کنن کسایی که هر روز با یه نفرن، وُژدان ندارن، می تونن با هرکی باشن، جوونی می کنن، بذار من اول یه جور دیگه به قضیه دامن بزنم، یکی هست که نمی دونه کیُ انتخاب کنه از هر کس از یه چیش خوشش می یاد، تازه شاید خیلی کار ها را هم دوست داشته باشه بکنه، اما الکی برای حرف مردم نکنه، شاید بره تو .. بذار به کسایی که همه فکر می کنن مقدسن چیزی نگیم بذار مقدس بمونن می دونم خیلی پاک تر ازونی هستی که قایمکی می ره، تو خوبیت شایدم بدیت اینه که رو هستی اگه ظاهرت برای خیلی ها زنندست باطنت هم همین طور برداشت می شه، البته این ربطی به حرفی که می خوام باهات بزنم نداره، باحالی نه اشکت دائمی نه خندت، خندتُ که نگو به قول خودت خنده به تو نیومده،اما اما اگه احیانن منتظری همه ی راه ها را ببینی بعد خود کشی کنی به نظر من اول خود کشی کن بعد همه ی راه ها را ببین گفتی تشویق کردن یه نفر به مرگ اونُ از مرگ دور می کنه، جمله ی بزرگی بود: بذار یکم راجع به چیزی که باعث شُد حالت اینجور بشه حرف بزنیم
اول بگم من دیگه مهم نیست هر کسی چیزی بگه تو این استفراغ یا نه من برای خودم می نویسم و دوست دارم دیگران هم بخونن، نظرات هیچ احدی آن قدر مهم نیست که بخوام روالُ عوض کنم، ویش مغرور بود، خیلی ها می خواستنشُ می خوانش، دعوا سر اینِ که من می گم زن مونث مظهر معشوقیت خداست، اگر هم عاشق بشه اول انتخاب شده، ویش می گه من دوست دارم انتخاب کننده باشم، خُب با صورت مستقیم به حرفام گوش بده.
توی دیوانه اگه بگی عاشقی اگر باشی که من قسم می خورم به همون موهای وز وزیت که عشق نست یک بُت پرستیست که برای دخترت تعریف می کنی وقتی یه همچین قضیه ای پیش اومدُ هر هر می خندین، اگه مردی مذکری بداند کسی صد در صد باهاش هست دیگه برای راضی نگه داشتنش وقت تلف نمی کنه، نیچه به نقل از زردتشت می گه زن دوست داره فرمان بُردار باشه وزن را برای باز نیرو گرفتن اوردیم، اما زن معصومیتی فطری دارد، شاید سن فحشا یا خیلی چیز خوریا رسیده به یازده دوازده سال اما، هنوز می دونی که به خودیِ خود دخترا از پسرا پاک ترن، تو دوران کودکی مسئله ای روانشخناختی هست به نام مستعار دکتر بازی، اگر دختری قبل این مواجه عشق بازی و نزدیی را از طریق فیلم خانواده یا هر چیزی دیده باشد هزاران بار راغب تر است از پسر برای این کار، اما اغلب پسر به خودیِ خود جذابیتی دارد برهنگی و ... تو در خیالت کسی را دوست داشتی گفتی مغرور چون نگفت تو را دوستت دارم، و بدون پسری که عاشق باشه و حتا شک هم داشته باشه می گه طاقت نیاره می گه، اون دختره که نمی گه می ترسه همه چی خراب شه رجوع کن به فیلم شب های روشن، دلت پُره می دونم خیلی کارارُ نکردی ولی بد سرت اومد، میگی همه ی این ها نفرین کسایی بود که می خواستنت، اما کسی که بخواد نفرین نمی کنه خیلی چیز ها نسبیست خودت هم می دونی پسر عادت ماهانه نداره دختر هم ختنه نداره، و خیلی تفاوت های دیگه؛ تو خوبی چون رو هستی اگه فحشی هم بلدی می گی، مثل خیلی ها نیستی که ظاهرن خوبن خیلی شعر و ورها می گن نماز می خونن یا خیلی پاکن سادن اما تویی که فکر می کنی خیلی خری باید بدونی خیلی گنجشکی البته خودت گفتی بی شعوری، تو به اون وابسته شدی نه به خاطر خودش می دونی که معیارات چی بود نه از من نپرس از خودت بپرس کلمه ی غرور را به گند کشیدین عشق را هم که سر دراز داره این نفرین هم ارزش داره این خودکشی این فرار هم ارزش داره اینقدر بیهوده خرجش نکنید، خُب ویش نمی دونم فکر می کردم خیلی چیزای باحالی می تونم بگم اینجا کسی نمی دونه منُ تو هم جنسیم، البته جنس را باید معنا کرد، به هر حال کسی که بعد یه رابطه می تونه با نفرات دیگری باشه هرگز مغرور نیست، فرو مایه ترین هاست، آدمای مغرور اغلب اگر بحث کمبود اعتماد به نفس را فاکتور بگیریم تنهان، یعنی یه جورایی بهترین کس را پیدا نمی کنن تو هم تا الآن خوب بودی، ولی با این انتخابت چیز کردی خودت که می دونی، آره همون. تو حیف بودی هم اشک هات بدون علت زیباترن هم حالتت عرفانی تره قفسه ی کتاب خونتُ به رخ من نکش، تو خوب بودی فردا دوستت از تبریز میاد چه گریه ای کنی تو تاریخ ثبت ی شه، البته گریه های تو زیاد هم باحال نیست چون پر رو می شی می پری مثل چیز به آدم، خُب خدا را شکر که هنوز اینقدر زلال هستی که بشه دوستت داشت که بشه برای آدم مهم باشی نه مثل پدر روحانی که می رن توبه می کنن و می گن پدر من این گناه کردم، تو خوبی چون بدی را خوب بلد نیستی، تو خیلی راه داری عزیز من، امیدوارم دفعه ی بعد بدانی که کسی که واقعن دوستش داری واقعن دوستت داره، مواظب باش این قضیه کش داره، باز هم میاد حرف هایی می زه که تو سهلی زلیخا را از یوسف جدا می کنه، می خواستم وسطش شعر بیارم از شیخ بهائی از حافظ نشد، بهت گفتم سهراب بخون، عرفان داره، واقعن خیلی امدوارم که مادر خوبی باشی برای آینده در این بحران آدم سالم، در این بحران کمبود ها، خیلی ها می دونن چی می گم، خیلی ها تو تنهایی دست می کشن رو بدنشون عقده هاشونُ بر طرف می کنن، خیلی ها توجیه هم دارن، خیلی ها کثافت تر از حرفاشونن اما آدم بد وجود نداره، آدم خوبه کم وجود داره، یه جورایی بدترین خوب دنیا اینجوری مثل اینکه بگیم جهنم وجود نداره، سطح پایین ترین بهشت وجود داره، فروغ هم شبیه توست، کله شق، گستاخ بازیگوش و مشتاق، مشتاق هر چیز که کسی نیست، امیدوارم زود زود به نتایجی برسی که بفهمی خیلی ها دوست دارن جای تو باشن، امیدوارم ارزش خودت دیگه پایین نیاری، اگه می خوای برای حرف ها زندگی کنی همون بهتر که بهت بگن خراب مسخرت کنن، همون بهتر که گریه کنی، تو فرهیخته و باهوش تر ازونی هستی که بخوای از سر خریت با کسی باشی نمی گم احساس چون برای تو چشم بود نه دل، برای تو دل بود نه عقل، عقل گویند عارفان از عاشق جداست اما، خودشونم می دونن اون عقلِ که زندگی را زیبا تر هم می کنه، نمی دونم چی بگم فقط بهت می گم هر موقع خواستی به کسی فحش بدی من هستم، اگرم نخواستی باز من هستم، اصلن این من کیست که من من می کند؟ زندگیت سخت تر هم می شه وقتی امتحاناتت شروع بشن از تنهایی فاصله بگیر، حموم کمتر برو، هوای ابری برو بیرون، به یاد گذشته پر نشاط باش مثل همون شعرت راجع به خاطرات. گابریل گارسیا ارکز می گه آن کس که ارزش اشک ها تو را دارد هرگز باعث اشک ریختن تو نمی شود البته اون منظورش اشکی از روی ندانم کاری ونامردیست نه از سر احساسی سراسر پاک، ویشِ مغرور و نازنین خیلی مونده بخوای یقه ی خدا را بگیری تیزی بذاری بیخ گلوش بگی اینِ خداییتِ. یکم بذار بگذره ببین چی میشه، ببین شاید خودت فهمیدی باید این اتفاق می اُفتاد تا به گند کشیده نشی تا هرزه نشی، سخن کم کنم، خوشال شدم از حرف زدن باهات گرچه تو راه، ماشین چپ کرد و من مُردم، اما این کاغذ تا ابد مثل اُلاغ بار می کشه، راستی دوازده اُردیبشهتُ بیشتر از خرداد دوست دارم، نمی دونم چرا شاید چون متولدین خرداد را اصلن دوست ندارم، به جز احسان جلیلوند، و به جز داداشم بابا بزرگم، دیگه؟ دامادمون، ولی نمی دونم چرا دوست نداشتم تو خردادی باشی، شایدم کلن تو برج سیزده هبوط کردی، به هر حال من برم، هوا آفتابیه ولی باز بهتر از جای سقف داره

حجمِ وهم

2008-05-07T08:19:00.003+04:30

آدما اغلب از چیز هایی می گن که ندارن اگر کمی عاقل و بزرگوار باشن، مثلن شاملو فقط اعتراض می کرد حتا اگه خیلی از اتفاقات نمی اُفتاد کافکا یا صداق هدایت به تناسب شرایط خانوادگیشون و به تناسب ایجاد علاقشون از سیاهی ها می نوشتن، بعضی از رندان وتیز هوشان همه چیز را در بر می گرفتن، یکیشون همین سعدی، که خیلی آدم جالبی بوده رجوع کنید به غزلی چون، بیا که در غم عشقت مشوشم بی تو یا هزلیاتش یا اخلاقیات و نصایح این شیخ عجب، در معاصر هم آدم هایی بودند که انسان انگشت به دهان می ماند، لطایف حسین پناهی گرچه با تملق و کمی بیماری، داشتم می گفتم، بعضی ها شهر می گن نقاشی می کشن فیلم می سازن مثلن داستان کوتاهی درباره ی عشق از کیشلوفسکی که نماهی فوق العاده سیاه را به نما می کشه، و بر عکس فیلمی مثل مثلن بذارین وطنی بگم گاهی به آسمان نگاه کن کمال تبریزی با بازی رضا کیانیان آتیلا پسیانی هانیه توسلی و چند تن دیگه، واقعن جالب بود، حال صحبت این هاست، انسان اغلب اگر از خوشی حرف می زنه معنیش بدان نیست که غمی نداره وهمه ی رویاهاش به حقیقت پیوستهف آدم گاهی می تونه از چیزی بگه که نداره، آدما همیشه خیلی کمتر ازونی بدبختن که هستن، نمی گم برین مثل روایت عکس های "دن مک کولین" بایشن اما همون قدر که اون از غم و کشتار عکس گرفته همون قدر آدم کشته خودش صداهایی را می شنوه الآن داره از گُلُ بُلبُلُ این چیزا عکس می گیره اصلن نمی گم درام موضوع بدی داره، این همه دارم بی فرجام لیلی ومجنون فرهد و شیرین، بیژن و منیژه، رومئو ژولیت و تو اون سریال که عید می داد وفا با ژوبین یا از کرخه تا راین، البته خیلی ها مارم ولک را هم درام می دونن اما، خواستم بگم گاهی حرفی پشت این هاست پندی اما گاهی تنها زیبایی ها و زشتی ها برون می آید، فیلم مادر زن سلام را اُمدیوارم اگر ببینید سنگ بشید. خلاصه اش این بود خیلی ها که از غم می گویند و زشتی ها نه به خاطره آنست که این ها را داند بلکه به آن علت است که نیازی به قول یکی از دوستان به برهنه شدن و دیده شدن داند، بزرگان چه شعرا که برای خودی نیستند از خوشی ها می نویسند، لا اقل پندی وداستانکی نه مینی مال که درست و محکم می نویسند، نقاشی های شادِ شاعرانف کلن بحث من با سهراب هست یا فروغ، فروغ از وزن شعرش غم نمود می کند، نمی توان گفت که او هم چون پاره ای از انسان ها چون شهیار قنبری احتیاج به توجه داشته، شهیار جوان بوده و چموش اما فروغ از نو نهای شروع به بالیدن کردهف در شعر های او هم چو سهراب خدا دیده می شود اگر مثالی نمی آورم برای آن ست که اگه چیزه کارُ دارید خودتان روید و پیدا کنید، و سهراب هیچ کمبودی نداشت او از زیبایی ها نور نوشت از برداشتن ریگی از بی وزنی از روح از سپوری که به پوست خربزه می بره نماز، اون کمبود داشت کمبود ندیدن های زیبایی هیچ کس از دیدن یک مزرعه نمی دونم چی چی، ولی کلن سهراب خیلی مرد بود بیشتر از کسانی که اولین شعرشان را می توانید در کتاب " آهنگ های فراموش شده " بخوانید من حرف های فیلسوفانه ی شاملو یا زاویه هایی که برای دوربینش انتخب می کرد را بی حد سپاس می گویم و درود می فرستم بر روح نه خالی از ایراد ایشان، اما هر بار که سهراب می آید به جای آن که دلم از غصه ها بگیرد دلم برای تنهایی آدم می گیرد، برای فروغ و سهرابی که بُهتان ها زدند بهشان، کتابی به نام حجم وهم جود داره از هیوا مسیح به همین موضوح پرداخته خواندنش برای اهل نور خالی از هدایا نخواهد بود، نه هواپیمای دو نفره نه آموزش پروازی بدون بازگشت بدون طیاره و وسایل نا امن بشری. پس نتیجه شُد آدمی که از زیبایی حرف می زنه نشانه ی این نیست همیشه که زیبایی ها را داره چون نداره می خواهد مزه مزه کنداشان، کسی هم که از غم حرف می زه یا غم را زیبا می داند یا در تشدید توجه به خود است شایدم کمی از آن همه غم را داراست

اگر پایه ای

2008-05-06T01:00:00.005+04:30

نگو نه، تو بار ها به خودت گفتی نه، چی شُد؟ چرا اون جور که راحتی زندگی نمی کنی؟ چرا به خاطر حرف دیگران راحت نیستی؟ چرا اگه می خوای آزاد باشی این قدر خودتُ تو بند کردی؟ چرا دروغ می گی؟ یکم راحت باش دنیا کوچولو تر از اونه که بخوای برای دیگران زندگی کنی، اگه می خوای اون جوری که نمی دونم چه جوریِ باشی چرا اِدا در میاری؟ چرا فکر می کنی دارن نگاهت می کنن، نه عزیز جان هیچ کس حواسش به تو نیست اگرم هست اگرم زخم زبون می زنه بدون که سه ثانیه یادش می ره، نمی گم برو هر چیزی خواستی بخور و هر غلطی خواستی کن اما اگر کارت غلط نیست اگه دوست داری انجام بدی یعنی به نظرت کار غلطی نیست دیگه مگه اینکه کمبود داشته باشی، داری؟ قربون اون عقل ناقصت بروم با ریحون و مخلفات دیگرش آزاد باش، راحت باش هم هی این ها مقدمه ای برای گند شدن، چیز شدن ست ها، پنجره ی اُتاق من باز باد میاد همه پتو کشیدن، چه ربطی داشت؟ نشنیدی می گه زندگی زندونه وقتی نباشه شادی صد البت تحریف شده دین، صد البت بدبختیِ این دنیا تو اون دنیا خوش بختی نمی یاره، حالا بشین غوغو نگا کن به مردم، به کسایی که واسه خودشونن اگه بهشون می گن خراب، اگه می گن معتاد، اگه می گن هر چیزه دیگه اما خوشن، واس خودشونن شاید بگن ما از وضعمون راضی نیستیم اما نمی تونن بگن کاریُ کردن که دوست نداشتن تو هم اگه انجام ندی طلب کار می شی می گی چی می شد انجام بدم، راستی شانزده اُردیبهشت هر سال ساعت دوازده ظهر وسط وسط بهاره، از سال دیگه اگه خدایی نکرده زنده بودی فراموش نکن، یه کاری کن فرق کنه با بقیه روزای کوفتیت

حاج اِبرام

2008-05-04T22:55:00.005+04:30

درست وسط بهار به دنیا آمد پدرم
هنوز زنده است پدرم؟
عاشق مرام است پدرم
مرده ی مرام است پدرم؟
به هر حال آمد تا بدانیم که از شهوت یا عشقش هبوط کردیم
یا به قول شاعری چکانده شدیم در شیاری، مهم این ها نیست حال که شدیم اینجا، خوب زیست کنیم، خوش خرم، صد البت اگر این مرگ بر های جامعه بگذارد، راستی امروز جواب نامه های خودم را دادم، آدرس پستی ام را اشتباهن به دریا داده بودم، دریا دیوانه، دریا نمک دون، دریا عجب دلم برات تنگِ دریا می گما، یکی از دوستان آن جا عاشق شده، کسی که شبیه خودش بود، و حال پشیمان است، می گویند مبتلاست؟ راستی جنگل زرد شُد برایش سایه ی چشم بخر، اگر ندارد من دارم، باز هم راستی هوای سه چهار سال پیش را دارم، یا همین پارسال همین موقع، وقتی هنوز به دنیا نیامده بودم! دات، منتها الیه بی مرامی بود که عکس نیومد به اینجا، بی خیال شب خوش

اِستُپ هوایی

2008-05-04T09:49:00.007+04:30

دیشب حدود ساعت دوازده بود که شروع کردیم به استُپ هوایی، من بودم با پنج نفرِ دیگر، همساده ای که هر شب که ما شب نشینی داشتیم می آمد و به صدای بلند ما گیر می داد نام فامیل مرا صدا زد گفت برم به صد و ده بگم؟ گفتم بگین! که یکهویی خانوم شالی تبارش با کوله باری از تجربه تشریف فرما شدند و ما را بستند به بی پدر ومادری، دوستان همه سکوت ما هم که جو زده ی دریا ها، رفتیم گفتم با کی بودی؟ گفت با شما اگه پدر مادر سرتن بود اینجوری نمی شدید که، ما بقی لهجه اش تا خورد ما که ملتفت نبودیم از ذوق این انسان، بعد همسرش حرف زد با شلواری کُردی و عرق گیری که اصلن نشان نمی داد بدنش را، نخ نما نبود که. بعد یکم حرف زدیم گفتند نباید بازی کنید، من هم گفتم باید نبایدُ شما نمی گید ما لطف می کنیم دیگه بازی نمی کنیم، گفت نباید بازی کنید، گفتم حالا ببینید که دیگه داد زد سرم، بعد خانومی که سعی فراوانی کرد لهجه اش را بپوشاند فرمود، حیوانید همه تان بی پدر مادر ها، من گفتم یه لحظه صبر کنید، شما حضرت سلیمانی می تونی با حیونا حرف بزنی؟ البته جاش اونجا نبود اما یکم محیط عوض شد بعد دو باره بچه ها که شما نباید با ما اینطور صحبت کنید شما ده تا بگید ما یه دونه بگیم شما دیگه چیزی ندارین که بگین، خلاصه آن شب تمام شُد یکی از دوستان اومد گفت استفراغ را فیلتر کردن. گفتم نه بابا چرا؟ گفت نوشته مشترک گرامی ... ازین حرفا، رفتیم به این تر نت اتصال پیدا کردیم، هشدار اومد شای خصوصیُ نمی دونم چیُ وارد حریم شخصیِ مردم شدن، ولی وژدان مدارانه ما اینجا به کی کار داریم؟ بچه ها گفتن شاید به خاطر فیلتر شکنِ گفتم نه اونم برای بعضی سایت های وطنیِ که بستن، خدا را شکر کسی دیگه به سایت های فحشا نگاه نمی کنه بره تو خیابونی کافی شاپی همونجا این عقده فروکش می کنه، البته من که اومدم فیلتر نبود نمی دانم چیست قضیه؟ دیشب که تا نیمی از شب به پا بودیم وداشتیم مقدمه ی شالو برای حافظ را می خواندیم این شاملو عجب انسان خوش دستیست در نو آوری اما کمی باید مهربان تر می بود که نبود، کمی باید رندانه تر می زیست که نزیست، صد البت بر مقدمه ی ایشان در احوالاتیِ کاغذ کوچک نوشته هایی از مشکلات خصوص او نوشتم و یاد حرف کتاب فروش اُفتادم که گفت پنجاه ساله دیگه شاملو و نصرت رحمانی از حافظ هم می زنند بالا، وقتی داستان حافظ به روایت کیارستمی بالا گرفت من که به شدت احساس سوزش کلیه هایم می آید وقتی حرف حافظ به روایت کیارستمی می آید، بسیار البته حافظ را مظلوم می بینم، لینکِ مقدمه ی جنجالیِ دهه ی پنجاه جناب شاملو را می گذارم، اگر خواستید واژه ی معادل دانلود نمی دانم چیست! ذخیره سازی کنید البته به صفحات کاغذ باز گردد بهتر نیز هست، و در آخر ای کسانی که اعتراض می کنید، لطفن همت گذارید لطفن بگویدد که من از اصلن صبر کنید یک دست خط بیارم
_____________________یک_______________
شایعه را شنیدی؟-
دولت از زردشت بابت تعریفش از دولت شکایت کرده است؟-
شایعه نیست از زردشتیان غرامت می خواهند+
* چنین گفت زرتُشت-فریدریش نیچه-ترجمه:داریوش آشوری-درباره ی بُتِ نو-ص:شصت و یک-سه
_____________________دو________________
شایعه را شنیدی؟-
دولت می خواهد بابتِ عملکردش استعفا دهد؟-
فقط شایعه ست+
همین قدر عجیب که گویی سنی و شیعه برادرند+
_____________________سه________________
شایع را شنیدی؟-
دولت می خواهد اَمین مردُم باشد؟-
کُفر نگو+
_____________________چار________________
شایعه را شنیدی؟-
دولت اعدام را ممنوع و نمونه ی استکبار اعلام کرد؟-
شایعه نیست؛ شکنجه دستُ بالش بازتر
دانشجویان مفقود تر+
سیاسی ها مفلوک تر+
____________________پنج________________
شایعه را شنیدی؟-
تمام حُکَمای میهن، اجاره نشینند؟-
خانه های خودشان را هم قبول ندارند+
____________________شیش_______________
شایعه را شنیدی؟-
دولت می خواهد برای دُلفبن ها، خانه هایی مقاوم در برارِ-
طوفان های روحی و جسمی بنا کند-
تا دگر خود کُشی نکنند-
شنیده ام+
اما اخبار گفت: هفت دلفین از خنده منفجر شدند+
____________________هفت_______________
شایعه را شنیدی؟-
دولت کسانی را که صورت بدون نقصش را کِدِر کند، گیر می آورد-
ما بقیش را نمی دانم-
شنیده ام+
آقا صبر کن لباسامُ بردارم، کجا می برین مارُ؟+
اعدام کنین شهید شیم بریم بابا+
_____________________________________
* مقدمه ی حافظ به روانِِ احمد شاملو
**برای باز کردن قفس برای گرفتن مقدمه از قفس باز است استفاده کنیم

کافه ای در بهشت

2008-05-03T08:20:00.013+04:30

از کافه صدای دلم دیمبو میومد، البته دلم دیومبوی انسان مدارانه تر، بسیار صدایِ دلم دیمبو زیاد بود، در صورتی که آهنگ کوبش زیادی نداشت: ایرانِ شهرام ناظری بود بسیار زیاد در صد، ما که با چند هزار نفری در آن جا جمع شده بودیم صدای اساطیری چون محمد نوری هم می آمد، جای سیمینِ معروف به من ازون آسمون آبی می خوام، من ازون شبای مهتابی می خوام ... هیچ جوانی نبود، همه پیر بودیم، یک پیر مرد که رنگ داندان هایش از موهایش کدر تر بود، یک دو جین رفیق هم بودند، که همه از همه افسرده تر، ناگهان صدایی آمد، با بازتاب فوق العاده زیاد صدا وارتعاشات متوالی آن، چه کسی خود خواست؟ نور ها زیاد شدند، حمید مصدق داستان عاشقانه اش را خواند، صادق هدایت هم بود، کسانی که باورم نمی شد، کافکا، ارنست همینگوی همه شان عشق هاشان شکست خورده، شهریار که سریال از او در حال پخش است، البته سریال کجا، طبع لطیف ایشان کجا، یک عشق داشت که جانش به قربانش و لی حالا چراش، بسیار معروف بود، مایاکوفسکی هم که شعری با نام ابر شوار پوش به ما داد، عشق نا فرجامی داشت، مترجم داشتند در آن جمع پیران؟ خیر همه زبان ها یکی بود، متون ها، دیدگاه ها نه اما، یکی شان هم پوشکین بود؛ پوشکین همسر فوق العاده زیبایی داشت، به طوری که همه از جمله تزار ها زیبایی زنش را ستایش می کردند، تا اینکه خبر دلباختن افسری فرانسوی به همسر پوشکین همه جا پیچید، شاعر روس تبار تاب نیاورد، از افسر دعوت به دوئل می کند، گلوله ای به شکم پوشکین خورد و او دو روز بعد مرد. و اما ون گوگ؛ اگر برای پوشکین حضار دستمال های سپید در دست داشند و بالا می آوردند و تکان می دادند، و چندی هم اشکی به صورت روانه می کردند، برای ون گوگ همه گی سکوت می کردند، هیچ حرکتی، ون گوگ کلاهی بر سر داشت، کلاهی که ابروانش را هم پوشانده بود؛ گفت: من نویسنده نبودم، اما ماجرای عاشقانه ام بعد مرگم این قدر معروف شد که نمی توان در مورد اش ننوشت، منِ نقاش روزی در رستوران عاشق دختری شدم، سراغ دختر رفتم و اظهار عشق کردم، گفت نُرچ. گفتم هر کاری برای راضی شدن شما انجام می دهم، دختر گفت گوش من نقاش را می خواهد، روز بعد پاکتی به او دادم که درش گوشِ من قرار داشت، باز هم نُرچ. زندگی من را می توانید در کتاب شور زندگی بخوانید. بعد همه ایستادند بسیار آرام دست زدند، و اظهار دوست داشتن ون گوگ را کردند، چند سگ کوچک هم پرسه می دند میان میز های و صندلی ها، ون گوگ از سن به پایین آمد و رفت پهلوی پوشکین و نیچه نشست، نیچه عاشق شد شاعری که فیلسوف شد، دو بار هم عاشق شد اما برای کسی نگفت دور میز جمع بودیم، که حمید مصدق و هدایتُ شهریار هم آمدند، تعریف کرد، مایاکوفسکی از دور با پیپی در دهانش می آمد لبخند می زد می گفت، آن ها را بی خیال، کجای بهشت خانه دادند بهتان؟ همه گفتن در کویِ جاودانگان، مایاکوفسکی گفت خوب است، من هنوز کنار آتش شب نشینان می نشینم، می دانستید بهشت هم، ولگرد دارد؟ بتهوون در حیات پشتی نشسته بود، داشت به مورچه هایی نگاه می کرد که گنجشکی را سوراخ سوراخ کرده اند، گریه می کرد، ودائمن دستش را تکان می داد، برای آب بردم، یکم خورد، به صورتم نگاه کرد، نشستم، به ماه نگاه کردیم، بعد من رفتم، موزارت هم داشت برای اسب ها در آبشخور کارهای جدیدش را می گفت، اسب ها هم دندان هایشان را نشان می دادند و می خندیدند، برایش سیگاری برگ بُردم، گفت، سپاس، گفتم قربان شما اُستاد پیش اسب ها چه کار؟، گفت اُستاد آن بالاست، به بالا نگاه کردم، قطره ای باران داخل چشمم ریخت
___________________________________
*معخذ اصلی: چل چراغ س: ششم ش:دویستُ نودُ یک ص: چهلُ یک
**با اظهارات مشکوک پیشخدمت کافه

آمپول

2008-05-02T10:55:00.003+04:30

دو تا آمپول زدم گفتمي خانومي مي شه به هر طرف يه دونه بزني؟ گفن مي خوام جفتش يه طرف بزنم‏ گفتم بي حس كننده مي زني؟ گفت نه روغني نيست كه شانس ما كل پرسنل هم اومدن در خيمه به يه ذره اونجاي ما نگاه مي كنن كه اين آدم ترسو با اين سنش از آمپول مي ترسه الآن گريه مي كنه يا نه؟ پا شدم مثل يك شير بعد نشسم جاي آمپولا از لگد هاي معلم هم بيشتر درد داشت گفتن راجع به جبر و اختيار صحبت كن فكر كن من هم نمي دونم مرگ دست ماست يا مرگ دست دوغ؟

دُلار؛ پَر

2008-05-01T16:13:00.005+04:30

سرطان کلمه گرفتم، دیروز بارون زد راه پیمایی هم کردیم، مریض هم شدیم، مریض ابر، دُلار هم از تجارت نفتی خارج شُد، باشد که ملکت نم نمک رو به انقراض رود، این یکم خلیج عری را هم بگیرند اسمش را بذارند خلیج فارس ما که شانس نداریم حالا اگر اومدن، مست کردم؟ نه. چی؟ برهنه شدم و عریان برای نگاه؟ اینُ نی دونم شما گفتین نظرتونم رو جفت تخم چیزام، چشمام، الآن از حموم اومدم آب یخ شُد همساده بالایی دو نفری رفته بودن حموم، هوا باز ابری شُد، می گن دارن بد جور گیر می دن اومدن در حوزه های خصوصی هم گیر می دن، راستی من هم دارم گیر می دم، تا حالا از کسی نخواستم برای خودم دعا کنه، بازم نمی خوام، غلط کرده گفته هر کی، امروزم نمایشگاه کتاب کیلیک خورد، ما که دستمون بهش نمی رسه، رفته مصلا، محمد رضا شفیعی کدکنی یه عطار نامه ی پنج جلدی زه، مهرجویی چند تا کار نشری انجام داده، کلن سال خوبی باید باشه، اگه سیستم فیلترینگ یه چارچوبی بذاره، هنجار و نا هنجار را مشخص کنه، البته به ما چه، ما که صد سال بشتر زنده نیستیم، اگه به مرگ طبیعی بخوایم بیریمُ خیلی چیزا رُ نخوریم از جمله اون کلمه دو حرفیه، از جمله روغن های مضر برای بدن، از جمله مشروباتی که الکل ندارند ! از جملهُ زهر مار

*عجیب دلم هوای خودمُ کرده، عجیب دلم هوای اُلاغ کرده

جلو مغازه حسن

2008-04-30T11:18:00.001+04:30

و سربازی دو تا رفیق بودن، که خیلی با هم رفیق بودن، مرخصی تنها نمی رفتن، دیوار به دیوار انفرادی بودن، این هوای اون رُ داشت اون هوای اینُ، یکیشون بچه تهرون بود، یکیشون بچه آبادان، آبادانیِ وضع مالیشون نه مثل فیلم ها مثل اکثر آبادانی ها خراب بود، بچه تهرونیِ هم شبیه فیلم ها، پولدار بود اما بر عکس اکثر تهرونیا، داشتن آخرین روزای خدمتُ می کردن که آبادنیِ گفت ما با هم بودنمون تموم می شه اما رفاقتمون نه، تهرونیِ می گه آره، می گه هر موقع مشکل مالی داشتی چیزی لازم داشتی بگو داداشت انجام بده، آبادانیِ پول و پله ای نداشت، گفت تو هم هر کاری ازم بخوای انجام می دم، هداحافظی می کنن می رن، شیش هفت ماه بعد، تهرونیِ میاد آبادان کلی خوشحال می شنُ می خندن، بعد تهرانیِ داستانُ می گه، آبادانیِ دست رو هر کی می ذاره، قبول نمی کنه تهرونیه، هیچ دختری رُ پسند نکرد، تهرونیِ به آبادانیِ گفت تو هر کاری می تونستی انجام دادی حالا نوبت منِ هر چی می خوای بهت می دم، تهرونیه داشت بر می گشت تهرون که تو راه دختری رُ می بینه، به آبادانیِ می گه من اینُ می خوام، آبادانیِ می گه مطمئنی؟ می گه آره، بچه آبادانیِ میره با خانواده ی دختره حرف می زنه، خانواده ی دختره قبول می کنن، این در حالیِ که دخترِ نامزد خودش بودِ، شیش ماه بعد آبادانیِ از عشق نامزدش معتاد می شه، مدتی می گذره، مادرش می گه تو که برای رفیقت هر کاری کردی نامزدتُ دادی بهشُ از عشقش معتاد شُدی برو ببین اون برای تو چی می کنه، وضعمونُ که می بینی شاید کمکی بکنه، آبادانیِ بلند می شه میره، زنگ درُ می زنه، آیفون تصویری بوده، پسر تهرونیه می گه شما؟ می گه منم دیگه، پسره می گه به جا نمی یارم آیفون رُ می ذاره، آبادانیِ می گه حتمن نشناخت، من خیلی تغییر کردم لاغر شدم، سیاه تر شدم، دوباره زنگُ می زنه می گه بابا منم داداشی هم خدمتیت، بچه آبادان می گه به جا نمی یارم، پسر جا می خوره، سردش می شه، چشماش مه آلود می شه، یه پارک همون نزدیکا بوده، می گه الآن که پولی ندارم برم مهمون خونه ای جایی، همین جا بمونم فردام با باقیمونده ی پول برگردم، دیر وقت بود تو پارک نشسته بود یه سیگار آتیش کرده بود که چند تا ازین دادا ها لات ها، جاهلایی که شبیه دزد هستن و دستمال یزدی دوره دستشونِ داشتن میمدن، این آبادانیِ می گه الآن میان همین یه ذره پولمونم می زنن، خیلی نزدیک شده بودن دیگه نمی تونه حتا قایم بشه، همین میان، می گه ببینین رفقا من بچه آبادانم این قدرم بیشتر پول ندارم اومدم اینجا پیش دوستم که ... همین جوری اداه می ده واون لات ها بهش نگاه می کنن می گن نه بابا با مرامی، راستش ما دزدیمونُ کردیم، الآنم وضعمون خوبه، بیا این پنجاه تومنُ بگیر، هر چی حال کردی بخر، می گیره پولُ از معرفتشون یکم تعریف می کنه، می گه برم با این پول یه دست لباس شلوار بگیرم، برم به مادر بگم بابا اون برام شغل پیدا کرد من خوشم نیومد، بعد گفت برم یکم دوا بگیرم کم کم داره لرزم می اُفته، شبُ همون جا تو پارک می خوابه، داشت بر می گشت آبادان که یه ماشین آخرین مُدل که یه زن پشت فرمونش نشسته بود تُرمز می کنه می گه آقا بیا بالا، آبادانیِ با لهجه ی آبادانی می گه برو جون مادرت اصلن ما این تیپی نیستم، برو خانوم، زن می گه اصلن من از تیپت خوشم اومده، بیا بالا، سوار می شه داستانشُ برای زن تعریف می کنه، زن می گه معلوم با معرفتی، من یه شرکت دارم، می تونی اونجا بیای کار کنی، فقط سیگار ممنوعه، آبادانیِ می گه من معتادم، زنِ می زنه رو ترمز می گه، مرد ترک کردن هستی؟ ما تو اون شرک جوون زیاد داریم آدم باحالی هستی به خاطر همین امکان داره فکر کنن آدم باحالا معتاد می شن، آبادانیه می گه ترک می کنم، تو شرکت کار م کنه، زنِ می بینه بابا خیلی این عرضه داره، هِی پیشرفت می کنه پسره، همین جور میاد بالا تا با دختر زنی که رئیس شرکت نامزد می کنه، یه بار دختره بهش می گه پاشُ بریم مهمونی، آبادانیِ می گه تو که می دونی من اهل این چیز ها نیستم، دختر می گه اگه بهت بد گذشت پاشُ بیا بیرون امکان نداره بد بگذره، می رن تو مهمونی پسر آبادانیِ رفیقشُ با نامزدش می بینِ یه گوشه نشستن دارن حرف می زنن ناراحت می شه، شراب ما خواستن بخورن، می گه من ساقیِ اول، پیکِ اولُ می ریزه می گه: به سلامتیِ هر چی رفاقت. پیکِ دوم می ریزه می گه: به سلامتی رفیقی که برای رفاقتش نامزدشُ می ده. پیک سومُ می ریزه میگه: به سلامتی رفیقی که با هم قسم برادری خوردیم. پیک چارمُ می ریزه می گه: به سلامتیِهمون رفیقی که نامزدمُ دادم بهش برای قولم اومدم تهرانُ من نشناخت. پسر تهرانیِ ناراحت می شه من می شم ساقی دوم. به سلامتیِ اون سه تا جاهلی که من فرستادم تا بیان بهت پول بدن. پیک دوم، به سلامتیِ اون زنی که اومد جلوی راهت و سر و سامونت داد که مادرم بودُ دختری که گرفتی خواهرم بود، پیک سومُ می ریزه می گه، به سلامتی رفاقتی که رفاقتُ داد نزنه، نمی خواستم بگم: اینارُ، این پیکِ آخرم به سلامتیِ سکوت. داداشی اگه می شناختمت تو دیگه ترک نمی کردی
__________________
*دیشَب یکی از دوستان تعریف کرد

چار گاه

2008-04-29T17:26:00.003+04:30

غلامی گفت به پدرش پدر من را چرا فروختی؟ گفت چون پول لازم داشتم، گفت پس چرا هواهر را فروختی؟ گفت چون پول بشتری لازم داشتم، گفتم چرا مادر را اجاره می دادی؟ گفت چون پولمان کم بود، گفتم چرا دختر شاه را صیغه کردی؟ گفت مگر حرام است خودِ دین گفته! سالاری به دوستش گفت دیدی چهار سال یک جا بودیم از پدر و مادرت بیشتر خاطره داشتیم، دو ماه نگذشت رفت به دانشکاه من را فروخت به چشمانی دلبرانه تر، دوستش گفت عجب! گفت این کلیپ را دیدی؟ معشوق سالار برهنه در بستری آلودِ به خون، حال عادت ماهانه بود یا که تغییر ارتعاشات صوتی مکانی از جانش مهم نیست، بلند بلند می خندید آن سالار، نه معتاد شده و نه خود کشی کرده، همسری دارد و فرزندی چهار ساله، درست که افسرده بود و درس را رها کرد، اما رفته گری خویشبخت است. در کوچه دختری ساده بسیار ساده می اندیشم که او پیامبر زاده ایست، اینقدر که مظلمانه می نگرد، می روی سر کوچه سیگاری پایه بلند بگیری، بر می گردی، پشت درختی ایستاده، به در پارکینگ خانه ای نگاه می کند، نه به شیشه های آینه وارش می نگرد، می کشد، لبش را به هم می مالد، مقنعه را می دهد بر کیف، روسری بنفشی را بر موهایش، نه صبر کنید، کلاه گیسی طلایی بر موهای کوتاه و با ادبش می گذارد، و روسری بنفشی، پاچه های شلوار را به داخل خم می کند، ساعت سه ی ظهر، دستش را زیر پیرهنش می کند، چیزی را محکم می کند، دستش را روی کر می گذارد روی کمر شلوار، شلوار را خیلی محکم به بالا می کشد، می رود، سیگارم تمام شد، مبهوت بودم رفتیم، ترمز بوق، ترمز بوق، ترمز بوق ... ترمز بوق، ترمز فقط ترمز، پسری شاید هیژده سال موی بلند، ابروهای تیز، رفتند، همین! در خانه از پنجره به خیابان هستم، دختری امروزی، اما کوله اش حس خوبی به انسان می داد، دست پیر مرد را گرفت از خیابان رد کردش، تاکسی گرفت، بوق ترمز، بوق ترمز، بوق، پیر مرد سوار شد، دختر به جلوی در ما آمد، گفت فرشته جون هست؟ گفتم دو تا خونه سمت چپ پلاک چهار صبقه ی بالای بالا، گفت ممنون، من هم نشستم، تا پدر مادرم بیایند، مادر زن عمویم مُرد، قندش بالا رفت بود، دنیا شیرین است دیگر

ابر شلوار پوش

2008-04-27T23:18:00.003+04:30

فکرتان خواب می بیند
بر بستر مغزهای وارفته
خوابش
نوکران پروار را می ماند
بر بستر آلوده
باید برانگیزم جل خونین دلم را
باید بخندم به ریشها
باید
عنق و وقیح
ریشخند کنم
باید بخندم آنقدر
تا دل گیرد آرام
بر جان من نه هیچ تار موی سفید است
نه هیچ مهر پیرانه

من
زیبایم
بیست و دوساله
تندر صدایم
می درد
گوش دنیا پس می خرامم
ای شما
ظریف الظرفا
که عشق را
با کمانچه می خواهید
ای شما
خشن الخشنا
که عشق را
با طبل و تپانچه می خواهید
سوگند
حتی یک نفرتان
نمی تواند
پوستش راچون من
شیار اندازد

تا نماند بر آن
جز
رد در ردِ لب و لب

گوش کنید
در آنج
ادر تالار
زنی هست
از انجمن فرشته های آسمان
می گیرد دستمزد
کتان تنش نازک است و برازنده
می بینیدش
ورق می زند لبهایش را
گفتی کدبانویی
کتاب آشپزی

اگر بخواهید
تن هار می کنم
همانند آسمان
رنگ در رنگ
اگر می خواهید
حتی از نرم نرمتر می شوم

من به گلبازار باور ندارم
چه بسیار فخر فروخته اند به من
مردان و زنان
مردانی
کهنه تر از هر مریضخانه
زنانی
فرسوده تر از هر ضرب المثل
________________________
* ولادیمیر مایاکوفسکی
* ترجمه: م. کاشیگر
____________________________________
زیاد مساعد نیست این حال، دلم خواب می خواهد قدر، دل فیل
دلم آب می خواهد قدر دل ماهی
دلم عشق می خواهد قدر دل حضرت حافظ
دلم می گیرد از دل انسان

از اول اون فحشِ بودی

2008-04-27T10:48:00.005+04:30

یادش به خیر، چه طوری نیگات می کردم، یادش بخیر چه طوری نیگات می کردم؟ چه طوری نیگان می کردم؟ من نمی دونم چیُ نیگا می کردم اما می دونم ادو می شدم وقتی بودی، البته دو سه بار بیشتر ندیدمت! دو سه بار بیشتر ندیدمت؟ دیدما! راست می گی ندیدم، آره خداییش جادو می شدم، به خاطر تو نبود، یعنی اصلن به تو ربطی نداره یه دمایی از پشت جسمت میاد، که حتا اگه سی شب زیر پتو باشی هم به این دما نمی رسی، منظورم اینِ که به تو ربطی نداره یه چیز منطقی نیست، یه چیزه که از آسمان اومده شاید، شایدم از بسیست هزار فرسنگ زیر زمینف نه بابا چی می خوام خرت کنم! عجب آدمی هستیا! تو اول بگو کی بهت گفته؟ جانِ مادرت بگو! عجب دیگه خُب این که به درد نمی خوره، یه آدم مثل تو بفهمه کل کره زمین می فهمه، خُب می خوام ببینم آدما چی می کنن بعد این اتفاق، می شه، می گن تا دو سه روز اول اگه پیدات نکنن آزاده، غلط کرده، من چه کمبودی دارم؟ فقط قول بده، از بقیه دیر تر به گند کشیده بشی، هیچ کس نیست که خراب نشه، اینس قسم می خورم، ببین بهت گیر می دن اگه بدونن آخرین نفری که ملاقات کردم تو بودی، قربانت، راستی امروز خیلی خوشگل شده بودی، کجا میای دوباره؟ نه بابا چی بوست کنم اآن می ریم می گن بیا در واپسین لحظه ها هم که هوس بازیُ صبر کن بیا، چه بد مزه بود، چی زده به صورتت؟ اَه اَه، چیه اینا می گم چه قدر صورتت صاف، من اون کارُ کنم تو گریه می کنی؟ راست بگو، یکم؟ همینشم خوبه، دیوونه عمته، من دیگه باید برم، فقط یه نامه نوشتم برای اونی که می دونی، یه جوری بهش بگو بره از زیر تیر چراغ برق ور داره، تو ناراحتی دارم می رم؟ با من بودی مرغ؟ الهی تو هم زود بیای بریم، می گن اون جا آدمای زیر پونزده سالُ می برن بهشت چون به بلوغ نرسیدیم، ولی شما ها نُه سالگی، من نقشمُ کشیدم، میام با روح تو رُ می ترسونم بعدش تو احتمالن بمیری، اگرم نمُردی به چند تا از بچه هایی که اونجا دوست شدم می گم بیان، با هم، بعد تو طبیعی می میری، میای می ریم عشقُ حال، این جا نه بابات هست که بخواد بگه شما دیگه بزرگ شدین بهتر مواظب باشین، نه دیگه مادر من هست که بگه، پسرم پاش برُ خواهرتُ ببر حموم، پس خبر از من، من ازین فحش بدم میاد تو دختری نباید بگی، بگو اُسکل، همون طوری که نقاشیشُ کشیده بودم، رو من یه درخت سیب در میاد، دیگه برو، می گم برو، برو دیگه، کجا تو هم می خوای بیای، ازون موقع که جوابت نه بود، نترس عین من زیاد، به خدا به خاطر تو نیست فقط می خوام ببینم چه قدر دوستم دارن، بعد مرگم چی می کنن، تو نمی ری؟ به جهنم من می رم
________________________________________
می گن تا وقتی به خاک سپرده نشی روحت آزاد، نمی دونم، اما باحاله از درُ دیوار
رد بشی خیلی کارا می شه کرد، می شه مثلن ... ولش کن، این نوشته ی یکی از
دوستام بود که اول دبیرستان بودیم، مُرد. دختره، بهم گفت برو نوشته را بر دار

قشنگ نبود

2008-04-26T14:26:00.006+04:30

از نوشته ها درخت توت قِل می خورد گویا با بلبل سر سازگاری ندارد، با باغبان سر وفا ندارد، توت هایش را به حراج ریا داده، و هنرمند از زرد شدن یک برگ درخت یک سال افسرده است و چون سال دیگر آمد باز می شود تکرار او تا ابد هنرمند است، و عاقبت اُستاد خزان می شود، راستی ایزرائیل حراج بهاره کرده، کسی نمی یاد بریم؟ راستی طلای سُرخ فیلم خوبیست گرچه من بعد روایت های عجیبش از حافظ وسعدی دیگر علاقه ای به شخصیتش ندارم، اما انسان بزرگیست در هنر، عباس کیارستمی فیلمنامه و کارگردان حسین پناهی، جالب البته کمی تئاتر گونست اما ارزش دیدن را دارد، اما ارزش قلم و کاغذی پیشتان را نه، شعر های هایکو هم به واسطه ی مجله ی گلستانه بیشتر شد برای من احمد شاملو و سپانلو ترجمه کردند برای شاعری استرالیایی را من هم چند شب پیش نوشتم، شبی که پیاده روی با ماه را به نوشتن در این جا ترجیح دادم، دونشُ می گم
موهایت را بافتی باز
خدا مگر بی کارست
موهای تو را بشکافد؟

* به کسی نگینا... نه خیر می دونم می گین، هیچی

لیلا

2008-04-26T12:30:00.001+04:30

من نمازم مرا بخوان لیلا
عصر ها لحظه ی اذان لیلا
سعی کن قضا نگردد عشق
دیر اگر شد ولی بخوان لیلا
چشم هایم پر از مناجاتست
از خدایان باستان لیلا
اقتدا کُن به حضرتِ آتش
تا بسوزم در این میان لیلا
آسمان را شبی تماشا کُن
پایِ گُل هایِ ارغوان لیلا
چادری از ستاره ها سر کن
پر بکش سوی کهکشان لیلا
جستجو کن ستاره ی من را
دخترِ خوبِ آسمان لیلا
سال ها رویِ بام چشمانم
منتظر بوده ام هر آن لیلا
گفت و گو با ستاره ها کردم
تا بگیرم از او نشان لیلا
شامگاهان دلم چه می گیرد
از تمام ستارگان لیلا
باز امشب تبِ جنون دارند
واژه ها بر سرِ زبان لیلا
می کشد تا کجا به دنبالش
سیلِ غم های بی کران لیلا
باز امشب ستاره باران است
واژگون می شود جهان لیلا
آی لیلای آسمان گردم
آسمان را بده تکان لیلا
بعد بر بالِ ابر ها بنشین
گریه کن از غمِ زمان لیلا
مثل رودی به سمت دریا ها
بی گمان می شوی روان لیلا
می پرد پلکِ چشمِ شب شاید
وحشت اُفتاده در نهان لیلا
فصلِ کوچیدنِ پرستو هاست
می رسد ناگهان خزان لیلا
عمرِ بی اعتبارِ ما را آه
می برد هودجِ' زمان لیلا
مثلِ تصویرِ بیتِ زیبایی
تا ابد یادِ من بمان لیلا
______________________
' هودَج: ( در این جا ) دستگاه، به وسیله ی
'' رضا رضی پور
''' فردوسی؛ ماه نامه ی فرهنگی، سیاسی، اجتماعی و ادبی
ش: شصتُ دو و سه (ویژه نوروز هشتادُ هفت) ص: صد و هفتده

تُف

2008-04-23T22:43:00.003+04:30

یه دختر یک پسر را سر کار گذاشت یک پسر یک دختر دیگر را و همین طور ادامه پیدا کرد تا رسید به آدم، آدم حوا را سر کار نذاشت حوا چرت گفت
____________________________
*واقعه ای اتفاق اُفتاد امرز برادرم منفجر شد

برداشت زندانی

2008-04-23T18:24:00.006+04:30

لینک زیر را مولانا وار و رندانه چو حافظ بخوانید این اسم ها را برای چسباندن این مطالب به آنان نمی گویم، فقط کمی باز ببینید روی جمله ی سُرخ پایین بروید
از سکس و شیاطین دگر
خوب یا بدش مهم نیست، اما او دختری دارد، نویسنده ی متن؟ آیا او می داند زاد بوم ایرانی پر از تیز هوشی ست؟ و چه خوب حرف هایش را روا و به جا پنداشت، نظر همه محترم، به خصوص نظر آدمیزاد

چِهلُ دو سالِ پیش

2008-04-22T22:29:00.007+04:30

یکی از دلایلی که کم زنده می مونم، همینه، همیشه می ترسم بمیرم
همیشه فکر می کنم، با یه جنس مخالف خابیدن، بهترین عیش جهانِ، اما همین می خوابی متوجه بی خود بودنِ و عبث بودنِ اون می شی، اصلن چرا باید زنی با مردی به خوابِ؟ یا بر عکس؟ مگه همسایه ی ما نبود؛ از بَس تُند تنُد با آبجی کوچیکه ی من خوابید که آبجی کوچیکه بال درآوُرد پرواز کرد، همسایه هم سکته کرد، البته بابام می دونست؛ کرایه خونه عقب اُفتاده بود. اون موقع من، تو شیکم مامانم بودم و بابام رفته بود
البته وقتی اومد صورتش پُرِ جوش بود! مامانم می گفت: امکان نداره مردی مثلِ این یه شبَُ تنها خوابیده باشِ، بابامم فقط یه سیلی می زد ی گُفت، خفه شُ بعدِ عُمری اومدیم تَنِ لَشمونُ آوردیم تو این خراب شده تو هم یه ضرب وِر می زنی
مامانم می گفت: تو وقتی رفتی این درخت توت نهال بود، الآن یلیِ واسه خودش، بابام گفت: از کی حامله ای؟ مامانم گفت از صابخونه، بابام شیشه ی مشروبُ پَرت کرد، مامانم جا خالی داد، گفت: سگ شدی، وقتی آبجی کوچیک کوچیکِ با موهای پریشون و چشمای قرمز با لباس شلوار تو خونه و چُروک و شلخته از بیرون اومد، بابام بِرُّ بِر نگاه می کرد، آبجی کوچیک کوچیکم بی توجه رفت تو اُتاق، بابام گفت این کیه؟ مامانم گفت دخترته، بابام گفت چه قدر خوب مونده، مامانم گفت آشغال این اونیه که ازت داشتم وقتی رفتی اصلن ندیدیش! بابام گفت اون چی شد؟ آبجی کوچیک کوچیکه با یه تاپ دامن اومد، دامنش تا زانوش بود، بابام وایسادُ به آبجی کوچیکه گُفت شیکمت چرا باد کرده؟ آبجی کوچیکه آدامس می خوردُ باد می کرد، موهاشم از پشت با یه کِشِ مشکی بسته بود، دامنشُ داد بالا، جای چند تا خط موازی روی رانش بود، گفت به اندازه ی این خط ها حامله شدم از صابخونه، بابام خواهرمُ کبود کرد، آبجی کوچیک کوچیکِ هیچی نمی گفت، نه جیغی نه چیزی، بابا رفت صابخونه رُ کتک بزنه، اومد پایین گُفت این که مُرده، مامانم سرِ آبجی کوچیک کوچیکِ داد کشید گُفت چی کردیش ذلیل مُرده؟ آبجی کوچیک کوچیکِ یه قطره اشکش اومد رو خراشیدگیِ بالای لبش با صدای گرفته گفت، مامان بهت گُفت فاحشه
_____________________________
چهار اُردیبهشت هزار و سیصد و چهل و پنج

رستمیون

2008-04-21T22:59:00.005+04:30

نمی توان براستی این جا پرنده بود، جایی را به دنیا باید آوردن باید، مثل نام فرزندانم، دِلا و جانا، کودکانی بدون صورت، بدون دروغ، بی خط، سپید مثل کاغذ، به هوا هم حساسند، زود غُر می گیرند، گرچه نخواهند گذاشت، نه این های قبل، نه آن های بعد، من از چه رو هنوز می اندیشم تو زیبایی؟ با اَبرو یه بدون اَبرو، نه می توان در سیاست حرف زد نه در دیانت بحث کرد، نه در ریاضت زیست کرد، به دنبال قافیه نیستیم، به دنبال حرف تازه هم نیستیم، اصلن به دنبال حرف نیستیم، من وصیت هایم را خواهم کرد، در روزی بدون رنگ، در روزی بدون ارتفاع، بدون من؛ من تمام زندگانیم را به فرزندانم خواهم داد، به دِلا، به جانا، دِلا کوچتر نباید باشد، از لحاظ اعداد باید زیاد باشد، اگر دیر بیاید، جانا را خواهم کُشت، فیلم بیست و یک گرم را برای بار بیستُ یکم دیدم، من هنگام تلفظ سین زبانم می گیره، هیچ وقت دُرُست نگفته ام دوستت دارم، اینم یه حرف از آدمی لال و وراج

روی داد و بی داد

2008-04-21T15:31:00.003+04:30

سلام -
علیک سلام +
خوبی؟ -
نه مگه می شه یه دختر واسه یه ماه خوب باشه؟ +
درد میاد؟ -
نه عادت دارم، اسمشم بر همین مبنا گذاشتن +
من نیومدم راجع به اینا حرف بزنم -
خودت سوال کردی منم جواب دادم +
می شه باز ببینمت؟ -
آره می شه +
کِی؟ -
هفته ی دیگه همین موقع سرِ کلاس +
نه منظورم این نبود -
منم بخشیدمت، به خاطره همین این فکر را کردم +
یعنی چی؟ -
من دهنم لقِ +
دستمَم لقِ؛ نامه ای که دادی و می ذارم تو نشریه ی دانشگاه +
حقت بری با همون پسرای کثیف بخوابی -
حق تو هم نیست با یه دختر کثیف بخوابی، برو با یه دختر پاک! فهمیدی؟ +
منظور من این نبود -
همتون نصیحت می کنین، خیلی کارارُ می کنین که اسمشُ گذاشتین کثافت کاری، ولی ظاهرتون با دلتون یکی+ نیست، می گین این یعنی سیاست، من استفراغ کردم تو این سیاست هم از بالا هم از پایین، ما اگه اهل خیلی کارا هستیم، از تیپمون معلوم، مثل شما نیستیم، نماز را یک ساعت طول بدن تا تمام اساتید بیان ببینن، یا اون دختر پاکا ببینن وضو می گیری، بعد واسه هم تعریف کنن، دیدی اصلن بهش نمی یومد نماز بخونِ، ولی همتشون می گن ما از اول می دونستیم مُرتضی پسر خوبیه! خیلی حرف زدیم می ترسم مثل تو آلوده به کثافت بازی بشم، کثافت یعنی دروغ، کثافت یعنی فریب، کثافت یعنی ناراحتی
واقعن که -
جمع کُن، پدر سگ دیگه دارم مث آدم باهات حرف می زنم، هِرری +
پدرتُ در میارم -
دهن من باز نکن مادر چار حرفی +
______________________________________
مثل یارو بله این داستان واقعیت داشت! نه ظاهر را بیانی از درون است
نه حرف ها را بیانی از درون است، نه کار ها را، دروغ را باید در
انسان های خوب ببینیم، از انسان بد دروغ عجیب نیست، مهم نیست
ویش سیگاری می شه! صبح زود
اما نه اون نسیمی ناب در آغوش داره، اون مستقیم تو فدکِ، درخت توت
هم داره، میوه می ده، داره سرخ می شه، داره عاشق می شه

سین عین دال یا: سعدی

2008-04-20T14:09:00.004+04:30

بسیار سفر باید تا پخته شود خامی
صوفی نشود صافی تا درنکشد جامی
گر پیر مناجاتست ور رند خراباتی
هر کس قلمی رفتهست بر وی به سرانجامی
فردا که خلایق را دیوان جزا باشد
هر کس عملی دارد من گوش به انعامی
ای بلبل اگر نالی من با تو هم آوازم
تو عشق گلی داری من عشق گل اندامی
سروی به لب جویی گویند چه خوش باشد
آنان که ندیدستند سروی به لب بامی
روزی تن من بینی قربان سر کویش
وین عید نمیباشد الا به هر ایامی
ای در دل ریش من مهرت چو روان در تن
آخر ز دعاگویی یاد آر به دشنامی
باشد که تو خود روزی از ما خبری پرسی
ور نه که برد هیهات از ما به تو پیغامی
گر چه شب مشتاقان تاریک بود اما
نومید نباید بود از روشنی بامی
سعدی به لب دریا دردانه کجا یابی
در کام نهنگان رو گر میطلبی کامی
_________________________
بزرگان را بزرگ پنداشتن غلط است
بزرگان را به پا داشتن غلط است
بزرگان را به یاد آوردنط است
ایشانیان از کُهن در خاطره ها مانده اند
نه به واسطه ی مجسمه های پوشالی
نه به واسطه ی کتاب های درسی
و نه به واسطه ی بی رحمی، و قرض ورزی
او محتاج مجالس نخواهد بود
او برای کسی بود که تا ابد هست
کسی که برای کسی باشد که تا ابد هست
خود تا ابد هست
چه دلده اش باشد
چه دلگیرش
یک بوسه ی ناب ز سر انگشت قلبُ فکرُ رندیت
سعدی

یک روز یک عمر

2008-04-19T15:38:00.004+04:30

یک بسته سیگار، یک بطری آب معدنی
یک قوطی کبریت، یک دونه خودکار
یک کاغذ زرد، یک موبایل خاموش
نشسته روی نیمکت توی پارک، و آدم هایی، که در آن جا می بیند: >> یک پسر جوان می آید و روی نیمکتی می خوابد >> پیر زنی که آدامس خورده و به دندان های مصنوعیش آدامس چسبیده، نشسته کنار من و داره آدامسُ جدا می کنه >> پیر مردی که با عصا راه می ره، و با خودش حرف می زنه >> دختر و پسری آن طرف تر بدون سانسور >> دو تا دختر مدرسه ای که گل های پارک را چیده ان، و بعد از هر چند کلمه حرف زدند بویشان می کنند >> پسر کودک سالی که تُفنگ آب پاچی در دست دارد، درونش را از خون گُربه پُر کرده، می پاچد روی کودک دختری >> صدای آمبولانس نمی دانم از کجا می آمد >> دلقکی در پارک بود چند جوان وطنی آمدند، زدنش، دلقک گریست >> صدای آمبولانس می آمد، پیر زن بی خیال دندان شده بود، قلبش ایستاد >> زنی تنها با نوزادی در آغوش هرچه بود از او صدا می آمد صدای موسیقی
وقتی که گُل در نمی یاد
سواری این ور نمی یاد
کوهُ بیابون چی چیه؟
وقتی که بارون نمی یاد
ابر زمستون نمی یاد
این همه ناودون چی چیه؟
حالا تو دستِ بی صدا
دشنه ی ما شعرُ غزل
قصه ی مرگِ عاطفه
هوایِ خوب بغل بغل
انگار با هم غریبه ایم
خوبیه ما دشمنیه
کاش منُ تو می فهمیدیم
اومدنی رفتنیه
اومدنی رفتنیه
تقصیر این قصه ها بود
تقصیر این دشمنا بود
اونا اگه شب نبودن

سپیده امروز با ما بود
کسی حرفه منُ اِنگار نمی فهمِ
مُرده زنده
خوابُ بیدار نمی فهمِ
کسی تنهاییمُ از من نمی دُزده
دردِ مارُ درُ دیوار نمی فهمِ
واسه ی تنهاییِ خودم دلم می سوزه
قلبِ اِمروزیِ من خالی تر از دیروزه
سقوط من در خودمِ
سقوط ما مثل منِ
مرگ روزای بچه گی
از روز به شب رسیدنِ
دشمنیا مصیبتِ
سقوط ما مصیبتِ
مرگ صدا مصیبتِ
مصیبتِ حقیقتِ
حقیقتِ حقیقتِ

* نوشته ی من شعر نبود، هیچ چیز نبود
** داریوشِ بُزُرگ

با برادر بنشستم

2008-04-18T22:26:00.003+04:30

در باب چرا های زیادی بودیم، که چرا من محمد نبی نیستم، و چرا من در آن قرن نزاده شدم، چرا من در خیلی از مکان هایی که نیکویان عالم بودند نبودم، و من نمی توانم زیاد از درون برون را آرم، هم خود شومی دیوانه چو او، هم او شودی دیوانه چو من، مولانا انسان زیادی بود، به قول زرتشت یا نیچه ابر انسان، و آیا خداوند همه ی ما را نیافرید، و یهودا مسیحا به درستی از دین نمی دانند؟ و تحریف زیان بار است یا سود بار؟ همچو نقد، فلسفه های زیادی نیست این ها، تنها بدانیم که خداوند فرد و اگر به آینه نگرد آن زاده ی خویش است و اگر خدا تعمیم یافته ی ماست و ما آفریدگار خداوند، جهنم اگر هست، پس درد هم هست، و اگر درد هست پس روح هست، و اگر روح نبود خیال هم نبود، و ما چگونه می توانیم صدا ها بشنویم، صدا جسم نیست، ما چگونه می توانیم بوسه ای را سرخ ببینم؟ پس خیال از مهم ترین آفریده ای اوست، واگر این گونه است، دختران می گویند: فاطمه یا مریم چرا ما نیستیم، و شما نتوانید بودن، شما نتوانید مطلقن خوب بودن، شما مژگان پاینده ای دارید یا نماز را دو برار می خوانید، و آیا در آینه به صورت خود شهوت نمی رانیم؟ چرا بسیار است و خود چرا زیر سوال، باشد که بدانیم او مطلقن واحد است، او پهناور ترین مهربان خودش ست، دین کامل هست یا نسیت او کامل است، یهودا هنوز بر این باورند که منجی نیامده ( عیسا ) ما شیعه به زبان ها، یعنی فقط اسممون شیعه ها، خیلی تلاش می کنیم، که باور کنیم، اما از آن جا که هنگام نماز در تفکر هستیم که مطلقن به او بی اندیشیم، چه سرد خواهیم بود از این زور آزمایی. و محمد سالان سال بر کوه تور نماز گذارد، و ما آیا می کنیم این ها را؟ ما هفده رکعت نماز جان را نمی آریم به یش از چه رو خود را با او بسنجیم، او انسان بود، اما مجردی از درون، و خداوند آن روز گواه ماست، بر زشتی مان، و ما معتقدیم آیا به اوی مهربان، به اویی که آغوشش به اندازه ی عرض شانه هامان است؟ و لب هایش به اندازه ی نگاه ما، و گوش هایش به اندازه ی حرف های ما، او نازنین مطلق است، آی آدمیان آی ویش آی درخت توت و تو نه صبح زود! تو در آغوش اوی جای داری در روی سینه ی سخاوتندش
* از یُمن وجود تو برادر

صبحي زود

2008-04-18T12:10:00.010+04:30

تلخ ناميدند مرا، در چايي شيرين، و فرهاد اربده سر داد كه چاي يخ زده، شيرين بغض كرد، من هنوز تلخ بودم من را بيهوده به جايي نهادند، من نه تبخير شدم، نه منجمد، من گنديده مي شدم كم كم، به علت سرد بودن و تلخي، كدام تلخينه اي در چاي شيرين جاي دارد؟ انسان در سبزينه هاي شقايق گام مي زنند، فرهادي نيست، فرهاد شايد مُرده است، شايدم شيرين در شبي تاريك در بالين گلويش را با دندان شير گونش دريده، ویش ها بسيار نيستند، خيلي هم كَمَند وگنگ، توت درخت واره ها هم همچينن، و اما صبحي زود طلوع خواهد كرد، و من دندان خواهم كشيد، اين را فقيري خبره گفت، ابر ها خود را چِلاندند، صدا هايي در آوردند، تيزهوشان فردا اعلام مي شوند، همان زماني كه فرهاد و شيرين به روي صحنه ي افلاك مي آيند، و من از سگ ها سپاس گذارم براي زوزه كشيدن هاشان و شايد هم از گرگ ها به واسطه ي چشمانشان، لازم است كه قدري سختي بكشيم به واسطه ي نبودنمان در غم و خنده هاي مصنوعي و شادي هاي ثانيه اي، البته مرگ و نفرت از خويش نزديك خواهد بود، و هر بيداري خوابي را به دنبال خواهد داشت

__________________________
* نِی من منم
* نِی تو تویی
* نِی تو منی
* هم من منم
* هم تو تویی
* هم تو منی
* من با تو چِنانم ای نگار خاتنی
* کاندر غلطم که من توام یا تو منی
*پروردگار کوچک: مولانا

اي كاش ... بود

2008-04-17T14:07:00.003+04:30

هوا ابري مثل وقتي كه مي ريم آرايشگاه موهامون را مي زنند مي ريزه روي نگاهمون، مثل هيچ مثلي اصلن. بارون هم مياد گريه هم مياد بغض هم بيشتر از همه به اين حال و هوا مياد، صدا نمي ياد همه راه مي رن، مي خندن، فكر مي كنن، بيشتر مي خندن، خوش به حالشون، ويش داره دروغ ياد مي گيره، ويش مثل پرواز پروانه نازك شده، ويش بد جور نقطه شده وسط يك تابلو، خانه ها مي روند بالا، انسان ها مي آيند پايين، دروغ نگوييم كسي حسود نيست! ماهي در تُنگ خانه ي جديدش را تميز مي كند، او باور كرده، اُميدي نيست، راه فراري نيست، بايد منتظر شود كه يا دير به دير آبش عوض شود، يا منتظر گربه اي خوش قد و بالا وا ز آن وحشي ها شود، اگر در رود بود، مي رفت مي رفت،‌ مثل ماهي سياه كوچولو، چه قدر دل ها پر مي شوند، چه قدر دل ها، مي ميرند، چه قدر غم ها بزرگ شده اند ماشالله، اون موقع ها يادته كوچولو بودي، انگور پريد گلوت زدم پرت شد بيرون داشتي خفه مي شدي، حالا بزرگ شدي، يه خوشه انگور با زور گذاشتي تو گلوم مي گي، چي پير شدي. شعر نوشتم از غم، نقاشي كشيدم از دست هايي كه هيچ وقت به دستي نيالود، بهترين بودن هر كس همان بودِ‌خودش بود، چه قدر آهنگ هاي اساطيري مي نشيند بر كج كلاه تو اي غم انگيز ترين روزهاي عُمر، اي كاش مجالي براي فرار بود، اي كاش اُميدي براي نا اُميدي ها نبود، اي كاش اي كاش ها كمتر بود، شايد اين گونه نه توت درختي سرش داد مي كشيدند، بنويس، نه چوب درازي براي ماهي گيري برده گي نمي كرد، آن چوب كه روزي خط عابر پياده ي بچه سنجاب ها بوده است، بگوييد نبوديم، بگوييد اي كاش اينگونه نبود، از ترس مُردن مي ميريم، و اگر نترسيم تا ابد خواهيم زيست، حتي پس از مرگ، بدون دين، اي كاش ما هم مي ترسيديم، اي كاش مي شُد دل سوز نبود، اي كاش مي شُد دست خود را گرفت و به آن دور دور ها بُرد،‌اي كاش كسي مي فهميد تنهايي مان را،‌اي كاش كسي مي فروخت آزاده گيش را، اي كاش كسي تنهعايي ما را مي بُرد، هعيچ كس در عالم، اين گونه به دردِ بي دوايي مُبتلا بودست؟ نبود. اي كاش غرور را به صداقت به بيان پيوند بود

گوش دادم

2008-04-16T23:21:00.004+04:30

ای قوم به حج رفته کجایید کجایید
معشوق همین جاست بیایید بیایید
معشوق تو همسایه و دیوار به دیوار
در بادیه سرگشته شما در چه هوایید
گر صورت بیصورت معشوق ببینید
هم خواجه و هم خانه و هم کعبه شمایید
ده بار از آن راه بدان خانه برفتید
یک بار از این خانه بر این بام برآیید
آن خانه لطیفست نشانهاش بگفتید
یک بار از این خانه بر این بام برآیید
یک دسته گل کو اگر آن باغ بدیدیت
یک گوهر جان کو اگر از بحر خدایید
با این همه آن رنج شما گنج شما با
افسوس که بر گنج شما پرده شمایید

*عزیزِ دل مولانا

*یک نفر گُفت چون دوستش دارم، رفتم، یک نفر گفت، عجب

در جستجوی چون خودی

2008-04-16T01:35:00.002+04:30

اومدم از نوشته های رو کاغذ هون درخت یه چیز بنویسم، دیدیم هه چی غمناک، گفتیم نگیم، نصف ملت کنکور دارن، خودمونم کم مرض و درد نداریم، دارم دنبال عکس دلقک می گردم، چه قدر کم طرفدار شده، این موجد، این بُزرگ، این ما، امروز ناراحت کردم، یه نفرُ دیروز هم ناراحت کردم، خدا کنه دیگه فرئا کسی رُ ناراحت نکنم، طبیعتمون شاید مریض، شایدم نه، موسیقی: اُمیدم را مگیر از من خدایا خدایا، دِلِ تنگ مرا نشکن خدایا، خدایا، من دور از آشیانم ... ماندم جدا زِ یاران ... از حریر دلم رفته رنگ هوس، درد خود به که گویم در درون قفس ... می زنم فریاد، هرجه باداباد وای از این طوفان وای از این بیدآد خدا کنه، وُجود این کار رُ داشته باشیم یعنی اینی که در درونم عزمش هست، یه عالمِ آدمُ شاد، کنیم رچه می دونم بیش از همه به خودم کمک می کنه، دارم تموم می شم، دارم تَه می کشم، دارم می شم مثل صدای آخر ساندیس، جالب هست، ولی یگانه نیست، الکی فکر می کنم یه کی از کاشی های حومم، به دیوانگی کسی که میاد ان تو با خودش حرف می زنه، زیباترین آدم جهان، مون ترین، پاک ترین، آدم ترین، خوبخت ترین ... همش رو هم می شه، گُلِ سنگم

خاطرات یک لاک پشت

2008-04-15T18:03:00.002+04:30

می خواستن گریه کنن، نمی شُد آسمون می شنید، اشکش از اشک اونا در میومد دنیا رُ آب می بُرد، می خواستن داد بزنن، نمی شد، باد می شنید و از غم اونا گرد باد می فرستاد، می خواستن همه ی غم ها را فراموش کنن و بخوابن اما نمی شد، خورشید می دید از غم خوابیدن تا ابد می خوابید، سعی کردن بخندن و نشون ندن ناراحتن، اما کوه از خنده های دروغی بدش میومد بالا میاورد، و آتشفشان همه جارُ نابود می کرد، تصمیم گرفتن هیچ کاری نکنن، همین طوری بشینن، اما اونا جایی برای نشستن نداشتن، همه اونارُ از خودشون رونده بودن، همه راجع بهشون اشتباه فکر می کردن، اونا رو زمین جایی نداشتن، ولی نمی خواستن از آسمون کمک بخوان، از بلندی از بچه گی می ترسیدن، گفتن بریم زیر زمین، این جوری مزاحم هیش کی نیستیم، شبونه از دیواره یه خونه پریدت پایین، تا صبح کویرُ کندن، رسیدن به یه عقرب، عقرب اجازه نداد اونا تو خونش آروم بگیرن، هیچ کاری نمی تونستن کنن، ولی یاد دریا اُفتادن، دریای بزرگ، رفتن دریا، دریا خندید و گفت، من براتون یه قایق درست کرده بودم، ولی هم جاشُ موریانه سوراخ کرده، اگه نمی ترسین، حرفی نیست، لُخت شدن، آفتاب نورشُ کم کرد، آسمون آروم آروم بارن ریخت، قایق داشت غرق می شد، دریا می رقصید موج ها دیوونه شده بودن، می رفتن میومدن، اونا شنا بلد بودن، اما قایق سوراخ بود، اونا پرواز بلد بودن، اما بالشون زخمی بودن، اونا مُردن بلد بدن، اما جونی نمونده بود، اونا نمُردن اونا زیر آب زندگی می کنن، نه آفتابی، نه خاکی، نه هیچ عالم و افلاکی

چه می دونم چی؟

2008-04-14T22:12:00.004+04:30

به کی باید گفت؟ به کی می شه گفت؟ خُب هرکسی حداقل یک بار ناکام می شه و اگر نشده باید منتظر بمونه و سه چار بارم عادیِ، تحقیق در شعر های خیام زیاد، تحقیق در مورد فواید شکلات، فردا شُکلات را می بینم، ، خداییش باحالِ، یه تلخی داره که به آدم آرامش می ده، باعث نشاط می شه، درخت امروز چه قدر روی خودش براش نوشتم، دیوانست درخت، می لرزه، می رقصه، سیگار هم نمی کشه، اگه آدما با زور نخوان سیگاریش کنن، نمی دونم شیراز چه خبره، چی کردن، تعداد نیست شده گان چه قدره؟ می گن دیگه قلب ما سِر شده، چه ربطی داره، درخت توت هم داشت گریه می کرد، باید می رفت جنگل، خانه ی درختان، اونم دیوانست، خم می شه، چشماش رُ تنگ می کنه، رفیق خوبمونم که میاد می گه، من چه قدر ساده بودم که حرفات را باور می کردم، خوشحالم که بازیگر نیستم، مثلن تو یه فیلم به یکی بگم دوستت دارم، حالا جای شکرش باقیه همین چرت و پرت نوشتنام به اندازه ی آرومم می کنه، چه برسه به اینکه بخوام با تصویر و دیالوگ خودمُ آروم کنم، این تیکه ای که گفتم خودمم نفهمیدم چی بود، ولی حاجی نه نمی گهقفسه ی سینه، برو ایشالله ارزش را داره و یک احساس بی ود، نیست، خودم باید برایخ ودم دعا کنم، کسی که نیست، به هرکی می گیم دعا کن می گه ما باید برای خودمون دعا کنم، وقتایی که ما برای شما دعا می کردیم وقت برایخ ودمون نمی شد چی شد، البته قصدم ریاکاری بود! آهنگ شهرام ناظری اُستاده گرامِ آوا چه حالی می ده، تو این غمین دنیا، خداییش خدا حفظش کنه، هر حرفی هم پشت سرشِ بزار باشه، مصطفی حالش بهتره، شیمی درمانی هاش به پایان رسیده ده تا آمپول مونده که ایشالله خوب می شه، ناز شده هیکلیه یکم ضعیف شده، البته نه به اون معنیا، مثل ببری که مهربون شده، عاشق هم می شه، یعنی شد، رفت جلو، یه مرد امد گفت: اوهَ صاحاب داره، بی خیال حاجی به دل پاکت فشار نیار که خون می شه دیگه پاک نمی شه ها، تو تاکسی یارو می گفت یه پسر نوزده سال اُفتاده بود دنبال یه زن چهل و چند ساله، آخرم تو تاکسی به زن گفت می تونم شماره تون را داشته باشم، زن همین دستش را آورد بالا بزنه تو دهنش، گفتم نزن خانوم، همین بعد با یه دانشجو از سیاست کشور و نمی دونم عقده ای شدن همه حرف زد، بعد راجع به رنگ مو حرف زدُ آخرم ختم شد به گرونی، نفهمیدیم، یه دربست گرفتیم رفتیم مزار شُهدا مرد زد زیر آواز گفت تو شعر کمر به پایین بلدی؟ می خواستم یکم بهش فحش بدم، گفتم نه حاجی کتاب خیام پیشمه بخونم، گفت نه بابا، ایرج میرزا را عشق است، ما هم گفتیم عشق است، دیگه جیک نزدیم، یکم مزه ریخت خاکتیم کرتیم، مام لال، گفتیم خاک بر سرت با اون همه انگشتر و تسبیح، البته تو دلم گفتم این آخری را، احجی دلمون بی خودی تنگه خیلی هم ، می گن جک بزن گشاد شه، می گن، روغن زیتون بخور رَوون شه، مام می شینیم به درُ دیوار نیگا می کنیم تا شاید وا شه، راستی، ماه چه دلبری می کرد امشب، درخت توت هم بد عاشقی می کرد، جناب بیسکوییت هم گویا عذاب وُژدان داشتن از قبل نوروز، گفتن زرشک، مام گفتیم، باش، فردا ساعت نُه بلند می شم از خواب خوشحالم، راستی من این راستی تیکه کلامم شده، اصلن دروغی، خدا کنه، این ابر سپید از بالا سرمون بره، یه ابر مشکی باحال بیاد یکم خیش کنتوم حال بیایم، شاید این درخت توت هم یکم بشینه به آیندش فکر کنه اینقدر مهربون بازی در نیاره، شاخه هاش را به هر کس و ناکسی مثل ما بده

* این ویش باید یکم خشن تر باشه، این طوری بهتر می شه، بُریدش
** این عکس را برای دل اِسمارتیس گذاشتم، دلم براش تنگ شده بود

او بود مَردی تنها

2008-04-14T13:35:00.004+04:30

در اینجا چار زندان است
به هر زندان دو چندان نقب
در هر نقب چندین حجره
در هر حجره چندین مرد در زنجیر
از این زنجیریان ،
یک تن زنش را در تب تاریک بُهتانی به ضرب دُشنه ای کشته است
از این مردان ،
یکی در ظهر تابستان سوزان نان فرزندان خود را
بر سر برزن به خون نان فروش سخت دندان گرد
آغشته است
از اینان چند کس در خلوت یک روز باران ریز
بر راه رُبا خواری نشستند
کسانی در سکوت کوچه از دیوار کوتاهی
بروی بام جَستند
کسانی نیم شب در گورهای تازه
دندان طلای مُردگان را می شکستند
من اما هیچ کس را در شبی تاریک و طوفانی نکُشتم
من اما راه بر مرد رُبا خواری نبستم
من اما نمیه های شب ز بامی بر سر بامی نَجِستم
در اینجا چار زندان است
به هر زندان دو چندان نقب
در هر نقب چندین حجره
در هر حجره چندین مرد در زنجیر
در این زنجیریان هستند مردانی که
مُردار زنان را دوست می دارند
در این زنجیریان هستند مردانی که
در رویایشان هر شب زنی در وحشت مرگ
از جگر بر می کشد فریاد !
من اما در زنان چیزی نمی یابم که
در آن همزاد را روزی نیابم ناگهان خاموش
من اما در دل کُهسار رویاهای خود
جز انعکاس سرد آهنگ صبور این علفهای بیابانی
که می رویند و
می پوسند و
می خشکند و
می ریزند با چیزی ندارم هوش
مرا گر خود نبود این دم
شاید بامدادی همچو یادی دور و لرزان
می گذشتم از تراز خاک پست
جرم این است
جرم این است

*عالی جناب شاملو
_______________________________
صوتیش را گوش دهید پرواز را به یاد می آورید مثل هبوط

یکی را عشق است

2008-04-13T13:26:00.005+04:30

آن گاه که فهمیدی کسی کیست! نادان ترینی! آن گاه که فهمیدیم راست گو کیست، ابله ترینیم، می نشینیم پیش هم اما چرا قلب من برای گربه ی خانگی ام می تپد؟ درخت ها سقوط می کنند و اگر تو فکر کنی برای نبود سوخت و مواد اولیه برای زیستن است، یک نا مهربان هستی! اگر نباشی! درخت توت دیشب حرف می زد، فقط حرف می زد، سیگار نمی کشید، تنها حرف می زد، جورابش را درآورده بود در هوا بازی می داد، کودک تر شده! به من می گوید من مثل بقیه هستم چرا من را اینقدر بزرگ می کنی!! هیچ
گفتم آیا؟ آخرش هم آجری از آسمان خورد بر سرم، او مثل آن کس که هر روز سی بار با او سینما می روم، اَبلَه هست، چرا همه این فکر را می کنند؟ من خیلی دوستت دارم، نباید می گفتی من می دانستم، انسان دلش برای کلمات می سوزد، البته بردار می گوید کلمات دروغ می گویند، اما او دروغ می گوید، باید با آنازِسا برود و خودش می داند، دستان های کودکیم را می خواندم، سرطان گرفته بودم، پدرم کمی از آبی را که باغچه می داد به من داد، شفا پیدا کردم

شیراز رنگ توتِ وحشی می شود

2008-04-12T23:05:00.003+04:30

به گزارش خبرنگار سياسي خبرگزاري فارس، اين بمب ساعت 21 امشب در حسينيه شهدا وابسته به كانون ره‌پويان وصال كه هر شنبه در نشست هفتگي به بررسي فرق ضاله از جمله وهابيت و بهائيت مي‌پردازند، منفجر شده است. بيشتر شركت‌كنندگان در اين نشست هفتگي را جوانان دختر و پسر تشكيل مي‌دادند كه معمولاً حجت‌الاسلام انجوي‌نژاد دبير ستاد نماز جمعه استان فارس در آن سخنراني مي‌كند. منابع غيررسمي در استانداري فارس از زحمي شدن بيش از 50 نفر و شهادت 8 نفر خبر داده‌اند ولي احتمال افزايش شهدا به دليل افزايش مجروحان كه جراحات وخيمي دارند، مي‌‌رود. هم‌اينك تا شعاع يك‌ونيم كيلومتري محل حادثه توسط نيروي انتظامي و نيروهاي مقاومت بسيج تحت كنترل قرار گرفته و صداي آژير‌هاي آمبولانس در شهر شيراز به‌صورت مداوم شنيده مي‌شود. خبرنگار فارس از تشكيل سريع جلسه شوراي تأمين استان در محل استانداري فارس خبر داد. خبرهاي تكميلي متعاقباً ارسال خواهد شد
___________________________
تسلیت باد، باشد که این ها تلنگری باشد به دولت امن و خوش قول احمدی نژاد سیستان و بلوچستان برای جای دیگریست، عرب های شکر خور همین که اِسهالشان خوب می شود، جزایر می شود عربی، خلیج می شود عربی، باشد که سیفون را بِکشیم تا چیزی از شُما باقی نماند، الآن بُمب گذاشتن، خُب آدم فکر می کنه، چه قئر می تونه غَم داشته باشه از این، فکر کُن خواهر یا داداشت یا دوست پسرت یا دوست دخترت، بابا جان کسی که عاشقشی داره راه می ره یه دفعه بُمب می ترکه پخش زمین می شه، نیشتُ ببند، بِین بابیت بهاییت و مسلمانان هم تفرقه بین سُنی ها هم، ایظا"، خاک بر اون سرت بریزن، به قول گالیور من می دونم: می زنن آثار باستانی پارسه پاسارگاد همه را داغون می کُنن، تسلیت بگم؟ چی بگم؟ اصلن من کیم؟ زیادم تقصیر کشور نیست، حالا روز هسته ای بذار دانشجو زندونی کُن، مُشکل مسکن و حل کن، جوونا دارن از خوشی می میرن، یکمم تفریح گاه بساز، خاک تو سرت بریزن ای " من " چی بگم، خداییش پاتیل شُدیم از این همه گتد بالا آوردن، شهید حسابن دیگه این ها که فُت کردن، ولی ظالم اونان که دروغ می گن، این حالا شیراز بود گفتین اگه سیستان بود می گفتین؟ آخه بی پدر مادر آدمن، سُیل می یاد به چیزتونم نیست، تُف به اون ذاتتون باشه، حالا وَر دارین شعر شاملو نقد کنین، بی تربیتیه گفت لختُ عور چنتا پری نشسته بود، بگو ببینم چند تا؟ من دَهَنَم باز نکنم، بچه مدرسه ای داری دارن، زنِ صیغه ای هزار تا داری دارن، روز جهانی کودک داری دارن، امکانات داری، خُب ندارن چی کُنن بالا نشین ها که خوشن، اون بی وُژدان بی غیرت که می گه: بالاخره با عنایت رهبر ما هم بعد بیست و چند سال صاحب خانه شُدیم، الهیی با یزید تو یه اُتاق بی اُفتی، آقا من مُشکلُ حل می کنم میره به دِهاتا مواد غذایی می ده، خوبه، حمار بودن خوبه، چند تا جوان اَفسرده باشن برای وضع مملکت خوبه؟ چند تا آدم مریض جنسی باشن از خُشکی و بی دینی تو چی کُنن؟ پول دارن برن صیغه کُنن؟ ازدواج کُنن؟ آقا حال کرده با معشوقش بوسه رد و بدل کنه! نه اصلن می خود کاری را که تو کردی با هر پُخی انجام بده! هان چِته؟ بهم بگو خودتُ خالی کُن بگو این طوری انتقاد نمی کنن باید دو پهلو باشه! جمَ کُن کثافتا، الآن کیه که به جُز رهبر دلش بسوزه؟ آخه کسایی که بیت المال تو دستتون نزنین تو کار عدالت برین چراگاهتون ولی نه از رخبر دفاع کنین نه از آرامش و هر زهر مار دیگه حرف بزنین. چی؟ چاپلوس رهبرم، حاجی آره هستم آقا رهبر علافه بیاد حرفای منُ گوش بده اما یه روز همین جَوونا می زنن دهنُ تویی که خونتُ با این چیه 99 ساله خریدی دهنتُ با کفِ مُستراح یکی می کنن، ای خدا! ای خدا! گریه داره به خدا، مرگ داره، تسلیت هزار بار تسلیت، شیون زاری، خدا

اُلاغ

2008-04-12T13:15:00.002+04:30

دوباره بايد بريم سر كار مي خواستم از خيلي وقت پيش يه نقد از مرد هزار چهره بنويسم ننوشتم، امروز خيلي ها را ديدم در صف بانك يه نفر صورتش به جرعت مي گم نصف بيشترش نبود، يك زن كه جوراب قرمز داشت، بعد يه مرد كه به ژاهاي سژيد دخترا نگاه مي كرد و آب دهنش را قورت مي داد، يكم دلك درد مياد، بعد يكمم مي خوام بنويسم، بعد به تو چه اصلن مگه زور نمي خوام بيام خونه ي سالمندا!1 اُلاغ

خدایا! خدایا

2008-04-11T23:21:00.005+04:30

تو خیابون نگامون می کُنن
وقتی ما می خندیم
اونا اَخم می کنن
تو کوچه دستامون پیشِ هم
راه می ریمُ از ایران، هِی می گیم
میان کوچه رُ یه دفعه می بَندن
وقتی خواستی بگی چرا شُد اینجوری
گرفتنُ بردنُ فُشای حقیر می دادن
تو خیابون
صدامون، چِشامون دستامون
یکی بود
صحبت داداش شهیدِ هر دومون اون جا بود
چه خوب بود اَشکمون برایِ عشقمون
تو بارون خیابون لَبامون چه داغِ
می گن که گُناهِ
خدایا اگه گناه
پس چرا دزدیُ فُش دادن حلالِ؟
خدایا تو ایران شَفا کُن
تو زندون چشامون چه تاریک
دِلامون چه شب شُد
زبونُ بریدن
چِشارُ دَریدَن
بُلند شین اَسیرا
خدایا! خدایا

*خُب اولین بار بود این طور اون طور نوشتم، با زور نه نوشتم، دلم بود، البته دل که نیست، آدما یک بار حداقل ناکام می شن، اگرم نشدن منتظر باشن سه چهار بارشم زیاد عجیب نیست، یه جورایی آدم می بُره از همه، تا آغاز اُردیبهشت یه تغییرتی خواهم داد در اُمور
**باشه که نه تنها تو ایران تو بی مرز ترین خاک و آب خدا هم ظلمی نباشه، همه خوب باشن، اما اون طوری به گفته ی مصلحان دینی شیعه امام مهدی نمی یاد، پُشت سرش خضر و عیسی، باشد که باشیم، اما نه اینگونه

با همه فرق داشت

2008-04-11T12:22:00.003+04:30

بهم دست هم نزد، سوارم كرد، برام شام خريد، بهم لبخند شد، چشمك زد، به حرفم گوش داد صداي ضبطشم زياد كرد، ولي بهم دست هم نزد، نمي دونم چرا! مهربون بود، قيافشم بد نبود، با نمك بود، سرباز بود، ولي كچل نبود، خيلي چيزا گفت خيلي حرف مي زد، بر عكس رفتارش كه ژر حرفيش براي مخ زدنه من نبود، انگاري فقط مي خواست حرف بزنه با يكي، از بد شانسيش من گيرش اُفتادم، مَرد نديده بودم تا اون موقع، آدم خوبي بود، غم از چشماش مي باريد، ولي باز اَخم نمي كرد، لبخند هم نمي زد، خودمم نمي دونستم كجا مي خوام پياده شم، كجا مي خوام برم، شعر هم خوند
قاصدک ! هان ، چه خبر آوردی ؟ از کجا وز که خبر آوردی ؟ خوش خبر باشی ، اما ،‌اما گرد بام و در من بی ثمر می گردی انتظار خبری نیست مرا نه ز یاری نه ز دیار و دیاری باریبرو آنجا که بود چشمی و گوشی با کس برو آنجا که تو را منتظرند قاصدک در دل من همه کورند و کرند دست بردار ازین در وطن خویش غریب قاصد تجربه های همه تلخ با دلم می گوید که دروغی تو ، دروغ که فریبی تو. ، فریب قاصدک 1 هان ، ولی ... آخر ... ای وای راستی ایا رفتی با باد ؟با توام ، ای! کجا رفتی ؟ ای راستی ایا جایی خبری هست هنوز ؟مانده خکستر گرمی ، جایی ؟ در اجاقی طمع شعله نمی بندم خردک شرری هست هنوز ؟ قاصدک ابرهای همه عالم شب و روز در دلم می گریند
اينُ كه خوند بغض نكرد ولي من بغض كردم، گفت فراري هستي؟ گفتم نه، گُفت فيم نفس عميق رُ ديدي نمي دونم چرا ياد اون مي اُفتم، گفتم نه نديدم، گفت اصلن فيلم مي بيني، گفتم آره، گفت آخريش چي بود، گفتم كلاه قرمزي و پسر خاله، گفت خوشگل بود، بيچاره ماشينشُ خوابوندن اجازه دادن من برم، بهم يه دفتر داده گفت، برو خونه، حتي اگه خونه نداري، برو تو هر زندوني كه هست، و بدون زندون جامعست

تولد خلیل جبران

2008-04-10T23:19:00.004+04:30

یکی از بچه ها می گفت من از بچه گی املا نمی نوشتم و معلم اول دبستان کتکم می زد، از حرف زور بدم میاد، بعد این همه وقت رفتیم سینما، خوب بود، پیر مرد ها، سربازان، عاشقان، یکی از نوشته های جُبران را خواستم بیارم ولی گفتم بیوگرافی را بگذارم اینجا کتاب های خوبی نشوته آدمُ به خودش غلاقه مند می کنه، اولین بار یکی از کتاب هاش رُ برای داداشم خریدم، خوب بود، پیامبر امروز تولدش قشنگ هست، عالیست، خیلی عالی، گر طالب زندگی فرهیخته ی مردی هستید دستتان را بدهید به شاخه ی خیس گیلاس، گردنتان را خم کنید، لباس های زیرتان را درارید، برهنه شوید، حال یک لباس گشاد به تن کنید، برویم؟
(۱۸۸۳ میلادی - ۱۹۳۱ میلادی)(۱۲۶۲ ه.ش - ۱۳۱۰هـ.ش)
زاده بشرّی لبنان از نویسندگان سرشناس لبنان و امریکا است
دوران کودکی
او در خانواده‌ای مسیحی مارونی (منسوب به مارون قدیس) که به خلیل جبران شهرت داشتند به دنیا آمد. مادرش زنی هنرمند بود که کامله نام داشت. در دوازده سالگی با مادر، برادر و دو خواهرش لبنان را ترک و به ایالات متحده امریکا رفت و در بوستون ساکن شد. وی در بوستون به مدرسه رفت، نظر به تقاضای مادرش به لبنان بازگشت و وارد مدرسه معروف «الحکمت» در بیروت گردید. خلیل جبران پس از پایان تحصیلاتش در لبنان به گردشگری پرداخت. وی تمام سرزمین مادری خویش را گشت و جنبه‌های فرهنگی زادگاهش را بازخوانی نمود
دوران بزرگسالی
در آن روزگار لبنان زیر سلطه دولت عثمانی قرار داشت و جبران پس از گذراندن تحصیلات ابتدائی در بیروت در سن دوازده سالگی همراه مادر و برادر و دو خواهرش رهسپار امریکا شد. خلیل جبران در سال ۱۹۰۲ میلادی لبنان را به مقصد امریکا ترک نمود. او در بوستون در منزل کوچکی اقامت گزید. در این شهر نقاش صاحبنظر و پاکدامنی به نام « فرد هلند دی » نخستین بارقه‌های نبوغ جبران را دریافت و او را زیر بال و پر خود گرفت، همچنین دختر جوانی به نام « ژوزفین پی بادی» که ثروت سرشاری از ذوق و فرهنگ داشت دل به محبت این نوجوان بست و در رشد و کمال او بسیار موثر واقع شد. وی در امریکا به نگارگری پرداخت و در سال ۱۹۰۸ وارد فرهنگستان هنرهای عالی در پاریس شد و مدت سه سال زیر نظر تندیسگر معروف «اگوست رودن» درس خواند. رودن برای جبران آینده درخشان و تابناکی را پیشبینی نمود.
زنان دیگری نیز بعدها در زندگی جبران ظاهر شدند که از همه مهم‌تر خانم «مری هسکل» و «شارلوت تیلر » است. این دو زن اخیر بخصوص خانم هسکل شاید بیشترین تأثیر را در زندگی فرهنگی و هنری و حتی اقتصادی جبران داشته‌اند. اما جبران پس از حدود سه سال اقامت در امریکا به شوق زادگاه و عشق به آشنایی با زبان و فرهنگ بومی خویش به وطن بازگشت.
خلیل جبران بعد از پایان تحصیلاتش در فرانسه دوباره وارد امریکا شد و تا مرگش در سال ۱۹۳۱ در آنجا کار و زندگی کرد
نویسندگی
جبران از همان ایام نوجوانی به میدان هنر و شعر و نویسندگی قدم نهاد. در پانزده سالگی مدیر مجله «الحقیقة» شد و در شانزده سالگی نخستین شعرش در روزنامهٔ جبل به طبع رسید و در هفده سالگی به طراحی چهرهٔ بزرگانی چون عطار و ابن سینا و ابن خلدون و برخی دیگر از حکما و نویسندگان پیشین دست زد و پس از پایان تحصیلات رسمی خود برای تکمیل هنر نقاشی به پاریس رفت و طی دو سال اقامت در فرانسه ضمن آشنایی با مکاتب گوناگون هنر نقاشی کتابی با عنوان الارواح المتمردة (روانهای سرکش) نوشت و در بیروت به طبع رساند .
این کتاب که فریاد هم میهنان مظلوم او و در سطح وسیعتر فریاد همهٔ انسان‌های مظلوم بود، دولت عثمانی را سخت مضطرب کرد. کشیشان بر کتابش تهمت‌های ناروا نهادند و روزی در میدان عمومی شهر انبوهی از این کتاب را به آتش کشیدند و حکومت وقت بازگشت او را به وطن ممنوع کرد .
در این حال اخبار ناگوار از مرگ خواهر و برادر جوان و بیماری مادر به او رسید و او علیرغم منع سیاسی به میهن بازگشت. پس از دو سال اقامت در وطن باز سفری به پاریس کرد تا از هنرمندان آن دیار بخصوص رودن، لطائف فنون صورتگری را بیاموزد. در این سفر جبران با بزرگانی چون روستاند، دبوسی و مترلینگ آشنا شد و از ذوق و اندیشهٔ آنان بهره‌های فراوان برد. در آن روزگار دفتر نقاشی رودن کعبه‌ آمال هنرجویان جهان بود و جبران مدتی در آن دفتر در کنار آموختن لطائف هنر نقاشی، شیوهٔ نگاه هنرمندانه را نیز از او بیاموخت و رودن چون شعر و نقاشی را در جبران به کمال یافت او را با ویلیام بلیک، شاعر و نقاش شهودی انگیس در قرن هجدهم بیشتر آشنا کرد. و معروف است که او را ویلیام بلیک قرن خواند. جبران وقتی اولین کتاب نقاشیهای بلیک را خرید چون درویشی که به گنج رسیده باشد. به چنان وجد و نشاط و شادی و مستی رسید که از بیخودی در پوست نمی‌گنجید، گوئی در غربتگاه این عالم دوستی دیرین و آشنایی محرم یافته‌است .
در سال ۱۹۱۰ جبران بار دیگر به امریکا رفت و در نیویورک در خیابان دهم دفتری تأسیس کرد که سالها مجمع نویسندگان و شاعران و هنرمندان عرب و دوستان و شیفتگان امریکایی او بود. بهترین و پخته‌ترین آثار شعری و نقاشی او در این دوران بیست و یک ساله‌ اقامت در امریکا شکل گرفت و به صورت کتابها و نمایشگاههای متعدد به جهانیان عرضه شد و جبران را در زمانی کوتاه به اوج شهرت و محبوبیت رسانید .
از جبران مجموعا ۱۶ کتاب به زبان‌های عربی و انگلیسی بر جا مانده‌است که نام‌های آنها به ترتیب سال انتشار عبارتند از: ۱. موسیقی (۱۹۰۵م.) ۲. عروسان دشت (۱۹۰۶م.) ۳. ارواح سرکش (۱۹۰۸م.) ۴. خدایان زمین ۵. پیشتاز ۶. دیوانه ۷. سرگشته ۸. كاروان ها و توفان ها ۹. نامه‌ها ۱۰. ماسه و کف ۱۱. بالهای شکسته ۱۲. اشک و لبخند ۱۳. نوگفته ها و نكته ها ۱۴. مسیح، فرزند انسان ۱۵. پیامبر ۱۶. بوستان پیامبر
تا چندین سال پیش،برخی از آثار جبران به صورت پراکنده به فارسی ترجمه شده بودند، به گونه‌ای که بعضی از کتاب‌های او (مانند پیامبر) بیش از بیست ترجمهٔ فارسی دارد، اما برخی از کتاب‌هایش به فارسی ترجمه نشده بود. از بهترین و پرفروش ترین ترجمه‌های «پیامبر» می‌توان ترجمهٔ نجف دریابندری را نام برد.
چندی پیش، ترجمهٔ مجموعه کامل آثار جبران خلیل جبران به فارسی (۱۶ کتاب در ۱۲ مجلد) با ترجمهٔ مهدی سرحدی توسط نشر کلیدر منتشر شد.
در سال ۱۹۳۱ ندایی آسمانی جبران را به بازگشت فراخواند. سفینه‌ای از عالم غیب در رسید و جان شیفته‌ او را در ساحل فراق برگرفت و روانه‌ دریای وصال کرد و جسم شریفش را نیز که تنگ‌چشمان دور از مسیح شایسته‌ دفن در جوار کلیسا نمی‌دیدند بنابر وصیت جبران سفینه‌ دیگری به زادگاهش بازآورد و به خاک البشری محبوبش سپرد
بسه دیگه امروز تولدش بود، شمع ها را فوت خواهد کرد در دنیای دیگری، البته هنوز هم بین علما اختلاف هست که آن دنیا دیگر است یا این دنیا، و آیا خیام از حافظ مطرح تر است، یا هیچ کدام مریم حید زاده خوب می گوید: چرا خورشید می تاب چرا می چرخه زمین ... کسی را مسخره نکردیم مطمئن باشیم که خوشان را آوردیم اینجا، هر کس یک بار ناکام می شود، دلش تنگ می شود، گریه می کند، و انسان همیشه چیز های مهم را نابود می کند، اگر مهم نباشد، می ذاره روی طاقچه بهشون نگاه می کنه ولی یاد هیچی نمی اُفته، آدم نامه های مهم را می سوزاند، تابلوها را می شکاند پاره می کند، آدم نوار ها فیلم هایی که با هم بودند، یا خیلی خاطره انگیز باشه، نقاشی که تو کنار یه درخت سخاوتمند اون پیر زن بدون دست کشید همه را از بین می بره، البته گاهی هم با مهم بودن پاره نمی شوند امید به بازگشت، امید به پشیمانی و گاهی هم کسی که از بین می برد، کلن دیوانه است؛ همه نوعی لاشخورند، مثلن همین گربه که همین می گم گربه ی خوبی دو میو میو می کنه، و می گه سینت را درار بیرون شیر بده می گم جانم، نگو این را کمی حیا داشته باش دگمه ی مانتوی ما بازه تو چرا میای تو؟ یه جورایی باید دوید تا به دنیا رسید دنیا تازه دست شویی کرده خالیه شمش شایدم خالیه خالی چون همش کثافت

اِدی و موریس

2008-04-10T13:54:00.004+04:30

بلوک شونزده، هزار بار هم ببینم خسته نمی شم، خُب دیوانه می کنه، اِدی آدمُ البته بوروس ویلیس هم دوست داشتنی هست و مغرور، و یاد هم بازی دوران راهنماییم موریس اُفتادم نمی دونم الان کدوم خراب شده به جز ایران، نمی دونم تو کجا داره اختراعاتش رو ثبت می کنه، نمی دونم باز می ره اسباب بازی تعمیر می کنه یا میره کافی نت با آدمای کشوراهی دیگه چت می کنه و لباسشون رو از طریق وب کم در میاره، نمی دونم باز با یونولیت هواپیمای کشی می سازه یا نه، نمی دونم من رُ یادشه یا نه، البته غلط می کنه یادش بره، چند سال پیش بعد چندین سال اومد دنبالم رفتیم یه جیگرکی، وگفت: حیف این زن نیست دست این شوهر، منم هیچی نگفتم آخه خودش خیلی توپول بود، باباشم با حاجی ما تو کارخونه شیلنگ همکار بودن، اولین بار هم خونه ی اون ها یک فیلم جالب دیدم، یادم نمی یاد اسمش رُ همون که یه مرد میاد خونه ی زنه میگه لباسات رُ درار برقص، نه همه رُ درار بعد زنه با تلفن می زنه بعد مرد نقاب صورتش رُ بر می داره زن می فهمه شوهرش می خواسته امتحانش کنه، هر کسی یک بار ناکام می شه واگر نشدین منتظر بمونین، دیگه به کسی پیشنهاد همکاری نمی دم چه روحی چه مادی، دیگه سعی هم نمی کنم که بدونم درد طرف چیه، شاید امروز آخرین بار هست که با کسی می رم بیرون، سینما کافی شاپ سمینار ادبی جلسه ی هنری، البته قرار نمایشگاه نقاشیه یکی از غریبه ها برم، البته اون هم در سطح شاید های پیش هست، مامک خادم گوش دادین؟ من اولین بار خیلی وقت پیش بود این را گوش کردم، برای اونم زده بودم رو نوار، به خصوص بی همگان به سر شود بی تو به سر نمی شود، از بد روزگار به این باوریم که گاو باید گاو بماند و تنها تنها، البته خوشحالم و جدیدن به خیابان که می رم، از دیدن آدم ها خسته م شم، دخت ها هنوز آرایش می کنن، و همون قدر کم هستند، پسر ها هم همونقدر که بودند هستند، ما هم که گاهی این گاهی اون، از همه بدتر، موهای ژولیده تازه خیلی از دوستان موهایشان ریخته، یه بار یادم نمی ره، داشتم گریه می کردم تو قوطی کنسرو برنج، که یه خورچه اومد گفت، گُم شو نُُر اسب که گریه نمی کنه، گفتم عجب! تازه یه پسر بود که خیلی بهش تجاوز می کردن، می دونین چی نوشته بود برای مجله ی رودکی؟ همه خوابن ساعت دو، مجله ای که خریده بودم شماره ی بیست و یک بود فکر کنم همون که یه داستان از قیصر امین پور توش بود، امروز دادم به یکی از دوستان، چون فهیم بود دادم بهش وگرنه مثل بعضی تازه به جامعه راه یافتگان می گفت حیف این آهنگ ها نیست، بی نهایت دلم برایتان تنگ شده، آقا یا خانوم مجله، من می دانم روزی من را می شناسید و می خواهم که بگویید من اولین بار از طرف شما عاشق درخت شدم، در استفراغ من را می شناسند فقط حرف می زنند مثل انسان کسی مثل حیوان عمل نمی کنند، راستش کمی درس هایم زیاد هست و قایمکی مشروط شدم ترم اول را، عمران می خونم ارواح خاک رفتگانم، البته بعضی اوقات می خونم ولی حافظی داستانکی چیزی، به کسی نگویید ما هم دلمان گیر است نه از آن گیر ها یمنظور تیره و تاریک است ولی نمشود داد زد باید قایمکی بگیم به کسایی که می دون درد را، به خدا نمی خوام خودم رو به شماها بچسبونم، یعنی من باید یه جورایی حرف بزنم که کسی ندونه من خودم هفت خط درد کشیده هام، بابام مُرده مامانم ، سرطان محبت داره، خواهرم اصلن به دنیا نمی یاد می دونم چرا، با این که بابام مُرده منتظرم مامانم لغزش کنه، داداشمم بیست ساله ازدواج کرده هنوز می ره جلوی مدارس دخترونه شماره میده، شکلک در میاره دترا می گن وای چه نازه، دیگه نمی خام از بیست و سه تا عموهام بگم، من بابا بزرگم نگهبونه یکی از حرمسراهای حکومتیست، عمه ها هم کم نیستن بعضی ها را در دستشویی با زور پرتاب می کیرندن به داخل چاه، دایی هایم در جنگ تحمیلی با صدام فامیل شدند و خاله ها را به عقد دایم چند عرب زبان دادند، همش ساده بود رودکی جان، مراغب خودت باش می گن نویسنده ها باید دروغ بگن ولی من تمام دروغ ها را دروغ گفتم! شبت به خیر بوس بوس راستش یکی هم برای تسلیت و شادباش از آمدن اقوام شعر می واست حاجی می گه نه فیلمساز می شی نه نویسنده نه شعر نه هیچ دو حرفیه دیگه می ری مهندس عمران می شی، می گم بی خیال حاجی جلو بچم با من اینجوری حرف نزن فکر می کنه باباش قوی ترین بابای دنیاست

وای وای

2008-04-10T01:11:00.005+04:30

ناکامی، هر کسی صد در صد یک بار دیدتش و نمی خواهد سلاممان را بهش برسانید، مادر می گفت از نشانه های ظهور امام زمان هست پسرا چه قدر ابرو ور می دارن آرایش می کنن، کِرِم می زنن این فیلمُ دیدی استفراغ؟ دخترا بلا به دور مانتو پوشیدن سینه می زدن، شنیدی اسرافیل وقتی بدمه تو شیپورش اِماما پیامبرا زنده می مونن، شنیدی آمریکا می خواد تهرانُ بزنه، وُل کُن مادر جان، تو انجمن های ادبی هم که قربانش رویم راه به راه عارفُ واعظ در میاد از فاطمه ی زرا گرفته تا مهدی موعود را می شورن میان پایین، مهدی جون قربون اون چشات برم چه خوشگلی ببخش اگه آینه نداریم خودتُ توش ببینی جان بچتون این شعر قبول شعر قبول حرف دل آقا قبول شما حافظ اما یکمم بیا ازین مملکت بی صاحاب فیلم بگیر شعر بگو، همین جور بگو دیگه کی به کیه، واسه پسر همسایه شعر گفتی به خاطر نجیب بودنش که وقتی باهات حرف می زنه زمین رُ نگاه می کنه وصل کن به چشمای نجیب حضرت یوسف تو حرم سرایی که خشایارشا ساخت، ضبط ماشینم که تعطیل نمی شه یه موسیقی گوش داد مثلن: آن لحظه که از نیاز انسان دارد نه کم از هوای حیوان یک دانه ی گندم طلایی از تشت طلا گران بها تر، شایدم این: وقتی که دل تنگ فایدش چیه آزادی زندگی زندونه وقتی نباشه شادی، یه دونم بگم: روزای روشن خداحافظ ... اینم به خدا آخریشه: عزیز دلم وای وای یار خوشگلم وای وای تو رُ که دارم وای وای عروسِ گلم وای وای. این آخری خیلی جالب آدم باید از دَم لذت ببره ولی خاک تو ملاجِ من با این سلیقم با گوش دادن آهنگ های کلاسیک این ها دیوانه می کنن، یادش بخیر با ویش شبا حرف می زدم التماس می کردم جواب منُ بده می گفت: به تو چه گُم شو، یادش به خیر ماهِ رنگ پریده دیوانه ی تاریخ آخرشم گفت پشیمون می شی منم گفتم عیدت مبارک، البته نخواهد شنید، یا مثلن دانا بمان که پادش جوش خورد بهش گفتم سلام، گفت شما گفتم من نه منم من تویِ من، بنده ی خدا فِر خورد، یا درخت توت که اصلن نمی رقصه، و بهش عید رُ تبریک می گم آدم بدی نیست کمی تنهاست شایدم خیلی باید بغلش کرد محکم بوسیدش نوازشش کرد، نمی دونین چرا ولی خودش می دونه، یا ویش که واقعن محشر بود حیفِ دو بار یاد نکنم عاشق شُد و این یکی از بغض آلود ترین صحنه های زندگی من بود، باورتون می شه، اون اُلاغِ بزرگوار هم بالاخره کسی رُ دوست داشت، البته اون فَرد زیاد آدم مهمی نمی تونه باشه چون ویش کمی سَرُ تَه، آهان شلمچه با ارزش تره یا پارسه؟ به نظر من که همین کاخ سعد آباد از همه مهم تره، یا امام زاده ای تویِ حرمسرای فتحعلی شاه قاجار که خاک بر سر هرچی قاجار کنن، الهی که تو اون دنیا تک تک ستون ها اعمال شود بهشان، البته نسل بعد هم این آرزو را برای کاهلی های ما خواهد کُرد صد البت اگر به پیش بینی مادر جان ظهور اتفاق بی اُفته خیلی چیز ها عوض می شه، خونه ارزون می شه، تهران سُر می خوره از گُسل می ره اون ور، فرانسه به زمین گرم می شینه اون خائن اون فرانسه ی چندش آور اون کشوری که حیف این همه هنرمند داره، و مِرد مورد علاقه من اِریک کانتونا، عده ی کمی می شناسنش بازیگر سینماست یک فوتبالیست فوق خشن و جالب، یقه ی پیرهنش همیشه شَق بود، همه یک بار ناکام می شوند و اگر تا به حال نشدند خواهند شُد، یادش به خیر باران گریه می کرد بعد گفت از من انتظار نداشت و من مثل بقیه هستم، اصلن از اول هم مثل خیلی ها بودم اصلن خیلی ها مگه بده؟ مُد شده می گن تو مثل بقیه نیستی وای وای، یعنی من دارم با یک نویسنده حرف می زنم با کسی که سلطان چرت و پرت کره زمینه؟ خیار چنبل انسان کم مزخرف بگو یکی به اسمت قسم می خوره که تو حرف نداری دریغ که نمی دونه بندازه ی کل الف بای چینی ها حرف داری! موهام بُلند شده می خوام ازدواج کنم البته قبلش باید بهش بگم که من چند باری وضع حمل کردم، در تمام دفعات بچه در شکم بچه ای داشت ومرگ دوبل صورت می گرفت دعا دعا می کنم بچه دار نشه البته به کسی نگین دارم یک چیزی می نویسم بدک نیست، اسمش اینه: من یکی از کاشی های حمام هستم شاید نوعی کمبود باشه برای توجه شایدم فقط خواستم بگم عجب اسم عجیبی اما اگه ونده بشین به بکار نبردن هیچ صنعت هنری ادبی پَی خواهید بُرد البته بیجا می کنید نزدیک اُتاق من بیاید، چرا؟ خُب چون اُتاق من به شدت بوی گَند می ده، پیکره ی آزادی مُرده نمی شه جایی خاکش کرد قبر بهت نمی دن می گن کافر در این جا جایی نداره این جا قبرستون مسلمونسات می گم جون اون ریشات ول کن، می گه پشمالو باباته، می خندم می گم، عجب! البته این عجب رُ یکی از دوستان اینقدر می گه که ما این یکی بچه هم که تو شکممون هست بندازیم بمیره، صبح زیبای من هم می گقت، دلم برای شکلات تنگ شده، با اون عصبانیت که زهر مار هم پیشش کم میاره البته بگم من بهش نمی گم اُستاد می گم خانوم، اَرواح خاک عمش می شه درس خوند سر کلاسش با اون چِشای قرمزش که من رُ یاد فیلم شام آخر می ندازه، دیگه بس پاشُ بُرُ بیرون

خشک ترین خیسِ زمین

2008-04-08T23:58:00.010+04:30

هم گُشنمه هم تشنمه اما نمی دونم چرا میلم به هیچ کدوم نمی ره، دلم نمی دونم برای چی تنگه و نمی دونم برای کی، و نمی دونم چرا اصلن باید بعد این همه وقت مجله خوند اونم رودکی اونم " کابوسِ بیداری " قیصر امین پور، بعد این همه وقت بری از جلو بو کُنی شکوفه های تو کویرُ، همه یک بار ضربه وردند همه یک بار خراب می شوند، و اگر تا بحال در زندگی در عشق و عاشقی ضربه ای نخوردین یا نهیبی نشده منتظر باشین که میاد، همه کمِ کم یک بارُ تجربه خواهند کرد، هر چه قدر هم بخواهی دروغ گو باشی، نمی شود این را قبول نکرد، فقط دل می خواد آدم برادرش تو جنگ بمیره برای شادی رحِ اون مرحوم بری زنش رو بگیری در حالی که تو عاشق دختری دیگه بودی که دوستت نداشت و تازه داشت نرم می شد، خُب هر سی یک بار می فهمد که باید چه بگوید و اینقدر صبر می کند که سیخ سیخ از جلویت رَد می شود، هر کسی یک رازی در دلش هست، مثلن درخت توت یک راز دارد که شاید گفته باشد، شاید هم نه، راز بر خلاف نظر خیلی ها چیزی نیست که گفته نشود چیزی ست که همچو آرزو گران باشد، هر کسی یک بار برای همیشه می داند چیزی را مگر از سر بیماری نخواهد بفهمد، بعضی اوقات انسان براش آدم های مُرده هنوز مهم هستند، خوب بفهمید و چِرت نگاه نکنین امروز باز گفتند چرا فلان و من باز گفتم چرا فلان شکلات چشم هایش قرمز شده بود و مثل سال های جوانی مان خُمار آلوده بود، دلم لک زده برای پسته های باز همه کورند خُب ما که غم دندان نداریم غم آلوده گی صوتی را می خوریم! خوب بود شاید این غمگین ترین روز زمین، ولی همه یک بار قلبشان تیر کشیده یک بار برای همیشه رها کردند همه، می فهمی همه جان؟

فيروز و گروس

2008-04-08T17:14:00.003+04:30

در كافه اي بوديم فيروز نشانم داد پسري دستش بسته برهنه و دخترك شايد هم زن دفاع مي كند، و فيروز به اتفاق گروس گفت: خدايي اگه پسر بود مي ذاشت مي رفت، بعد من يك سري فحش هاي زمين و زماني به نظام انتظامي ايران دادم، بعد چند عدد فحش زيبا به كسي كه از اين واقعه فيلم گرفته و خوشحال بودم براي پسر كه همچين دوستي آن هم از جنس ضعيف دختر دارد، بعد حرف زديم بعد ياد حرف هاي كسي افتادم كه گفت كلمات دروغ مي گويند دوستت دارم دروغ مي گويد، و اوني كه مي گه تنهام از همه بيشتر دروغ مي گه، يكم راه رفتم بارون آروم آروم ميومد، بعد يه نگاه يه چشمي به آسمون كردم فيروز و گروس آمدند، چتر باز كردند من هم سردم بود، فيروز گفت: اُفتِ لاتِ چتر، ولي من چتر را دوست ندارم چون دوست ندارم هر زنداني را كه طبيعت را به تاراج ببره، البته قرون وسطايي انديشه مي كنم، شايد مرگ بيايد، قدري افكار ژيچ و ژيچ است، تا دو روز ديگر اگر باشيم خوب مي شويم

پلک زدن های هر کسی

2008-04-07T20:50:00.006+04:30

خواب بودم دیدم دو تا کلاغ دارن جفت گیزی می کنن بیدار شدم دیدم پنجره شکست، خوابیدم دیدم پنجره بازه بیدار شدم دیدم دو تا کلاغ دارن قار قار می کنن، خوابیدم دیدم کور شدم، بیدار شدم دیدم داره صدای اذان می یاد، خوابیدم دیدم دارن خالکوبی می کنن روی پهلوی من عکس یک درخت بی برگ رو، بیدار شدم دیدم بهار است، خوابیدم، و بیدار شدم باز خوابیدم بیدار شدم دیگر هیچ نمی دیدم، در خیابان کسی را دیدم که عاشق دختر عراق الاصل بود به خانه آمدم دیدم خواهرم با پسر کدخدا نامه نگاری دارد، خیابان را دیدم قربانی شتر مرغی بود شبیه یکی از آشنایان به خانه رفتم دیدم خواهرم در حال سقط نوزادش است، بالای بوم رفتم، الله اکبر می گفتند، به ساعتم نگاه کردم دیدم میزان بیست و یک است، از همان بالا خودم را به بیهوشی زدم و پرتاب کردم پایین، همین به زمین خوردم از زمین بیدار شدم، پیش درخت توت رفتم برگ داده بود و جوانه های بچه هایش دستم را گرفت روی گونه اش گذاشت گفت، چشمانت را ببند چه می بینی؟ گفتم ذره ای خوبی، گفت چه خوب که لا اقل تو راست می گویی، ومن دروغ گفتم چون خیلی خوب بود، پیاده داشتم می رفتم که او را دیدم نشستیم در بوستان کاج گرفتمش در آغوش ابتدا نه و این بار خواب نبود چون اشکهایش مرا خوب پروراند و من گل دادم، گل را به کاشان بُردیم، در راه اتوبوس به درختی خورد و کرم ها از درخت به روی من آمدند و من را خوردند وقتی بیدار شدم دیدم خواهرم قرآن می خواند و مادرم در تابوت با گل ها راز و نیاز می کند، پدرم بیست سالی می شود که آخ نگفته زیر خاک، آخرش که چی تکان نمی توانم بخورم می گویند قطع نخاع شدی هنگامی که رفتی از بالای دیوار دخر را ببینی که داشت در حوض آبتنی می کرد و تو را که دید خوشحال تر می رقصید در آب و ناگهان از خوب پریدی هنگامی که به زمین پرت شدی و دیگر نمی توانستی جایی به جز چشمها و داهنت را تکان دهی، ویش به عیادتم آمد عذاب وژدان داشتم چون او آبتنی می کرد

حالا، دست، دست

2008-04-07T11:24:00.004+04:30

شهادت سید مرتضی آوینی نویسنده، منتقد و فیلم ساز را به تمام اهل هنر تبریک و تسلیت
قبل از اینکه چیزی بگم این را بگم که امروز روز تولد فرانسیس فورد کوپولا هست که خودش رو می تونین تحقیق کنین بشناسین فقط یکم از کارهاش را می گم نبرد آن سوی خورشید - امشب برای اطمینان - ترور - جنونِ سیزده - حالا پسر بزرگی هستی - رنگین کمان فینیان - مردم بارانی - پدرخوانده - مکالمه - پدرخوانده ، قسمت دوم - اینک آخر الزمان - از صمیم قلب - خارجی ها - ماهی پر جنب و جوش - کاتن کلاب - کاپیتان ای او - باغ های سنگی - تاکر: مرد و رویایش - داستان های نیویورکی: زندگی بدون زو - پدر خوانده ، قسمت سوم - دراکولای برام استوکر - جک - باران ساز. همین کافی بود برای شناخت این انسان اگر راجع به شهید اهل درخت نمی گم چون توی صدا وسیما به اندازه ی کافی گرجه به دست چین ازش می گن، و خودم هم مطالعه ی خاصی نداشتم کوچک که بودم عکس هایش را سر میز مدرسه یا در دیوار می زدم و یک بار که که یکی از دوستان آن را کنده بود بغض کرده بودم هنوزم چند تا از عکس هایش را نه در زیر زمین یا در انباری بلکه روی دست دارم ولی چون یک جورهایی پر رنگ شده در گذر زمان زیاد نمی خواهم راجع به او بگویم بگذاریم بگویند، قبول؟
زیاد حال خوش نیست، تازه از سفر رسیدم با دوستان به بافق رفته بودیم وخود مردمان آنجا نفرینشان این بود که الهی به بافق تبعید شوی! بگذریم از این مسائل نباید به چیز های بد نگاه کرد ایران یه دونه بافق داره بدون هیچ معدنی پر از امکانات و وسایل راحتی هر دو قدم یک کافی شاپ چادُر سر کردنشان اجباریست بیشتری ها لا اقل، فساد به بیابان ها کشیده، گرچه قشر کمتر جامعه که ویلا و انه ای خالی ندارند اغلب به سینما می زوند ودر تاریکی به هم دست می دهند و گاهی بوس می دهند گاهی کارهای دیگر می کنند، که نگهبان بهشت زورکی با چراغ قوه می گوید خجالت بکشین استغفرالله و کل خُمری و فاز این قشر می پرد قشری هم پدرشان این کار ها را نکرد و پولدار شدند واین ها این کاره را می کنند و یا پول ها را از دست می دهند یا منتسب به ( زیر پاتون رو نگاه کنین ) دربار حکومتی هستند، یک عده هم هستند که در این باغ ها نیستند به ظاهر ودر باغ های دیگری هستند به باطن آن باغ ها و این باغ ها یکیست، ازدواج موقت و حاج آقا کار بلد است خوب نوازش می کند، منظور از حاج آقا آخوند ها نیستند یک بار در سایتی یک چیز دیدم جالب بود، شما هم دیدید بگویدد نبود! راستی درخت توت رو باد می زد و می رقصید حال فهمیدم به عزم خود می رقصید البته درخت نعره می زند نه دروغ است ولی اگر هم باشد دروغ بزرگیست
*در بنداک سادات بودیم دیدیم در میان درختان نشستیم گرچه مرگ من نزدیک است و او زیبا تر خواهد بود
*عکس روتوش هم کردم هم از دو مرد یاد شده که یکی شهید شد و دیگری پدر خوانده ساخت، اما نمی دانم چرا نذاشتم

پیف

2008-04-05T19:41:00.002+04:30

امروز روز خوبی بود در بنافت سزد بسیار زیاد در مهریز، دیشب انجمن عذاب وژدانی ها بود، خوب بود، بسیار زیاد، دروغ گفتیم شنیدیم مُردیم، مُرد خوب بود، فعلن دیاسپام را بخورید تا به چیز های دگر رسیم

استفراغ فرا طبیعی

2008-04-04T20:35:00.003+04:30

الآن تو بافق یزد هستم، آدمای عجیبی داره که مثل هیچ جا نیستن، لهجه ی قشنگی دارن و خیلی خوبن، و من حالت استفراغ دارم وچند لحظه ی پیش توی پیاده رو بالا آوردم، وقتی برگردم فکر می کنم اتفاقات بدی می اُفته؛ مثلن همه چیز خوب می شه آدما راست می گن، عاشقا عاشق می مونن، قاتلان بعد عشق بازی می کشند، نفت به جای سُرُم داده نمی شود عزیز من در راه یخ می زند و یا کسی که از بیرون گذاشتن موهایش عذاب وُژدان می گرفت من را بُز می دانست و می گفت، رقص باید از ابتدا باشد، یکمم می گن خوشگل نمی دونم می گن عجیب ولی کم راست می گه، به ما که یاد دان حرف ها را باور نکنم، دلم برای ویش تنگ شده بود، صداش رو شنیدم دعا کردم سال خوبی داشته باش و پر غرور گفتم کارا خوب پیش می ره؟ گفت به تو چه، دیگه خبری نیست، یادمه جوان که بودم ترامادول می خوردم و نعشه بازی راه می انداختم اما حالا با دیدن این همه، خانوم ماهه سرطان داره سرطان یادبود پشمالوی من عزیز من معشوق من در حال خوبی نیست، فارسی هم باز عاشق شده و می گه اگه تو سیگار می کشی منم بکشم کامیار یه شعر راجع به حاملگیه مامانش نشسته و نمی گفت مشروب می خورد و من مست می شدم ولی الان هیچی یه حرف زد که صد و بیست سالتون شد می فهمید به هرکی گفتم دوستس دارم دروغ گفتم به هرکی گفتم برام مهمی بهش دروغ گفتم حتی به خود دروغ هم دروغ گفتم

کسانی که می روند؛ می مانند

2008-03-31T02:38:00.011+04:30

همین جوری پیش بره احتمالن این مُد به روستای شُمام میادُ شمام لباس های مارک دار بپوشین و تا اون کِشِ لباس زیرتون رُ نشون ندین که خیلی خارجیه بی خیال قضیه نمی شین! فداش برم که به زمونه باشه تیر برق هم پاچه هاش رُ می ده بالا تا میلگردهاش بیوفته بیرون، اتفاق بدی در حال اتفاق اُفتادن، مثلن دختر آل پاچینو کشته می شه و من می فهمم عاشق اون گریه ی دیوانه کننده ی پدر هستم، این عاقلانه نیست که هیچ، عادلانه هم نیست، خُب سطح دید ها به اینجا رسیده نمی شه کاریش کرد، آکیش خائن و بدبخت خواهد سوخت برای آبستن شدن از یک مقدونیه ای، از نرفتن با کیارش، مثل تو، و به قول آقا رضا مارمولک، تو نه تو اونی که فلان چیزه فلان رنگی پوشیده بله بله، شما. اندک اندک خواهیم دید، که ماه می تواند پُشت ابر بماند باد گلو هم بزند احیانن اگر نَزَد در آغوشش هم می گیریم و چند ضربه ی آرام به پشت و کتفِ او می زنیم، در این گیرُ دار، ابر سر سختانه ایستاده، و نگاهی به گشت نیروی انتظامی دارد، نمی گذارد ماهَکَش معلوم شَوَد، گشت نیروی انتظامی می آید، خانوم این وقته شب این جا چی می کنین؟ شاید به تمثیل از فیلم شب های روشن بگوییم او منتظر کسیست و اُستاد ادبیاتی روس او را نجات می دهد اما نه، می گوید، من تن فروش هستم، می خواین من رو ببرین؟ گفت نه ما فقط با کسایی که...! دختر می گه، کسایی که؟ می گن هیچی زیاد خیابونا امن نیست سریع یه نفر رو پیدا کن، و دختر در حالی که بغض کرده بود، عاشقش می آید می گوید، ببخش دیر اومدم، بابا باید می خوابید، امروز اخراج شد، بیمه براش رد نمی کردن تو این بیست و نُه سال. در اینجا می توانی به کتیبه های ایران هخامنش رجوع کنیم که مساعده و بستانکار را هم داشتند، علاوه بر بیمه. تازه اون موقع ماشین پلیس ها بنز یا پاجیرو نبود، یک آدم بود می گفت بانو، و آکیش بزغاله که نمادی برای زن هاست، سپندار را به کجا فرستاد نمی دانیم، و یونانی های فاسق و دروغگو، روزی خونریزی خواهند کرد از همه جا به خصوص... هیچی همان همه جا، شاید بگویم این حرف ها به چه درد می خورد؟ این ها برای درد نیست، همین طوری می گم، گِردی، اما روزی ما هم به جایی می رسیم که فیلمی از فاسق بوش در کنار سگی بگیریم که با هم رابطه های پنهانی دارد، زیاد نگران نباشیم؟ چی چی نگران نباشیم، ملت عقده ای شُدن برای دست شویی هم باید برن صف بکشن، خون هم بخوای اهدا کنی همینه ها، میخوای محبت کنی رای هم بدی همینه، برای به شهادت رسیدن هم همینه، اصلن ناف این انقلاب رو با شرکت در صف های پر شور دست شویی و خیلی چیز های دیگه بُریدن، ناگفته نماند، مَرد ها تنهایی اختیار کُنید و خاجه شدن هم بد نیست زن ها ریا کارند به این گوش کنید: زن، زشت و زیبا ... زن، فتنه و ریا ... زن، جادو می کند! طلسم جادوی زن، اشک اوست و گریه ی زن، آخرین حربه ی شکست مرد ... این رو با عجله نخونین و قصد توهین به زن ها مرد ها و عزیزان دو جنسی هم ندارم، البته اگر بهتان برخورد اصلن مهم نیست، چون من خودم هم احتمالن درصد بندی داشته باشم، قدری سگ قدری خر که شاید قدرش بیشتر باشد قدری دارکوب قدری مرد قدری زن قدری درخت بقیه ی قدری هایش خصوصیست، یه چیزی بگم بعد برم تن چیزم رو بذارم برای خواب، جان مادرتون درست فکر کنین این ها نوشتست، و اگر غلط فکر کردین به نظر محسن نامجو آه به ( یک کلمه ی چند حرفی ) دروغ گو نباشیم کلمات را ارزش نهیم، معانی را بپاییم باشد که روزی ما هم فهیم باشیم نه یک لاس زن، نه یک عقریه ی دروغگو و نه یک " تو". تمام فروشیها ( فروردین ) ماهتان رعنا باد
____________________________________________
*در حمام در زیر دوش چشم هایت را بمال، برای چه هبوط کرده ای؟
*در یزرگراه دستمان را برای کودکی افلیج تکان بده، او بخنند و آب دهانش شکوفه سازد درختان را
*به خاطره ها گوش کُن، اگر پنداشتی دروغ است، به پیش شمعی برو و دیدت را بسوزان
*تف به ذات لامپ، مهتاب را عشق است

صیغه سیخی شیش هزار

2008-03-28T01:09:00.005+04:30

همین الآن دلم گرفت، زنگ بزن، نامه بده، نگاهم کُن دلم را باز کُن، چیه چرا اینجوری نیگا می کُنی نترس نمی خورمت، بابا بزرگ که مُرد وصیت کرده من هزار شب در میون روزه بگیرم، و این تو اون هزار شبست، و تو روزهایی هم که روزه حرام اعلام شده، میتونم گُلاب به روتون دختر صیغه کنم، با مزست نه! صیغه من تو را برای فلان روز فلان پول فلان مکان فلان ریال می دهم، قبول؟ قبول قبول هر چی که گفتی بازم قبول، خاک تو سرت بریزن با اعمال شاقه، می ریم خیاطی بیوَست (شوهر فوت شده) اگه بخوای صیغه میشه، می ریم سر سی و سه پُل سیگارمون رو آتیش می کنیم، می گه استاد دانشگاست، علوم فقه درس می ده، شوهرش تو جنگ مفقود الاثر شده، صیغه می شه! می ریم تو قبر، مُرده شور خانوم بالا سرمون، به علت کمبود مَرد، زن ها این کار رو انجام می دن! البته جاهایِ خجالتی را پنهان نمی کنند (این حرفا چیه؟) زن های آنجا هم صیغه می شوند، بدون پول فقط کفن نو و کهنه را جا به جا می کنند، تو اون دنیا می ری همه چیز آزاد، حالا هِی بهت حوری میدن، حوری کمر باریک، گونه درشت که می خنده شبیه خرمگس نمی شه، مانکن می دن، مُدل های بهشتی برای دهن آب افتادن جهنمی ها، چادُر مخصوص حوریان بدون جیب، و رکورد دار در تعداد چاک ها، این جا زمین است، به روایت شب، پوچ کسی نیست که گوید پوچم، پوچ کسی نیست که تیره گی می گه، پوچ کسیست که دروغ می گوید، مثالش کم نیست، همین آقاهه که نامه عاشقانه می نویسه، و بیچاره دانشجوهای ستاره دار، چرا انقدر بهشون می گن شما خوبین، اونا قاتلن، سه چهار نفرم با دستای خودم دیدم می دیدین، راستی گفت مقدس، هیه ( نوعی خنده ی چشم کورانه ) از معدود حرف هاییش بود که نمی شد خورد، استفراغ باید کرد بر دروغ گو، حالم خوب نیست چرت زیاد می گم، البته تا حالا به این خوبی نبودم
____________________________________________

اوهون

2008-03-26T23:02:00.004+04:30

چی کُنیم؟ -
تو بگو +
بریم خونه ی سالمندان -
قشنگِ +
عجب روحیه ای! بعدِ اون چی کنیم؟ +
بریم سَرِ قبرِ خودمون، همون دو طبقه ای که خریده بودی -
اینم خوبه +
به نظر تو کجا بریم؟ -
من می گم: بریم سونوگرافی؛ ببینیم بچه پسره یا دختر؟ +
یا یه پسر و دختر +
یا دو تا پسر +
یا دو تا دختر +
موقع سال تحویل که جایی باز نیست، مَردِ من -
ممنون که گفتی مَردِ من! چسبید +
خُب؟ -
چه قدر مونده به سال تحویل؟ +
سه ساعتُ بیستُ شِش دقیقه -
تا اون موقع بیا سیگارُ تَرک کنیم -
برای همیشه؟ +
نه، تا سال تحویل +
قَبول -
لِباستُ بپوش بریم بیرون +
کجا؟ -
بیرون دیگه، اگه می دونستم کجا! اِسمِ اون جارُ می گفتم +
اون روسری سپیدتُ سَر کن +
چَشم، مَردِ من -
خُب مَن حاضرم -
هوا هنوز یِکم سَردِ +
نه، قبول ندارم -
یه جوری می گی قبول ندارم +
اِنگار گُفتَم نباید امسال برای قَلبِت نگران باشیم +
راست می گی، یِکَم سردِ -
خوشحالم که این کفش پسته ای هات رُ پوشیدی +
به خصوص با این جوراب هایِ سپید، مِثلِ عروسک های نجیب شُدی +
ممنون -
ناراحت شدی؟ +
نه، من هیچ وقت نمی تونم از دَستِت ناراحت بشم -
زیاد مهربون نباش؛ من بی جَنبَم +
تو همیشه باید دَرصَدی برای احساسِ سرد بذاری -
در غیر این صورت، سالِت تحویل نمی شه -
... +
خنده هاتُ تکرار کُن -
از اول آشناییمون تا الآن شاید این بیستُمین بارِ که می خندی -
خنده من رُ زشت می کنه، شایدم زشت تر +
به نظرِ من که نه -
...
خُب حالا کُدوم وری بریم؟ +
تو بگو -
چشمات رُ ببند؛ ببین سمت چَپِت بیشتر می کشوندت، یا راست +
... -
هیچ کُدوم، فکر کنم یعنی مستقیم -
باز چِشمات رُ ببند، ببین درونت بیشتر به جلو رفتن علاقه داره؟ +
یا عقب ؟ +
... -
چَپ نه -
راست، مثل اینکه نخی از درون روی پوستم کشیده می شه -
اون نَخ من رُ هدایت می کنه -
شایدم ما رُ -
آره؛ ما رُ +
مثلِ بادبانِ قایق +
شاید، ولی جُملَت به دلم، نَنِشَست -
راست می گی؛ خواستم فقط چیزی گفته باشم +
...
این راه چه قدر قشنگ به نظر می رسه، اون نخ یک چیز می دونست +
آره؛ می دونست -
می خوای بریم خونه ی بابایینا؟ +
آره؛ می خوام -
...
تو زنگ بزن -
نه؛ تو زنگ بزن +
...
ماییم -
مامان ماییم، لَطفَن باز کُن +
...
چرا زود پاشُدی؟ -
بابا مامان یه جوری بَِهم نگاه می کردن +
شاید مِثلِ زَمانی که من به دنیا نیومده بودم، عاشق تر هستن +
خوشگل بود -
کی؟ +
شایدم چی؟ +
حرفت -
به نظرت، الآن دارن چی می کنن؟ -
کاریُ که خیلی ها تو سالِ اول زندگیِ مشترکشون می کُنن +
ما جُزوِ خیلی ها نیستیم، چون داریم راه می ریم -
اونایی که تو خونن، دارن می دَوَن +
ما هم بریم خونه؟ -
نه؛ بریم خونه ی اون یکی مامان بابا +
باشه -
اما اون ها، در هر صورت تنها نیستن، خواهرمُ داداشم با بچه ها اونجان -
بذار بریم؛ تا تنها تر بشن +
باشه؛ بِریم -
نه؛ نَریم، سالِ دیگه شاید ما هم تنها بشیم +
شایدم تنها تر، اگه دو قلو باشن شایدم چند قلو -
یعنی بریم خونه؟ -
اوهون +
از این که داری پدر می شی ناراحتی؟ -
نه +
میای تا خونه، بِدَویم؟ -
نه، مَردُم می گن، خیلی بچه ایم +
مگه نیستیم؟ -
نمی دونم +
تو از بچه ها بدت میاد؟ -
نه +
بِدَویم؟ +
اگه می خآی؟ -
می خام +
اما این سه تا ماهی سر گیجه می گیرن تا خونه +
خُب بریم پسشون بدیم -
باشه +
...
حالا بِدَویم؟ -
چه قَدر مونده به سال تحویل؟ +
یک ساعتُ پَنجاهُ شُش دقیقه -
چرا گٌفتی شُش؟ +
من گفتم؟ -
آره؛ همین الآن گفتی +
حواسم نبود -
دوباره بگو +
یک ساعتُ پنجاهُ پَنج دقیقه -
رفتیم خونه؛ بعدش چی کُنیم؟ +
کاریُ که خیلی ها تو اولین سالِ زندگیِ مُشترکشون می کُنن -
اما، ما جزوِ خیلی ها نیستیم؛ خیلی ها می رن خونه ی بُزُرگتراشون +
اوهون -
بیا بِریم مزار شُهدا +
باشه بریم -
مِثلِ خیلی ها +
آره، مِثلِ خیلی ها -

این است! کدام؟

2008-03-26T02:17:00.007+04:30

می دَوند
سایه ها در نور
پی در پی
می لرزند، گور ها
ز صاحب خانه هاشان
اجاره نشین هم بعضی ها -
خیر، خیلی ها -
درست، این است -
در شُرُفِ صداقت
تابلویی ندیدیم اما
بویش به چشمانمان می وزد، که
______________________________________
ماه، آلوده ی مه
قلیان می پُکد: همرهش تنباکوی ستاره
شاید و ستاره هایی
پیرتر
کم نور تر
دورتر
با صفاتر، اما
______________________________________
سوزنی پیدا
در، انبارِ کاه
او منم
آلوده به خآب
بر تن پوش کاه
کاهدان آتش گرفت
من هم قُر گرفت
______________________________________
درآبستنِ تیغی
میانِ لگدمالِ گاوی
که
سرخ بیند
بر گردنِ جفتش
این جا سلاخ خانه است
نگهبانان بیدار، با دار
و هشیار، نه
هشیار واژه ی سنگینیست
بر بیشتری ها نچسب
______________________________________
پوتینِ این سرباز زخمی
از برای بوسه هایِ
خاردارِ سیم
این طرف تر
کام گیرد
ز تَه مانده ی سیگارِ شما
او نمی شناسد
هیچ فیلتری را
چه رسد به رسمیت
کام گیرد
تا مغز لب
______________________________________
خسوف هست؟ -
بله حاضر -
راستی روز را
من از زمان بارداریِ مادرم
زِ یاد برده ام

______________________________________
*محسن نامجو هنوز می داند که، که ... ، هیچی مهم نیست، موسیقی اش را به جا آوریم
جَم جَم جَم زِ جامِ جَم
جُم جُمه ی مرا نَبُر
...................

تیتراژ

2008-03-25T16:20:00.003+04:30

قسمت های قبل را، شاید با زور نوشتم مثل کارگردانی که فکر می کند شخص مورد نظرش رئیس جمهور می شود، برای او فیلم تبلیغاتی می سازد، چون فکر می کند او اگر شود نماینده مردم او به نان و نوایی می رسد، من هم از آزادی و عدالت نوشتم، شاید به هیچ چیز نرسم اما، وژدانم خوش مزه می شود، مثل آب نبات دهنی دختری که به زمین خورد و متوجه شکستن دنانش نشده و به آب نبات نگاه می کند که سالم است و خوشحال، عزیزانم که مهمان هستید و در شُرُف مرگ ببخشین شهادات، من همچو دندانم و شما آب نبات؛ البته هم شما می شکنید هم من، و من برای خودم ننوشتم این را، برای امامی نوشتم که شمشیرش دست حاکمان است، و به اسم آن حرف های چند حرفی می خورند

قسمت آخر

2008-03-25T13:44:00.006+04:30

سلام صبح بخیر، خوب خوابیدین؟ نه بابا مگه شمام کابوس می بینین، خوب بگذریم، بابا نمی خوام بدونم چه خوابی دیدی، باشه بابا خواب نه کابوس، خدا خفت نکنه، بگو، بابا شوخی کردم بگو دیگه، حالا باید نازش رو بکشیم، هیس هیس ثبر کن، اومدن جلوی در، یه لحظه برو تو صندوق چه، بابا برو، ( دستم رو گذاشتم، رو دهن یکیشون تا چیزی نگه بفهن اینجان، اون یکی هم بیچاره اصلن نایی نداشت برای اعتراض و فریاد، شاید این جا هم همان جمله بی خود و شهید کشانه ی سکوت بالاترین فریادهاست ) نه به جان شما آقا ما اینجا هیچ کس رو راه ندیدیم و ندادیم، باشه می دونم جایزش یک سال استفاده ی رایگان از حرم سرای دربار است، بیاین بیرون، باشه دیگه جلوی دهنت رو نمی گیرم تا بری مثل اقوامت بمیری، خوب بابا شهید بشی، اسیر بشی، مفقود الاثر بشی، این نمی دونم کیه، ولی قیافش به آدمای وابسته نمی خورد، خودت بگو کی هستی؟ اسمم مهم نیست، شهرم مهم نیست، وزبانم مهم نیست، کشورم مهم نیست، من از زمینم، و مادرم آسمان است، یکتا پرست هستم و صد و بیست و چهار هزار پیامبر را باور دارم، وجانشینان پاکش علی تا مهدی را. آزادی برخواست گفت خوش اومدی، و آن شخص بیمار عدالت بود، گفت :: چشمک :: گلی را از زیر پوستینش در آورد، چارقدش را کند، با شمشیری هر دو را شهید کرد، باشه فشار نده کُشت و هم اکنون نوک شمشیرش را گذاشته شمشیر ذولفقار علی را، می گوید بنویس

* به اسم دین می کنند هر کاری و معرفت آزادی و عشق، مساوات و برای، لعنت به بُز دل

قسمت دوم

2008-03-24T14:57:00.003+04:30

می گن، نیروی انتظامی اومده، ببخشین باید قایمتون کنیم در گنجه، یا صندوق چه، بابا جوگیر نشین چی می خواین برین باهاش حرف بزنین، تخت تعقیبین از همه ی اون همه رفیق شما دو تا موندین می خواین این یه ذره امیدمون رو هم نا امید کنین؟ ___ خوب رفتن بیاین بیرن، جون من ناراحت نباشین، به خدا لازم بود، راستی حال اون چه طور؟ جان من؟ باشه برین بخوابین من نگهبانی می دم، فقط لباس هاتون رو عوض کنین، باشه بابا عوض نکنین

قسمت اول

2008-03-24T01:33:00.002+04:30

اوهون، دلم تنگ شده برات، فعلن می تونی داد بزنی کسی صدات رو نمی شنوه، کسی دنبالت نیست، عزیزکم، همه رفتن، همه ی کسانی که بهت خیانت کردن و می گفتن عاشقتن، اونایم که واقهن دوستت داشتن به دست پسر عموهات کشته شدند، به به جمعتون جمعِ، خانوادگی اومدین، ممنون خوبم، ولی نمی پرسم شما خوب هستین، چون می دونم خوب نیست حالتون، و عزیزان دیگرتونم به اغما رفتن، چرا نمی شینین؟ نه فکر نکنم دیگه کسی قصد داشته باشه شما رو از پای دراره، خندتون تلخ بود، و آهتون پر از معنای سنگین، نه ما این جا خدمتکار نداریم ما از عاشقان شماییم، می تونیم یکم برقصیم و کمی هم نوشیدنی بخوریم به نظر من برای روحیمون خوبه، می دونم راست می گین

این شماره من ( بسیار صفر ) پیس

2008-03-23T01:46:00.003+04:30

چشمم زمین بود، و به گربه ها حسادت می کرد، او را نگاه نمی کردند آن قدر ها که به او نگاه می کنند، گربه را بیند یه حیوونی یه آخِی چیزی نثارش می کنند و لی به اون می گفتن بدبخت یتیم، اون همی شه از زباله ها می خوردف همین الان از کره ی ماه پیامی اومد داد نزن، کسی داد می زنه که نمی شنوه، خداییش دوستان بزرگی دارم، اون پسره ولش کن بذارین براتون یه معما طرح کنم؟ اون چیه که تو زمستون اطاق رو گرم می کنه، تو تابستون بالای درخته؟ علو پسره کو؟

حال نه، نه دیروز و نباشد فردا

2008-03-22T00:50:00.005+04:30

مُردن بهترین بودن است

* یک بار روی کاغذ کشیدم! شد این

نشد که نشد

2008-03-21T17:31:00.003+04:30

تو سال هشتاد و هفت باز با همون شخصیت بی خود باز با همان ادبیات نا جالب آمدم، و تصمیماتی گرفتم، که به احدی ربط ندارد، فقط لعنت به دنیایی که مرز دارد، راستی یه چی گوش می دین؟
من به عقوبت خویش می اندیشم به درونی در درونم
به خستگی سنگ فرش پیاده رو، از حوصله مند بودن آفتاب
از قهر آلوده ی پای ها
اندیشه می کنم قدری در قهوه خانه ای سبز
به آواز تمشک های وحشی سر گردنه
خوب هر کسی قسمتی دارد
قیمتی هم یا که نیز
سر گردنه ی من را پیرایش گر با تیغ یا همان آرایشکر دلبرانه بُراند

*یک نفر گفت، از کافکا گویند که تو چون روشن فکری از چه رو باز سیگار روی لب می گذاری، سیگارش را نمایان و برهنه نشان می دهده، گوید، من این را روزی هزار بار متارکه گویم، واین دلیلی نیست برای بودنم، تنها خواستم بگویم، نمی شود، خفه شد، گرچه سکوت را بزرگانه می پندارم و من بنابر این یا با استفاده از فوانین هندسه، سه نقطه کوچکم

ننگ باد، منتظر را، این حزین را

2008-03-07T14:35:00.004+03:30

و هیچ کس نمی فهمد به خصوص خودم، بیشتر از همه نیز، و شاید پیشتاز نفهمانم، و این جا بسیار هوا خفه است، دنیا تا کسی می خواد چوبش رو فشار بده روی زخم من ببینه خونم چه طوری بیشتر می ریزه چه طوری بیشتر سوزش دارم، همه چیز درهم نیست و من تنهایم ؟ آیا زندگی ترحم است؟ و من او را بسیار زیاد دوست دارم بیشتر از هر قدیمی در این دل بشیتر از خودم! شاید. دلم می سوزد، نه اشتباه نکنین برای خودم نه برای زندگی، که هدیه ی خداوند است و با هزار امید به ما عطا کرده تا پیش رقیب قسم خورده اش سر بلند بیاید بیرون، و هنوز قدیمی ها می آیند می گویند، عاشق شدی؟ با کسی دوست شدی؟ با کسی هستی؟ نه با همه هستم و با هیچ کس و الآن با هیچ کسی هستم که همه کسم هست، با تنهایی که قربانی کسی می شود که به گفته ی روح خدا شاید بدبخت شویم، راستی سیگاره سبز از چایی سبز هم مفید تر است، گوشه ی قلبم تیر می کشد از درد، از یک و فقط می گویند بگو چرا دوست داری و من قبلن ها در آن زمان که موهایم را شانه می زدم می گفتم دوست داشتن دلیل نمی خواهد و من تمام دوست داشتن هایم سوریست ولی پنهانی، باران می بارد عشق می رود، خدا می گریست بر گوره بی سنگ احساس، خداوندا چه کسی می خواهد بفهمد من می توانم نباشم، خودکشی زیباست، به خداوند نه مشکل است نه بیماریست، یک پرواز عمودی ولی فرار هم هست، و من چگونه می توانم به کسی بگویم، نمی خواهمت، برو، می خواهم تنهاییم را با قلم با ماه با درخت توت با باران قسمت کنم، و دانا بمان ها می روند و ویش ها هم ماه رنگ پریده پوز خند می زند نفرینت نمی کنم و آتشی که می گوید نترس نمی سوزانمت، و من از بوسه هیچ نمی فهمم دوست دارم خُماری را نعشگی را، اعتیاد بی دوا را، راستی بدان زیبایی که بود نبود، نه گیسش نه اندامش نه هیچ دگر، مثل بقیه شده بود، مثل بی کسی های دوران بی کسیم، شولای تن من فروزان است، و خورشید هم از غم من عرقش ریخته بر کف پای زمین، راستی ساعت چند است؟ باید بچه ام را از مهد کودک بیاورم، داستان من به پایان نرسیده خیلی صفحه مانده، خیلی تنهایی ها مانده است، گریه هم درد را تسکین می داد اما حال فزونی می دهد، من عاشم؟ من تنهایم؟ من کسی را می خواهم؟ من می دانم که می مانم؟ من سیگار را برای این بکشم چون می خواهم عمر جاودانه کنم پس نکشم و سلامت مانم؟ من به او نگویم دوستت دارم چون او نمی فهمد؟ من به او نگویم روزی جلوی تو را خواهم گرفت و لب تو را خواهم بوسید ای دیوانه؟ نه من دیگر نمی خواهم هرچه خواستم نفهمم بس است می خوام از بالای کوه مرگ میش را ببینم که چاره ای نداره یا غذای گرگ می شود یا باید پاک بماند و بپرد، و میش خواهد پرید مثل درام های نویسندگان آگاه، و من دیگر هیچ فلسفه ای را به جز سکوت نخواهم پذیرفت و بازیه مرگ را با سکوت و خنده را با عشق و تنهایی را با تو، راستی من دروغ گوی پنهانی می مانم و او نخواهد فهمید، و او ندید من هم او را دید می زنم خدا را شکر که نزدیک نشدم تا لبش را به باد فنا دهم، آخرش چه خواهد شد؟ راستی دستتان را از زیر چانتان بر دارید قدری بی وزنی را حس کنید، آس و پاس مانده ام من از برای چه؟ و من ترجبحا" یا تقریبا" از صحنه ی زندگی محو خواهم شد
* استفراغ را حرام کنید
*این آخرین نوشته ی من در این جا بود، و هیچ گاه نخواهی فهمید که چرا نیستم، و دلیلش آن نیست که تو پنداری
*اگر حرفی زدیم که به جایی برخورد مدیون است ببخشد
*دنیا گذره خاطره هاست، اشک های مرا بنوشید
*پایان

تسلیت

2008-03-06T23:17:00.001+03:30

تسلیت باد، همه چی، از محمد نبی بگرفته تا حسن و موسی بی الرضا، معرفت و ادبیات را، عدالت را، جوانمردی را آزاده گی هزارتا چیز میزه دیگرُ

تاثیرات سهراب

2008-03-06T17:22:00.003+03:30

من دیدم کسی راه می رفت، اشک می ریخت برای تو ای انسان فراموش شده، من دیدم هنوز همسایه ای به پسر می گفت هوا سرد است چرا چیزی نپوشیدی از حمام هم که در آمدی؟ من کسی را دیدم که دوست می داشت و نمی گفت، دختری هم بود که می گفت خفه شین من خودم اگه از پسری خوشم بیاد ازش خواستگاری می کنم، من دیدم مادری گریه می کرد برای نمره های پسرش من یک روسپی یازده ساله دیدم، من باران را دیدم که سرمه ی بی رنگی به چشم زد، من تن پوش ها را دیدم، ارزشمند نبود، خدایا چه قدر دیوانه ماندی رو زمین

میم مثل مرض

2008-03-05T21:15:00.005+03:30

امروز کسی بود که می گفت بنویس حرفه ای تر شاید روزی بزرگ شدی، در همایشی بگو مگویی بود بر چنته ی کهن سالان و بد شمردن جوانان، و اینکه چرا نسل حاضر را نسل مبتذل نامند، درسی بود میان ما، و من تسلیت گفتم، در میان منتظران مهدی، شهادت عدالت را جوانمردی را، ادبیات را شاید تسکین آن با لحظاتی باران و یا محسن نامجو خوب بود، خرمن من در شرف آتش بود با علی اصغر حرف زدیم چه مردی بود، چه جوانمردی بود، چه بزرگ مردی بود، شاید می دانست دردش، زیاد فهمش بود. کمی هم از قزل آلا گفت و بعدش هم کاج و منطق دیوانه یا بکر یا دبش یا دنج، شعر هم برای رُخ خوب بود خوب هست، و روح الله با اویش به همه جا رفتند به کافه مجنون، چه حالی کرده اند آن دو و من دور از تو ای وای، ای وای، ای وای، راستی گوشه چشمم آشغال پذیر شده

آي دنيا دنيا دنيا

2008-03-04T10:17:00.002+03:30

و كودكان در آتشند و يا تيري لب آنان را برده است، نه آن ها خيانت كار نبودند كه پيش هر كسي برهنه شوند، آن ها با گلوله ها هم خوابي داشته اند با شرف، با آزادگي و تنا اشكال عمده ي آنان اين است كه علي را نخواستند، و علي مي داند كه آن ها چه قدر بايد بمانند تا بفهمند، و علي مي خواهد كمك كند و آن ها نمي خواهند وعرب هاي ( يك ميليارد فحش هاي رنگارنگ نثارشان ) به سكوتي مضحك دچارند لعنت آفتاب بر آن ها باد و اينجاست كه نيچه مي گويد خدا مُرد و قاتل آن ... بگذريم، درشكه چي اين نعش را هم سوار كن، باشد من پياده مي شوم تو اين ها را سوار كن، و جلو تر دو جنس مي بوسند لب هاي خونيه هم را ميهن هم را كودك يك روزه ميان روده هاي هم را، و اينجا ايران است آن جا پلسطين و عر ب ها پ ندارند ما كداريم و اين جا ايران است، هيچ خوبي به خوبي تو نيست، نام من مهم نيست همان استفراغ. باران را بو كنيد بوي آب مي دهد، و امروز راننده تاكسي گفت، سيگار نكش حيف است، و من قاليچه ها باد كرده روي دلم

2008-03-03T10:07:00.004+03:30

کاغذ دیوانه هم آید
به گوشم ناز می گوید
برو گُم شو
تو خائن می شوی، زیرا مرا دودی کني هر دم
منم گویم که ای زیبا، تو از نسل سپیداری
گفتنش این بود با زجه با افیون و فریادی شاید هم
یک فریادِ فرهادی
کم نقاش باش من را
کم کن چاپلوسی را
مرا دودی کنی هم تو
عده آی دلبری داری مرا
تُف بر تو
منم مات و مبهوتم
خُب گفتم تو می کشم در سینه و بعد از آن تو آزادی
گفت برو گم شو
باران را می خواهم
___________________________
* یکی از عزیزانم شیمی درمانی کرده دیشب داشت اشکم می آمد
که بهش فحش دادم فکر نکنم خیلی دوستش دارم! مصطفی جانم
** حالم بسیار زیبا نیست بسیار هم ملال انگیز دلم هر دارد واییییی

چارلی چاپلین

2008-02-29T18:33:00.005+03:30

معشوق من به خاک نخواهد خفت معشوق من بر بلندای ابر خواهد ماند، خواهد بارید باران شود حتمن، می خندید از درون دلش خسته ازین نامردمی ها، از این خیانت ها، کشتار ها، صلب آزادی، مرگ صداقت و کفران بوسه، از این برهنه بازار که خود می دانند عریانیشان حکم نیستشان دارد جز عده ای کم، که آن ها نخواهند بود راضی ازین اوضاع، چارلی عزیز من، ای تهفه ی بازار دنیا، ای پیغامبر ساده گی ای تمام دنیای افکار من آکنده از یک تلخ لبخنده تو، رفتی و فراموش؟ نه تو هستی عزیزم مثل، مثل چارلی چاپلین که وصیت نامش به دخترش دنیارُ بیشتر از مواعظ کاتولیک های بریتانیا و راهبه های هندی، و هزاران شیخ اسلامی، بیشتر از هر یهودیه واعظ، بیشتر از معلم دینیه ما، مرا به فکر خوب بودن فرو داشت، صادق بودن، صبور بودن، ولبخندی که هیچ کس جز خدایت نمی داند، جمعه ها در دنیای ما، هوا گرفته است، جمعه ها سیگار هم نمی چسبد و دوستانی که اهل مایع خوری هم هستند می دانند که حالش نخواهد بود، حتی نوشتن هم سنگین است، در زمانه ی ما خوابی که نه خواب است نه بیداری، بسیار می چسبد، راستی توبه های هفته گی هم می چسبد یا گرفتن یک کتاب یا خواندن خاطرات دیگران یا فکر کردن به اینکه چه خوب بود من نبودم! ما یه شاعر داریم خیلی باحاله آخره مرداست البته خیلی آدمای گنده زیاد داریم که فقط مجسمه شون هست یا تو کتاب درسیایی که فرو می کنن تو حلقوممون و بیشتر حرف بزنیم می اندازنمون تو انباری تا سوسکا بخورنمون، حکیم و ریاضی دان و منجم خیام بزرگوار می دونی، می دونم خوندی همه ی اینارُ می دونم شاید تو اون دنیا دارین با هم داستان می نویسین تا آدم خوبا میان اونجا لذت ببرن و شما پیش خدا عزیز تر بشین، راستی بهشتی در کار هست یا همممون ول معطلیم مشروب نخور کسی رو نکش واقعیه، اگه هست بگو ما جهنم می خوام یکم این عدالت تو این زمین اجرا بشه، آهان می خواستم شعر بخونم# گر من ز میِ مُغانه مستم، هستم# گر عاشق و رند و می پرستم، هستم# هر طایفه ای ز من گمانی دارد# من زان خودم چنان که هستم، هستم## خداییش خونده بود برات، اما معرفتیا خواستی ضایع نشم گفتی؟ بغضم گرفته عکسات رو می بینم، چند وقت پیش یه دختره کشته شد تو دسشویی عمومیه پارک با زور برهنش کردن از شدت خون ریزی مُرد خودتم که می دونی چی می گم، تو چرا گریه می کنی، گریه نکن حاجی من نوکرتم، تازه یه مرده که زن داره خانومشم آبستن از دوستم خواستگاری کرده، این ازون خنده ها بودا که ملت فکر می کنن چه خوشی خوشبحالش می گن، عزیز تو فلسطین تو عراق نمی دونی چه خبره، باشه نمی گم پس روزنامه ها صبح به صبح جلو دره بهشته، نه بابا! خدا همه چی رو نشون می ده بدون سانسور؟ جان حاجی گریه می کنه؟ بگو به جانه استفراغ، خدا شبا پا می شه گریه می کنه، چونشم می لرزه؟ بمیرم چی میکشه چی می کشین، بیشتر از همه دلش برای دخترایی می سوزه که باباهه با هزار زحمت بزرگ می کنه می ره بیرون... باشه باشه موضوع عوض، چارلی جونم نمی دونی چه قد حالم بد شده، خیلی دوستت دارما گریه نکن دیگه بخند جون من، باشه می رم، بیا اینم در آقا

kiss kiss bang bang

2008-02-29T10:37:00.004+03:30

اين فيلم فيلم نابي بود، بوس بوس شليك شليك نوعش خاص بود يك جورايي شيرين مي زد، از معدود فيلم هاي اين ژانري بود كه به دلم نشست، اولين باره به اين واضحي دارم ميگم، عكس بازيگر خانومش رونمي شد گذاشت چون يه جاييش بيرون بود گرچه اون تو اين زمونه عاديه، فيلم هاي اُكاري هم كه همشون چرت بود، جايي يا سرزمينيي يا كشوري براي پير مرد ها نيست خيلي سرد دنبال مي شد انيميشن سال هم بد بود، صد رحمت به جشنوارهي فجر خودمون با اينكه يه مشت كور و كچل ميان داوري بهتر ازينه، خوب بريم سر اصل مطلب باران، يك حبابي متصاعد شده در زندگني باران خفته است مرا تنها گذارده است آيا؟ گر اينست بگوييد تا شوم هيچ، تا روم پيچ آ پيچ، راستي ديشب غذاي نذري آوردن شاخ گاو مونده بود توش

شروع شعر بودن

2008-02-26T21:10:00.002+03:30

هوا غریبانه بود و سردی مرا به خود می کشاند که مردی مرد را دیدم به دیار باقی بود ولی اینجا، رادمنش نامی بود که سوار بر بال پرواز او بودم، من را هم گرفت با خود بُرد، تار می ساخت، سه تار هم می ساخت، رُمان هم می نوشت، سکوت و تنهایی را با موسیقی سنتی ترجیح می داد، سیگار می کشید، سیگار را می فهمید، دو تا از قلم هایش اجازه ی مطربی داشت و باقی ممنوع، شکسته شاید ولی بر قرار، دلش خونین بود از فهم، و من را به پروازی هر شبه دعوت کرد در صبح، گفتمش استفراغ، گفت آشناست گفتم مبتلا شده ام باران را، گفت چه خوب، خوشحال شد و من هم مست، آنقدر مهم هست که دست زنم بر این زمانه، لا لا می خواند برای ماه، و او هم نه من هم همچو او بودم و بسیار کوچکتر، و در آن میان دخترکی بازیگوش به دنبال خورده های تراشه ی مداد خود می گشت سنگ سرد کف جاده را، ناگهان دید من را، داد زد هرگز نخواهی کشت هیچ رو حرا

*داشتم از جایی بر می گشتم که سوار تاکسی شخصی با شهرت رادمنش شدم، اکبر گلپایگانی گذاشته بود و آلت موسیقی می ساخت می سوخت، از آن جا که دیار ما دیار فرهنگ است مسافر کشی می کرد، خواندم نوشته ای برایش، کمی خوشش آمد احتمالن هم نه! شماره داد گفت نامت چیست گفتم فُلان گفت زنگ بزن ملاقات کنیم، در دلم پروازی به زبان شب بخیر

شروع باران

2008-02-25T14:18:00.001+03:30

مي گفت: سكوت
گفتم: چه خوب
گوش داديم به يكديگر به بارانم، گفت چه جالب هر دومان معني عشق نادانيم
گفتم: جالب رنگ توست، و اين كه با همه مهرباني اما مبتلا نه
گفت: من قطع شدم از ابتدا بگو
گفتم: هوايت كه بود از آن بپرس، از پنجره، از سيگار
گفت: گريه ميكنم
گفتم: ( سكوت كردم ) بعد گريه كردم بي صدا مثل سال هاي خوش زندگيم
گفت: كوشي؟ من قطع شدم، باز كه بارش دارم
گفتم: بيا اين هم من خوني پاچيده شده بر لب تو

لباسش به تنش چسبیده

2008-02-21T12:53:00.002+03:30

هوا دود سیگار را به تناوب و به کرات به اوج ارواح می رساند، کوچه خالی از پیر مردان گنه کار، خانه مملو از جوانان تازه وارد، باران دلش گرفته برای ابر، ابر چشمش تیغی رفته و او نمی تواند ببیند سبزی ماه را، خیس گُل می خواهد نباشد، می خواهد از بالای تلکابین به پایین بپرد، من که شنا بلد نیستم سبز کفش که می داند نمی تواند ساده زیستی کند، من عاشق شده یا هر چیزه دیگر از عشق خواهم نوشت یک ÷این نامه برای عشاق یا یک دیواره کوتاه تر از آن هست هم؟ سیگار هم می داند دلش لک زده برای لبی بی بوسه، نوشتنم چرت شد یا نشد به تو ربطی ندارد راستی دست گرمی نرمی داشت، راشتی موهایش را بازی نباید داد که بدش می آید، و لباسش به تنش چسبیده